it’s christmas time in the city

εσύ που γκρινιάζεις για τους χριστουγεννιάτικους στολισμούς από τον Νοέμβριο, αχ, να ‘ξερες μόνο τι χαρά κάνουμε εμείς εδώ όταν διακρίνουμε κανένα λαμπάκι, ένα δέντρο, μια κάλτσα για το τζάκι κάπου σε κάποιο από αυτά τα δυτικοποιημένα εμπορικά κέντρα της Κωνσταντινούπολης. Βάζουν οι μουσουλμάνες τα παιδιά τους να ποζάρουν δίπλα στον Άγιο Βασίλη, βάζουμε κι εμείς με τη φίλη η μία την άλλη και τραβιόμαστε φωτογραφίες και χαιρόμαστε σαν τα 10χρονα, ποτέ δεν θα ξαναγκρινιάξω για την εμπορική διάσταση των γιορτών και άλλα τέτοια επαναστατικά.

Istanbul_2

 

 

Τα δικά μας χριστούγεννα στη μουσουλμανική χώρα, με μια φιλοξενούμενη φίλη Εβραία, θα είναι τουλάχιστον ενδιαφέροντα. Χμ, γράψε λάθος, η Τουρκία είναι κοσμικό κράτος, ξέχνα αυτό που είπα για τα μουσουλμανικά, μπερδεύτηκα η καημένη με το δικό μας, που βάζουν παπάδες μέσα στη βουλή και ευαγγέλια στα δικαστήρια.

Εν τω μεταξύ, το μπλε διαβατήριο του Συζύγου έγινε το εισιτήριό μου για ένα σούπερ κλαμπ εδώ, των American Professional Women of Istanbul και όχι μόνο γνώρισα την Εύα, ελληνοαμερικάνα που έχει παντρευτεί Τούρκο, αλλά με προσκάλεσαν και σε χριστουγεννιάτικο brunch, βάζοντας σε μία πρόταση τις δύο λέξεις που με ρίχνουν αυτόματα σε κατάσταση ευτυχίας: μπραντς και γιορτές. Pancakes και κουλουράκια σε σχήμα έλατου, καφές και κουβένται, ανταλλαγή δώρων, μα τι να θέλει ο άνθρωπος παραπάνω για να νιώσει ολοκληρωμένος, ε;

Istanbul

Leave a comment

Filed under Uncategorized

beautification

*disclaimer: αυτό το post έχει πολλές λεπτομέρειες για κομμωτήρια, φίλες και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά, παρακαλούνται οι άντρες αναγνώστες να προσέλθουν προσεκτικά και με δική τους ευθύνη.*

το βάφτισμα του πυρός στην Ξένη Χώρα είναι το κομμωτήριο. Εγώ ανέβασα την πίστα λίγο ακόμα και πρόσθεσα φρύδια και νύχια, γιατί ήρθε η ώρα της ανοικοδόμησης της μάνας που δυστυχώς με βρήκε στην Τουρκία. Χωρίς να μιλάω Τουρκικά.

Πήγα που λες στον γιο του Αλί που αγαπάμε και εμπιστευόμαστε και η Κυρία Κάτια μας εδώ τον ξέρει από μωρό, κάθισα στις υπερμοντέρνες καρέκλες του, ακούμπησα το macbook στον καθρέφτη μπροστά και του έδειξα την φωτογραφία με το κούρεμμα που ήθελα. Κανένα ρίσκο όταν πρόκειται για τρίχες, να μην τα ξαναλέμε.

“Ταμάμ” μου είπε ο γιος του Αλί, ο Μοντέρνος Τούρκος σαν αυτούς που βλέπεις στα σίριαλ, κι έμεινα ήσυχη να σιγοπίνω τον ελληνικό/τούρκικο/αραβικό καφέ που μου είχαν σερβίρει με πολλή αγάπη.

Ο στόχος ήταν αγορίστικα μαλλιά. Ο Μοντέρνος Τούρκος έκοψε, έκοψε, αλλά σταμάτησε πολύ νωρίς και άρχισε να βάζει τις τελευταίες πινελιές σ’ ένα καρέ. “Shorter” του λέω και κάνω χαρακτηριστικές κινήσεις με τα χέρια. Στενοχωριέται λίγο, αλλά κόβει άλλο ένα χιλιοστό. “Shorter” επιμένω και του δείχνω την φωτογραφία. Την οποία την βλέπει ο αγαπούλης, αλλά δεν μπορεί να πιστέψει ότι θέλω να κόψω τα μαλλιά μου τόσο κοντά. Και τότε μου έρχεται η επιφοίτηση: αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κορίτσι με αγορίστικα μαλλιά στην Κωνσταντινούπολη;

Ο γιος του Αλί με χέρια που έτρεμαν έκοψε τελικά και τα τελευταία εκατοστά, αλλά νομίζω ότι εκείνος ταράχτηκε περισσότερο από εμένα που είδα τα παλιά μου μαλλιά στο πάτωμα, αρκετά για μια μικρή κουβερτούλα για τον χειμώνα. (Παρακαλούνται οι φίλοι ανθρωπολόγοι να κάνουν μια έρευνα για την σχέση των μαλλιών με την κουλτούρα, υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω να δίνω αναφορές από διάφορα κομμωτήρια της Πόλης.)

Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα, ήξερα να πω και “κόκκινο” στην Αϊσέ που μου έφτιαχνε τα νύχια, γιατί είναι ένα βιβλιοπωλείο εκεί στο Γαλατά, η Κόκκινη Γάτα, που πολύ το αγαπάω και κάπως έτσι κουτσομαθαίνω λέξεις. Αλλά φίλε μου, ευχή και κατάρα σου δίνω, μην πέσεις ποτέ στην ανάγκη γυναίκας με κλωστή στο χέρι που ετοιμάζεται να σου κάνει αποτρίχωση και ξέρει ότι δεν μπορείς να τη βρίσεις στην γλώσσα της, ούτε να πεις ένα “πρόσεχε κυρά μου δεν βλέπεις το δάκρυ κορόμπηλο;” γιατί θα σε γονατίσει.

Έφυγα μια άλλη από το κομμωτήριο, όπως ήταν και ο στόχος άλλωστε, πέρασα από την Mac για τα απαραίτητα, από τα Mavi για καινούργιο τζιν, από το Midpoint για λαντς με την υπέροχη φίλη Σόφια που με συνόδευσε υπομονετικά σ’ αυτό το ρεσιτάλ ανοικοδόμησης κι αφού τσουγκρίσαμε τα ανθρακούχα νερά μας αποφασίσαμε πως η ζωή είναι ωραία και μείναμε να κοιτάμε στο βάθος το παλάτι του Τοπ Καπί αφηρημένα.

Και κάπως έτσι, μετά από 9 μήνες με ρούχα εγκυμοσύνης και ένα χρόνο θηλασμού με ρούχα Μάνας (και μαλλιά της Τρελής), γύρισα σπίτι κανονικός άνθρωπος. Μέχρι και το παιδί μου μπερδεύτηκε όταν το πήρα αγκαλιά. Συγκινήθηκα για λίγο. Και μετά προσπάθησε να τραβήξει τις επαγγελματικά βαμμένες φλεφαρίδες μου.

roy

2 Comments

Filed under Istanbul story, The maternity leave

Istanbul stories

η φίλη ήρθε και έφυγε, πήρε μαζί της πετσέτες του χαμάμ και σουτζούκ, άπειρα τσάγια και τον έρωτα για την Κωνσταντινούπολη. Μου άφησε πολλές αστείες στιγμές, ένα σακουλάκι με σοκολατάκια που δεν προλάβαμε να τελειώσουμε και την υπόσχεση να επιστρέψει.

και η Πόλη, αυτή η κανούργια γειτονιά όπου ο Υιός έκανε τα πρώτα του βήματα και γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια, έγινε λίγο πιο δική μας, γιατί τώρα έχουμε τριγυρίσει τους  δρόμους της γελώντας νευρικά με αστεία που κανείς άλλος δεν θα καταλάβαινε, γιατί το αγαπημένο καφέ και το ακόμα πιο αγαπημένο πάρκο έχουν αποτυπωθεί και στις δικές της αναμνήσεις.

κι αυτή η ζωή, η δική μας πραγματικότητα των περιπλανήσεων γίνεται λίγο πιο χειροπιαστή όταν τη μοιράζεσαι με τους φίλους που αγαπάς, όταν υπάρχει και στις δικές τους φωτογραφίες.

είναι περίεργο πόσο εύκολα καλομαθαίνεις στην παρουσία της φίλης στο σπίτι, τώρα το δωμάτιό της είναι άδειο και διστάζω να το ξεστρώσω, λες και έχει πεταχτεί για σιμίτ και θα έρθει πίσω όπου να ‘ναι, ακόμα κι ο Ορφέας φαίνεται να την ψάχνει, πού πήγαν όλα αυτά τα καινούργια αντικείμενα που δεν είχε εξερευνήσει και αυτή η βαλίτσα με τα ροδάκια που τόσο του άρεσε να αδειάζει μεθοδικά στο πάτωμα;

===========================================

δεν χρειάζονται όμως και πάρα πολλά βρε παιδί μου, να, μια φίλη από την Αθήνα, μια άλλη φίλη εδώ που πάντα με περιμένει με χαμόγελα, ένα στέκι που ξέρουν τι καφέ πίνεις και δεν χρειάζεται να τα ξαναλές σε σπαστά τούρκια, τα κορίτσια του Vanilla Bakery που σε κερνάνε μωβ cupcakes όταν βλέπουν ότι η μέρα σου δεν πάει καλά και ξαφνικά είναι σαν να ζούσες πάντα εδώ, δεν μπορείς να θυμηθείς άλλη καθημερινότητα χωρίς τις χαριτωμένες γριούλες της γειτονιάς που σε λούζουν με τούρκικες ευχές ακόμα και αφού έμαθαν ότι δεν τις καταλαβαίνεις.

Μέσα στο κλίμα εγκατάστασης ήρθε και μια καινούργια συνεργασία με το Time Out Istanbul (έλα μαμά, είμαι και στα περίπτερα της γείτονος τώρα), ένα front row στην Εδβομάδα Μόδας, μερικά press releases για μια ανερχόμενη εταιρία και νιώθω σχεδόν ντόπια.

Κι εσύ φίλε που σκέφτεσαι να μεταναστεύσεις, πρέπει να βάλεις και την Τουρκία στους πιθανούς προορισμούς, οι δουλειές σε βρίσκουν ακόμα και αν δεν τις ψάχνεις, σκοντάφτεις και βρίσκεσαι με κανούργια πρόταση, είναι σαν την Αθήνα circa 2002, μπαίνεις στα εμπορικά κέντρα και περιμένεις την τσάντα σου να περάσει από το μηχάνημα της ασφάλειας και την χάνεις μέσα στις Chanel και τις Hermes που αργοσέρνονται στον ιμάντα.

IMG_0573

1 Comment

Filed under Fashion week, Friends connection, Istanbul story

home is where the books are

εντάξει, θα το παραδεχτώ, περνάω κρίση νοσταλγίας, αλλά όχι για την Αθήνα όπως σε ειχε συνηθίσει η γκρίνια μου, αλλά για το Ann Arbor φορ γκοντς σέικ. Το φθινόπωρο είναι η πιο ωραία εποχή του, τόσο ωραία που δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω χωρίς να φανώ γραφική και βαρετή με ύμνους σε κίτρινα και κόκκινα και μωβ φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα. Αλλά, το Ann Arbor είναι απλά ΜΑ-ΓΙ-ΚΟ  αυτήν την εποχή. Σκέφτομαι τις βόλτες μου στη γειτονιά, τους στολισμένους κήπους για το halloween, θέλω κι εγώ μια κολοκύθα να την στήσω εδώ έξω από το διαμέρισμα κι ας έρθει ο θυρωρός να μου την πάρει την επόμενη.

Ααααα, δεν σου έχω πει το πιο συγκλονιστικό της καθημερινότητάς μας εδώ στην Κωνσταντινούπολη. Άκου, η πολυκατοικία μας έχει θυρωρό, όπως οι περισσότερες  άλλωστε, κι εκτός του ότι νιώθεις ασφαλής και υπάρχει ένας άνθρωπος πάντα να σε βοηθήσει ν’ ανεβοκατεβάσεις το καροτσάκι στα 987345879387 σκαλιά της εισόδου, έχει κι άλλες αρμοδιότητες: Το πρωί αφήνει φρέσκο ψωμί κι εφημερίδα σε καλαθάκι έξω από την πορτα, το μεσημέρι περνάει να παραλάβει την λίστα με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ (τα οποία θα σου φέρει αργότερα) και το βράδυ περνάει να πάρει τα σκουπίδια. Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα και βλέπω τον Εγιούπ εκεί, στην ώρα του, συνεπή, θέλω να τον φιλήσω, κι αυτός χαμογελαστός με χαιρετάει στα αγγλικά, εγώ στα τούρκικα, οι γνώσεις μας στις αντίστοιχες γλώσσες εξαντλούνται εκεί, στις χαιρετούρες και μετά παίρνει την σακούλα με τα σκουπίδια και δεν ξέρω πώς να το ευχαριστήσω αρκετά, σκέφτομαι να κολλήσω στον πρωτότοκό μας πίσω από το Ορφέας κι ένα Εγιούπ, έτσι τιμητικά.

Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας, σου έλεγα για το Ann Arbor, για το homesickness, που προϋποθέτει ότι το νιώθουμε home, αλλά δεν είναι δύσκολο, είναι σαν πόλη βγαλμένη από τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ, όποιος μπει μέσα δεν θέλει να ξαναβγεί. Είναι και η πόλη που γράφτηκε στο πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού μας, η πόλη που έχει ακόμα τις κούτες με τα βιβλία μας, τις συλλογές με CD, και όλα αυτά τα φορέματα που μάζεψα με περίσσεια αγάπη τόσα χρόνια και έχω να βάλω από τότε που έμεινα έγκυος (μου λείπετε, σας αγαπώ).

Ας σταματήσουμε την γκρίνια όμως, όπου να ‘ναι έρχεται κι ο Εγιούπ κι έχω να φτιάξω τη λίστα του σούπερ μάρκετ, γι’ αυτό θα σε αφήσω για να κοιτάξω αφηρημένα έξω από το παράθυρο με την υπέροχη θέα (εφτά λόφοι είναι αυτοί, αν δεν είχες και θέα, τι θα είχες –εκτός από ανηφόρες να βρίζεις λαχανιάζοντας;), ν’ αφήσω το μάτι να πέσει σε ουρανοξύστες και τζαμιά και μερικά δέντρα στον κήπο από κάτω που έχουν κιτρινίσει, βρέχει πάλι νομίζω, καλή σου μέρα φίλη, το φθινόπωρο είναι μαγικό τελικά όπου κι αν βρίσκεσαι.

IMG_0374

2 Comments

Filed under Homesickness and other maladies, Istanbul story

τούρκικο σίριαλ, επεισόδιο τρεις χιλιάδες

ήρθε λοιπόν η μέρα που χάλασε το ασανσέρ και βρέθηκα με το καροτσάκι να προσπαθώ να λύσω την εξίσωση δεκάτου πέμπτου βαθμού για το πώς θα ανεβάσω μωρό και ψώνια πέντε ορόφους, η μέρα που μάζεψα όλο το θάρρος μου, χτύπησα στον θυρωρό μόνο και μόνο για να διαπιστώσω ότι έλειπε (έλα, Μέρφι κι εσύ εδώ;), η μέρα που άρπαξα από το μανίκι τον νεαρό με την τσάντα του γυμναστηρίου και τσίριξα απελπισμένη “ασανσέρ γιοκ, ασανσέρ γιοκ” μέχρι να δεχθεί να με βοηθήσει για να τον αφήσω ήσυχο.

όχι, δεν έχω παράπονο, καλά περνάω στην Τουρκία, θυμάμαι πώς είναι να ζεις σε μια χώρα που η γλώσσα δεν σου θυμίζει τί-πο-τα, το ίδιο αντιμετωπίζεις τις τσιρίδες χαράς των κοριτσιών που μόλις συναντήθηκαν με τις φωνές των γυναικών οδηγών που μαλώνουν σε μια διασταύρωση, μόνο να παραγγείλω σε εστιατόρια μπορώ, ίδια φαγητά με τα ελληνικά, σχεδόν ίδιες ονομασίες, αν στον δρόμο μου πιάσουν κουβέντα για ντολμάδες μπορεί και να κάνω και φίλους.

όσο εγώ περιπλανιέμαι στο Besiktas για να μας βρω καινούργια στέκια (ξέχνα το Ταξίμ, γίνονται διαρκώς επεισόδια και ας σταμάτησαν να τα δείχνουν οι ειδήσεις), εσύ μπες κι εξερεύνησε το καινούργιο αγαπημένο σάιτ popaganda.gr  και όταν κάνεις πολλά αααα και ωωωω και ένα like στην σελίδα τους στο facebook, διάβασε και τις δικές μου σοφίες για το πιο αγαπημένο θέμα όλων: Εβδομάδα Μόδας στη Νέα Υόρκη.

σε αφήνω τώρα, γιατί κάτι κορίτσια εδώ δίπλα στο καφέ βγάζουν selfies και θέλω να γυρίσω το καλό μου προφίλ, μην βγω στο background με διπλοσάγονο.

Leave a comment

Filed under Fashion week, Glossy pages, Istanbul story, Reading, Writer's block

art & riots

είμαστε λοιπόν Τρίτη βράδυ στο opening μιας καλλιτεχνικής κολλεκτίβας στο Γαλατά και τα λέμε με την Τζούλι (που έχει περάσει και από την Ελλάδα ψάχνοντας την έμπνευση) και την Ανίκα (που είναι και χορεύτρια μπουρλέσκ, πού να στα λέω), και μιλάμε για τέχνη και πίνουμε όπως ταιριάζει σ’ αυτές τις συζητήσεις, κρασί και τσιγάρα και circus installations, ώσπου ακούμε φασαρία και τον ήχο του πλήθους που είναι θυμωμένο, αλλά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι φωνάζει και ανεβαίνουμε στην ταράτσα (teras εδώ) και μυρίζουμε τα δακρυγόνα, ξαφνικά εμφανίζονται άπειρα iphones και όλοι γλιστράνε δάχτυλα πάνω κάτω και ενημερώνουν: έκλεισε ο σταθμός του μετρό, σταμάτησε ένας αγώνας στη μέση, άρχισαν τα επεισόδια. Το κτίριο που φιλοξενεί τους καλλιτέχνες και την έκθεση, κλείδωσε, μείναμε για λίγο όμηροι των φωνών του πλήθους που περνούσε εκεί, δυο τρία τετράγωνα πιο πάνω στην Ιστικλάλ.

“Σκοτώθηκε ένας διαδηλωτής εχθές” με ενημερώνουν “και σήμερα όλοι ετοιμάζονταν για μάχη στο Τακσίμ”.

Με θέα το Σουλταναχμέτ, αρχίζουν τις προσωπικές ιστορίες, όσα είδαν, άκουσαν, έπαθαν του τελευταίους μήνες στην Κωνσταντινούπολη.

κι εγώ το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τι θα έλεγε η μαμά μου αν ήξερε ότι αφήνω τον Ορφέα να περπατάει ξυπόλυτος σε ένα αναπαλαιωμένο μέγαρο του Γαλατά ενώ έξω μας πολιορκούν ματ και εξοργισμένοι διαδηλωτές.

photo

Leave a comment

Filed under Istanbul story, The maternity leave

ο καινούργιος μας φίλος

σου γράφω από την Κωνσταντινούπολη, φίλη, έχω καινούργιους δρόμους  να εξερευνήσω, καινούργιους γείτονες να χαιρετάω με το σιωπηλό χαμόγελο ενώ με λούζουν με ευχές, καινούργιο ψιλικατζή στην γωνία να τρελάνω με τα άπταιστα τουρκικά μου.

Αυτή τη φορά ήρθαμε οργανωμένοι, έχουμε παντού τους ανθρώπους μας, ήμασταν αυτοί που βλέπεις να τους περιμένουν στο αεροδρόμιο με υψωμένα ταμπελάκια, άχτι το είχα τέλος πάντων να δω το όνομά μου σ’ ένα τέτοιο, μας το έκανε το χατίρι ο Οσμάν, ο οποίος, εκτός των άλλων ταλέντων του, κατάφερε να χωρέσει σε ένα ρεσιτάλ τέτρις τις τρεις βαλιτσάρες, τις δύο χειραποσκευές, τα δύο σακίδια, το diaper bag, ένα καροτσάκι, ένα bouncy chair, και όλους εμάς σε ένα και μοναδικό αυτοκίνητο. Ακόμα δεν ξέρω πώς το έκανε αυτό το μαγικό.

Ο υπεραγαπημένος Οσμάν που οδήγησε στην κίνηση δύο ώρες για να μας φέρει σπίτι, που ανέβασε τις αποσκευές πάνω, που μας καλωσόρισε στο διαμερισμά μας και μας άφησε και το τηλέφωνό του σε περίπτωση που χρειαστούμε τίποτα άλλο.

Φίλη, όταν πετάξεις για να μας δεις, με τον Οσμάν θα έρθω να σε πάρω, να το ξέρεις.

 

1 Comment

Filed under Istanbul story