Thessaloniki Love

Στη Θεσσαλονίκη ανοίγει η καρδιά σου βρε παιδί μου, βγαίνεις μια βόλτα στην παραλία, σ’ αυτήν την παραλία που είναι πιο όμορφη από ποτέ, και βρέχεσαι λιγάκι από τα κύμματα και από το σιντριβάνι που αποφάσισε να εξερευνήσει ο Μικρός Άνθρωπος και καμαρώνεις τα παιδιά με τα ποδήλατα και αυτό το μπαρ που είναι ένα τεράστιο ποδήλατο (μα γιατί δεν υπήρχαν τέτοια στα 20′ς μου, αν έκανα πετάλι με κάθε σφηνάκι, θα ήμουν έτοιμη για τον γύρο της Γαλλίας τώρα), και γελάς έτσι χωρίς λόγο, γιατί, θα το πω κι ας πέσει η κουκουβάγια της Αθηνάς να με πλακώσει, είναι μια πανέμορφη πόλη. Φυσικά, όλα αυτά με τα μάτια του τουρίστα, ειλικρινά φίλη Θεσσαλονικιά δεν ξέρω πώς είναι να ζεις εδώ, αλλά θα το μάθω, ένα μήνα έχω μπροστά μου, ξεστόμισα ήδη φράσεις όπως “είμαστε στην παιδική χαρά της Ναυαρίνου” και “πάω για ψώνια στην Τσιμισκή” και κάπως λιγώθηκα, τι ωραία ζωή, τι ωραία πόλη, και η μυρωδιά έξω από τον Τερκενλή όπως πάντα ονειρεμένη.

Σου γράφω από ένα καφέ πάνω από τη Ροτόντα, φοιτητές με piercing και στριφτά τσιγάρα, φτηνές μπύρες και κρασί, τεράστιες τσάντες και γυαλιά με χοντρούς σκελετούς, η μουσική πιο δυνατή απ’ ό,τι αντέχουν τα –μη φοιτητικά– αυτιά μου, νυχτώνει σιγά σιγά και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα πυροτεχνήματα που θα πέφτουν σήμερα στο πάρκο δίπλα στο σπίτι μας στο Ann Arbor.

Καλό σαββατοκύριακο φίλη και φίλε μου, σε όποια πόλη και αν βρίσκεσαι ελπίζω να να έχεις κι εσύ κάποιο λόγο να κοιτάς με χαρά τη νύχτα που ξεκινάει.

 

IMG_1667

1 Comment

Filed under Friends connection, Random days and nights, Thessaloniki stories, Traveling around the world

Athens love

αχ, αυτή η χαρά της επιστροφής, οι πρώτες σφιχτές αγκαλιές με τις φίλες και τους φίλους, οι μικρές κραυγές ευτυχίας, τα νέα που λέτε λέτε μέχρι να ζεσταθεί ο παγωμένος καφές κάπου στην πόλη και όταν χωρίζετε νιώθεις πως δεν προλάβατε να πείτε και τίποτα. Η Αθήνα του μυαλού μου δεν μοιάζει σε τίποτα με την Αθήνα της κρίσης, αλλά οι δικοί μου άνθρωποι είναι οι ίδιοι, κι αυτοί ακριβώς κάνουν την επιστροφή τόσο υπέροχη.

Αφήνουμε τον Μικρό Άνθρωπο να τρέξει στον Εθνικό Κήπο, να κατέβει κουτρουβαλώντας την Αεροπαγίτου και προσπαθώ να κρατήσω στο μυαλό μου αυτήν την εικόνα, σαν νοητικό κλικ, να το παιδάκι μου που χοροπηδάει χαρούμενο κάτω από την Ακρόπολη, το παιδάκι μου που γεννήθηκε στην Αμερική και περπάτησε στην Τουρκία, αλλά θέλω να νιώθει και την Αθήνα σπίτι του, την Αθήνα με τον τρελό στο μετρό που μπήκε μέσα και ούρλιαζε υπερ της Χρυσής Αυγής και τον έκανε να κλάψει από τρόμο, την μεγαλούπολη της απίστευτης ομορφιάς και ασχήμιας, καμιά μέση κατάσταση εδώ, μόνο άκρα που μπερδεύουν τον μικρό εγκέφαλο και χτυπάνε κόκκινο τα μητρικά ένστικτα.

Οι πρώτες μέρες είναι ένας σίφουνας από γέλια και νέα και γραφειοκρατικές εκρεμότητες που περιμένουν τους ξενιτεμένους με το που φτάσουν, φορολογικές δηλώσεις και απλήρωτα κοινόχρηστα σ’ αυτό το διαμέρισμα που κρατάμε ακόμα με αγάπη για να νιώθουμε πως έχουμε ακόμα ένα σπίτι για τα βιβλία μας εδώ. Μισάνοιχτες βαλίτσες, μπερδεμένα κέρματα στο πορτοφόλι, σηκώνω το κεφάλι στην σερβιτόρα και ετοιμάζομαι να της πω τεσεκιούρ εντερίμ, κρατιέμαι τελευταία στιγμή.

Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο που καταλάβαινα τι λένε οι διπλανοί μου, που μπορούσα να διαβάσω όλες τις επιγραφές στο δρόμο, δεν είχα καταλάβει ακριβώς πόσο απομονωτικό είναι να ζεις σε χώρα που δεν μιλάς τη γλώσσα μέχρι που ήρθα πίσω, ας κατεβάσω και το δικό μου volume, τέρμα τα αστεία σε δημόσιους χώρους κάτω από την ασφάλεια της γλώσσας που δεν καταλάβαινε κανείς άλλος.

Ήρθε η ώρα να ξαναφορέσω ρολόι, πάει το κάλεσμα για την προσευχή από το διπλανό τζαμί που μου θύμιζε ότι περνάει η μέρα, δεν υπάρχουν κορίτσια με μαντίλα στο μετρό, τα κουλούρια είναι διαφορετικά, να, τώρα που το λέμε, πολύ λιγουρεύτηκα ένα κεμπάπ.

Από την Κωνσταντινούπολη ως την Αθήνα, μια τόσο σύντομη πτήση και τόσο διαφορετική καθημερινότητα.

Μπαίνω στο παλιό μου γραφείο και κοιτάω τις μύτες των παπουτσιών μου, προσπαθώ να αγνοήσω τις σειρές με τα άδεια γραφεία που προσπερνάω, όταν μετακομίσαμε σ’ αυτό το κτίριο στην Μιχαλακοπούλου δεν χωρούσαμε και μαλώναμε για ένα τετραγωνικό, και τώρα ακούς τον ήχο των βημάτων σου στο διάδρομο, αν υπάρχει μία εικόνα για την κρίση είναι αυτοί οι σκοτεινοί υπολογιστές και τα γραφεία που έχουν ακόμα κολλημένα στους τοίχους γύρω τους φωτογραφίες και καρτ ποστάλ να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρχε κάποιος εδώ, άδειες καρέκλες και παρατημένα ποστ-ιτ.

Στοίβες τα τεύχη που έχασα, τα κουβαλάω και τα διαβάζω όλα μαζί λαίμαργα, τα κείμενά μου, τα κείμενα των φίλων μου, editorials, καινούργια στέκια που φωτογραφίζουν και ένα χρόνος καθημερινότητας σε γυαλιστερές σελίδες που τον πέρασα πάλι σε άλλη χώρα.

Αναπνέουμε τον αέρα και τις μυρωδιές της πόλης αυτής, πριν πάρουμε τις ίδιες βαλίτσες να μεταφερθούμε για έναν μήνα στη Θεσσαλονίκη και μετά, αχ, μετά πάλι πίσω στην Αμερική, τη βάση μας, μου έχει λείψει το Ann Arbor, η ευκολία της ζωής εκεί, οι φίλοι που φτιάξαμε πάνω από ζεστές σοκολάτες στους ατέλειωτους χειμώνες, οι ανοιχτές βιβλιοθήκες και τα μουσεία για παιδιά.

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα περνάει τόσο γρήγορα, θέλεις να κρατήσει κι άλλο, να προλάβεις να τους δεις όλους, να χορτάσεις εικόνες και νοητικά κλικ, να χορτάσει ο Μικρός Άνθρωπος τους έλληνες παππούδες, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις το χρόνο, μέσα Ιουνίου ήδη, μα, να πριν πέντα λεπτά λέγαμε καλό μήνα.

Καλό καλοκαίρι φίλη μου, μην αφήσεις ούτε μια μέρα χωρίς να κάνεις κάτι ωραίο, κάτι δημιουργικό, σου λέω, τα εισιτήρια δεν αλλάζουν και σύντομα θα μου λείψεις και πάλι.

 

Leave a comment

Filed under Athens story, Friends connection, Homesickness and other maladies, On leaving.

local lokum

πότε νιώθεις πραγματικά ντόπιος σε μια καινούργια πόλη; Είναι η μέρα που σε ρωτάνε στο δρόμο οδηγίες νομίζοντας ότι έχεις ιδέα που πας ή η μέρα που πιάνεις δουλειά στο περιοδικό που δεν είναι άλλο από Τον Οδηγό Πόλης; Όχι, για μένα ήρθε προχθές, σχεδόν 8 μήνες μετά την εγκατάσταση, όταν αυτοσχεδίασα με λεωφορεία και μετρό για να φτάσω στο σπίτι από την άλλη άκρη του κόσμου (που στην περίπτωση της Κωνσταντινούπολης αυτό δεν είναι καν υπερβολή, μπορεί να βρίσκεσαι και σε λάθος ήπειρο).

έχω καιρό να σου γράψω φίλη, κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα μπορείς να πεις σχεδόν ρεαλιστικά, αλλά η καθημερινότητα εδώ μαζί με έναν υπερκινητικό μικρό άνθρωπο που θέλει να εξερευνήσει τα πάντα, είναι, πώς να το πω, hectic θα το πω στη μητρική του Συζύγου. Η πόλη που έχεις περπατήσει μόνο περαστικά σαν τουρίστας ή για λίγο μερικές εβδομάδες, γίνεται ένα τελείως διαφορετικό μέρος όταν αποκτάς το μπλε βιβλιαράκι του κατοίκου. Παραμένει όμως πανέμορφη, να τη θυμηθούμε και πάλι την πιο συγκλονιστική στιγμή από την Πολιτικη Κουζίνα, άντε θα το πω, είναι η πιο όμορφη Πόλη του κόσμου, πριν λίγες μέρες μας εξομολογήθηκε ο Έρολ, γέννημα θρέμμα Κωνσταντινουπολίτης, ότι κάθε φορά που αντικρύζει τον Βόσπορο σοκάρεται από την αρχή. Δεν την συνηθίζεις την ομορφιά της, δεν την βαριέσαι και ποτέ μα ποτέ δεν την κατακτάς όπως κατάλαβα.

και τώρα σου γράφω ακούγοντας στο βάθος το κάλεσμα για την προσευχή από το κοντινό τζαμί, εσύ μάλλον ακούς καμπάνες από κάποιο εκκλησάκι, μας χωρίζει μόνο μια ώρα πτήσης, αλλά οι μέρες μας είναι τόσο μα τόσο διαφορετικές, δεν έχω και youtube να παρακολουθώ ό,τι χαζεύεις τα βράδια.

Χάνω τις μέρες εδώ, δεν υπάρχουν αργίες, μαγαζιά και βιβλιοθήκες ανοιχτά εφτά μέρες την εβδομάδα, μπερδεύεσαι, αν δεν μπλέξεις στην κίνηση της Μεγάλης Εβδομάδας δεν κάνεις Πάσχα. Αύριο θα πάρουμε το καραβάκι για την Χάλκη, είμαστε καλεσμένοι στη Θεολογική Σχολή για τους εορτασμούς, να τσουγκρίσει και ο Μικρός Άνθρωπος ένα κόκκινο αυγό, γιατί δεν τον έχουμε μπερδέψει αρκετά με τρεις γλώσσες και τρεις τόπους κατοικίας, ας ρίξουμε στο μίξερ του μυαλού του και διαφορετικές παραδόσεις.

αλλά οι πασχαλιές έχουν ακριβώς το ίδιο χρώμα όπου και να είσαι. Αυτό του λέω όταν νομίζω ότι του λείπουν όσα αφήσαμε πίσω, τον κήπο της γιαγιάς του και το πάρκο στο Ann Arbor που μπορεί να έχει ακόμα χιόνια.

Και σε σκέφτομαι και μου λείπεις και ανυπομονώ να σε δω σε μερικές εβδομάδες.

IMG_1270

 

2 Comments

Filed under Uncategorized

it’s christmas time in the city

εσύ που γκρινιάζεις για τους χριστουγεννιάτικους στολισμούς από τον Νοέμβριο, αχ, να ‘ξερες μόνο τι χαρά κάνουμε εμείς εδώ όταν διακρίνουμε κανένα λαμπάκι, ένα δέντρο, μια κάλτσα για το τζάκι κάπου σε κάποιο από αυτά τα δυτικοποιημένα εμπορικά κέντρα της Κωνσταντινούπολης. Βάζουν οι μουσουλμάνες τα παιδιά τους να ποζάρουν δίπλα στον Άγιο Βασίλη, βάζουμε κι εμείς με τη φίλη η μία την άλλη και τραβιόμαστε φωτογραφίες και χαιρόμαστε σαν τα 10χρονα, ποτέ δεν θα ξαναγκρινιάξω για την εμπορική διάσταση των γιορτών και άλλα τέτοια επαναστατικά.

Istanbul_2

 

 

Τα δικά μας χριστούγεννα στη μουσουλμανική χώρα, με μια φιλοξενούμενη φίλη Εβραία, θα είναι τουλάχιστον ενδιαφέροντα. Χμ, γράψε λάθος, η Τουρκία είναι κοσμικό κράτος, ξέχνα αυτό που είπα για τα μουσουλμανικά, μπερδεύτηκα η καημένη με το δικό μας, που βάζουν παπάδες μέσα στη βουλή και ευαγγέλια στα δικαστήρια.

Εν τω μεταξύ, το μπλε διαβατήριο του Συζύγου έγινε το εισιτήριό μου για ένα σούπερ κλαμπ εδώ, των American Professional Women of Istanbul και όχι μόνο γνώρισα την Εύα, ελληνοαμερικάνα που έχει παντρευτεί Τούρκο, αλλά με προσκάλεσαν και σε χριστουγεννιάτικο brunch, βάζοντας σε μία πρόταση τις δύο λέξεις που με ρίχνουν αυτόματα σε κατάσταση ευτυχίας: μπραντς και γιορτές. Pancakes και κουλουράκια σε σχήμα έλατου, καφές και κουβένται, ανταλλαγή δώρων, μα τι να θέλει ο άνθρωπος παραπάνω για να νιώσει ολοκληρωμένος, ε;

Istanbul

Leave a comment

Filed under Uncategorized

beautification

*disclaimer: αυτό το post έχει πολλές λεπτομέρειες για κομμωτήρια, φίλες και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά, παρακαλούνται οι άντρες αναγνώστες να προσέλθουν προσεκτικά και με δική τους ευθύνη.*

το βάφτισμα του πυρός στην Ξένη Χώρα είναι το κομμωτήριο. Εγώ ανέβασα την πίστα λίγο ακόμα και πρόσθεσα φρύδια και νύχια, γιατί ήρθε η ώρα της ανοικοδόμησης της μάνας που δυστυχώς με βρήκε στην Τουρκία. Χωρίς να μιλάω Τουρκικά.

Πήγα που λες στον γιο του Αλί που αγαπάμε και εμπιστευόμαστε και η Κυρία Κάτια μας εδώ τον ξέρει από μωρό, κάθισα στις υπερμοντέρνες καρέκλες του, ακούμπησα το macbook στον καθρέφτη μπροστά και του έδειξα την φωτογραφία με το κούρεμμα που ήθελα. Κανένα ρίσκο όταν πρόκειται για τρίχες, να μην τα ξαναλέμε.

“Ταμάμ” μου είπε ο γιος του Αλί, ο Μοντέρνος Τούρκος σαν αυτούς που βλέπεις στα σίριαλ, κι έμεινα ήσυχη να σιγοπίνω τον ελληνικό/τούρκικο/αραβικό καφέ που μου είχαν σερβίρει με πολλή αγάπη.

Ο στόχος ήταν αγορίστικα μαλλιά. Ο Μοντέρνος Τούρκος έκοψε, έκοψε, αλλά σταμάτησε πολύ νωρίς και άρχισε να βάζει τις τελευταίες πινελιές σ’ ένα καρέ. “Shorter” του λέω και κάνω χαρακτηριστικές κινήσεις με τα χέρια. Στενοχωριέται λίγο, αλλά κόβει άλλο ένα χιλιοστό. “Shorter” επιμένω και του δείχνω την φωτογραφία. Την οποία την βλέπει ο αγαπούλης, αλλά δεν μπορεί να πιστέψει ότι θέλω να κόψω τα μαλλιά μου τόσο κοντά. Και τότε μου έρχεται η επιφοίτηση: αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κορίτσι με αγορίστικα μαλλιά στην Κωνσταντινούπολη;

Ο γιος του Αλί με χέρια που έτρεμαν έκοψε τελικά και τα τελευταία εκατοστά, αλλά νομίζω ότι εκείνος ταράχτηκε περισσότερο από εμένα που είδα τα παλιά μου μαλλιά στο πάτωμα, αρκετά για μια μικρή κουβερτούλα για τον χειμώνα. (Παρακαλούνται οι φίλοι ανθρωπολόγοι να κάνουν μια έρευνα για την σχέση των μαλλιών με την κουλτούρα, υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω να δίνω αναφορές από διάφορα κομμωτήρια της Πόλης.)

Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα, ήξερα να πω και “κόκκινο” στην Αϊσέ που μου έφτιαχνε τα νύχια, γιατί είναι ένα βιβλιοπωλείο εκεί στο Γαλατά, η Κόκκινη Γάτα, που πολύ το αγαπάω και κάπως έτσι κουτσομαθαίνω λέξεις. Αλλά φίλε μου, ευχή και κατάρα σου δίνω, μην πέσεις ποτέ στην ανάγκη γυναίκας με κλωστή στο χέρι που ετοιμάζεται να σου κάνει αποτρίχωση και ξέρει ότι δεν μπορείς να τη βρίσεις στην γλώσσα της, ούτε να πεις ένα “πρόσεχε κυρά μου δεν βλέπεις το δάκρυ κορόμπηλο;” γιατί θα σε γονατίσει.

Έφυγα μια άλλη από το κομμωτήριο, όπως ήταν και ο στόχος άλλωστε, πέρασα από την Mac για τα απαραίτητα, από τα Mavi για καινούργιο τζιν, από το Midpoint για λαντς με την υπέροχη φίλη Σόφια που με συνόδευσε υπομονετικά σ’ αυτό το ρεσιτάλ ανοικοδόμησης κι αφού τσουγκρίσαμε τα ανθρακούχα νερά μας αποφασίσαμε πως η ζωή είναι ωραία και μείναμε να κοιτάμε στο βάθος το παλάτι του Τοπ Καπί αφηρημένα.

Και κάπως έτσι, μετά από 9 μήνες με ρούχα εγκυμοσύνης και ένα χρόνο θηλασμού με ρούχα Μάνας (και μαλλιά της Τρελής), γύρισα σπίτι κανονικός άνθρωπος. Μέχρι και το παιδί μου μπερδεύτηκε όταν το πήρα αγκαλιά. Συγκινήθηκα για λίγο. Και μετά προσπάθησε να τραβήξει τις επαγγελματικά βαμμένες φλεφαρίδες μου.

roy

2 Comments

Filed under Istanbul story, The maternity leave

Istanbul stories

η φίλη ήρθε και έφυγε, πήρε μαζί της πετσέτες του χαμάμ και σουτζούκ, άπειρα τσάγια και τον έρωτα για την Κωνσταντινούπολη. Μου άφησε πολλές αστείες στιγμές, ένα σακουλάκι με σοκολατάκια που δεν προλάβαμε να τελειώσουμε και την υπόσχεση να επιστρέψει.

και η Πόλη, αυτή η κανούργια γειτονιά όπου ο Υιός έκανε τα πρώτα του βήματα και γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια, έγινε λίγο πιο δική μας, γιατί τώρα έχουμε τριγυρίσει τους  δρόμους της γελώντας νευρικά με αστεία που κανείς άλλος δεν θα καταλάβαινε, γιατί το αγαπημένο καφέ και το ακόμα πιο αγαπημένο πάρκο έχουν αποτυπωθεί και στις δικές της αναμνήσεις.

κι αυτή η ζωή, η δική μας πραγματικότητα των περιπλανήσεων γίνεται λίγο πιο χειροπιαστή όταν τη μοιράζεσαι με τους φίλους που αγαπάς, όταν υπάρχει και στις δικές τους φωτογραφίες.

είναι περίεργο πόσο εύκολα καλομαθαίνεις στην παρουσία της φίλης στο σπίτι, τώρα το δωμάτιό της είναι άδειο και διστάζω να το ξεστρώσω, λες και έχει πεταχτεί για σιμίτ και θα έρθει πίσω όπου να ‘ναι, ακόμα κι ο Ορφέας φαίνεται να την ψάχνει, πού πήγαν όλα αυτά τα καινούργια αντικείμενα που δεν είχε εξερευνήσει και αυτή η βαλίτσα με τα ροδάκια που τόσο του άρεσε να αδειάζει μεθοδικά στο πάτωμα;

===========================================

δεν χρειάζονται όμως και πάρα πολλά βρε παιδί μου, να, μια φίλη από την Αθήνα, μια άλλη φίλη εδώ που πάντα με περιμένει με χαμόγελα, ένα στέκι που ξέρουν τι καφέ πίνεις και δεν χρειάζεται να τα ξαναλές σε σπαστά τούρκια, τα κορίτσια του Vanilla Bakery που σε κερνάνε μωβ cupcakes όταν βλέπουν ότι η μέρα σου δεν πάει καλά και ξαφνικά είναι σαν να ζούσες πάντα εδώ, δεν μπορείς να θυμηθείς άλλη καθημερινότητα χωρίς τις χαριτωμένες γριούλες της γειτονιάς που σε λούζουν με τούρκικες ευχές ακόμα και αφού έμαθαν ότι δεν τις καταλαβαίνεις.

Μέσα στο κλίμα εγκατάστασης ήρθε και μια καινούργια συνεργασία με το Time Out Istanbul (έλα μαμά, είμαι και στα περίπτερα της γείτονος τώρα), ένα front row στην Εδβομάδα Μόδας, μερικά press releases για μια ανερχόμενη εταιρία και νιώθω σχεδόν ντόπια.

Κι εσύ φίλε που σκέφτεσαι να μεταναστεύσεις, πρέπει να βάλεις και την Τουρκία στους πιθανούς προορισμούς, οι δουλειές σε βρίσκουν ακόμα και αν δεν τις ψάχνεις, σκοντάφτεις και βρίσκεσαι με κανούργια πρόταση, είναι σαν την Αθήνα circa 2002, μπαίνεις στα εμπορικά κέντρα και περιμένεις την τσάντα σου να περάσει από το μηχάνημα της ασφάλειας και την χάνεις μέσα στις Chanel και τις Hermes που αργοσέρνονται στον ιμάντα.

IMG_0573

1 Comment

Filed under Fashion week, Friends connection, Istanbul story

home is where the books are

εντάξει, θα το παραδεχτώ, περνάω κρίση νοσταλγίας, αλλά όχι για την Αθήνα όπως σε ειχε συνηθίσει η γκρίνια μου, αλλά για το Ann Arbor φορ γκοντς σέικ. Το φθινόπωρο είναι η πιο ωραία εποχή του, τόσο ωραία που δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω χωρίς να φανώ γραφική και βαρετή με ύμνους σε κίτρινα και κόκκινα και μωβ φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα. Αλλά, το Ann Arbor είναι απλά ΜΑ-ΓΙ-ΚΟ  αυτήν την εποχή. Σκέφτομαι τις βόλτες μου στη γειτονιά, τους στολισμένους κήπους για το halloween, θέλω κι εγώ μια κολοκύθα να την στήσω εδώ έξω από το διαμέρισμα κι ας έρθει ο θυρωρός να μου την πάρει την επόμενη.

Ααααα, δεν σου έχω πει το πιο συγκλονιστικό της καθημερινότητάς μας εδώ στην Κωνσταντινούπολη. Άκου, η πολυκατοικία μας έχει θυρωρό, όπως οι περισσότερες  άλλωστε, κι εκτός του ότι νιώθεις ασφαλής και υπάρχει ένας άνθρωπος πάντα να σε βοηθήσει ν’ ανεβοκατεβάσεις το καροτσάκι στα 987345879387 σκαλιά της εισόδου, έχει κι άλλες αρμοδιότητες: Το πρωί αφήνει φρέσκο ψωμί κι εφημερίδα σε καλαθάκι έξω από την πορτα, το μεσημέρι περνάει να παραλάβει την λίστα με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ (τα οποία θα σου φέρει αργότερα) και το βράδυ περνάει να πάρει τα σκουπίδια. Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα και βλέπω τον Εγιούπ εκεί, στην ώρα του, συνεπή, θέλω να τον φιλήσω, κι αυτός χαμογελαστός με χαιρετάει στα αγγλικά, εγώ στα τούρκικα, οι γνώσεις μας στις αντίστοιχες γλώσσες εξαντλούνται εκεί, στις χαιρετούρες και μετά παίρνει την σακούλα με τα σκουπίδια και δεν ξέρω πώς να το ευχαριστήσω αρκετά, σκέφτομαι να κολλήσω στον πρωτότοκό μας πίσω από το Ορφέας κι ένα Εγιούπ, έτσι τιμητικά.

Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας, σου έλεγα για το Ann Arbor, για το homesickness, που προϋποθέτει ότι το νιώθουμε home, αλλά δεν είναι δύσκολο, είναι σαν πόλη βγαλμένη από τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ, όποιος μπει μέσα δεν θέλει να ξαναβγεί. Είναι και η πόλη που γράφτηκε στο πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού μας, η πόλη που έχει ακόμα τις κούτες με τα βιβλία μας, τις συλλογές με CD, και όλα αυτά τα φορέματα που μάζεψα με περίσσεια αγάπη τόσα χρόνια και έχω να βάλω από τότε που έμεινα έγκυος (μου λείπετε, σας αγαπώ).

Ας σταματήσουμε την γκρίνια όμως, όπου να ‘ναι έρχεται κι ο Εγιούπ κι έχω να φτιάξω τη λίστα του σούπερ μάρκετ, γι’ αυτό θα σε αφήσω για να κοιτάξω αφηρημένα έξω από το παράθυρο με την υπέροχη θέα (εφτά λόφοι είναι αυτοί, αν δεν είχες και θέα, τι θα είχες –εκτός από ανηφόρες να βρίζεις λαχανιάζοντας;), ν’ αφήσω το μάτι να πέσει σε ουρανοξύστες και τζαμιά και μερικά δέντρα στον κήπο από κάτω που έχουν κιτρινίσει, βρέχει πάλι νομίζω, καλή σου μέρα φίλη, το φθινόπωρο είναι μαγικό τελικά όπου κι αν βρίσκεσαι.

IMG_0374

2 Comments

Filed under Homesickness and other maladies, Istanbul story