μεσοδυτικά

Στο τρένο από το Ann Arbor είμαστε οι μόνοι που κουβαλάμε τέσσερις βαλίτσες, δυο χειραποσκευές, τσάντες με παιχνίδια, άλλες με πάνες, lunchbox, θα μπορούσαμε να κάνουμε μετακόμιση. Τουλάχιστον αυτό μας είπαν διάφορες Μεσήλικες Κότες χαζογελώντας δίπλα στα ιδρωμένα μας κομμάτια από το κουβάλημα. Άσε-μας-κυρά-μου σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα, γιατί τρία χρόνια εδώ στη μέκκα της ευγένειας, κόλλησα το μικρόβιο και τώρα πάω ενάντια στον προγραμματισμό μου και χαμογελάω αντί να μουτζώνω.

Τρεις ώρες layover στο Σικάγο, άλλοι θα γκρίνιαζαν αλλά εμείς χαρήκαμε, γιατί μέσα σ’ όλα είχα να πεταχτώ και να πάρω το διαβατήριο από το προξενείο. “Θα περιμένετε” μου είπε στην είσοδο ο Κυριούλης. “Αποκλείεται, το τρένο μου φεύγει σε 40 λεπτά” είπα ψέματα χωρίς ίχνος τύψεων. Κοίτα να δεις, τα πάντα ετοιμάστηκαν σε 5′ και έφευγα με το διαβατήριο στο χέρι πριν προλάβω να πω ευχαριστώ. Αναρωτιέμαι γιατί θα είχε χρειαστεί να περιμένω.

Στην αντίστροφη διαδρομή με το ταξί, από το Προξενείο προς τον Σταθμό, μια διαδρομή που την μία φορά κόστισε 13 δολάρια και την άλλη 7, ο Οδηγός κορνάρει ακόμα και στα φύλλα που φυσάει ο αέρας κατά μήκος του δρόμου, μια Ψηλή Ξανθιά του κάνει κωλοδάχτυλο χωρίς καν να σηκώσει τα μάτια της από το μπλάκμπερι, και όχι δεν είναι Ελληνοαμερικάνος όπως υποψιάστηκες, αλλά Αφρικανικής καταγωγής, φτάνουμε στο Union Station πριν το καταλάβω, χαζεύω έξω από το παράθυρο από την λάθος πλευρά όταν εκνευρισμένος μου λέει να τσακιστώ να κατέβω. Αν μπορούσε θα κόρναρε και σε μένα.

Στο διώροφο τρένο από το Σικάγο στη Μιννεάπολη, το βαγόνι μας είναι γεμάτο καλοσυνάτους Άμις και θορυβώδεις ρέντνεκς, ευγενικές γριούλες και γκικς που χρησιμοποιούν όλες τις πρίζες για να φορτίσουν τα άπειρα γκάτζετ τους. Ο Ορφέας χαζογελάει με ένα κοριτσάκι Άμις, είναι σαν κούκλα με τα ξανθά μαλλιά και το άσπρο καπελάκι της, μιλάει μόνο Ολλανδικά ενώ ο δικός μας μιλάει σαν μεθυσμένος, αλλά συνεννοούνται, μου αρέσει που τα παιδιά δεν έχουν ιδέα από όσα υποτίθεται ότι τους χωρίζουν.

Και φτάσαμε στη Μιννεάπολη φίλη, και πάλι εδώ που χρειάζεται ν’ ανάψεις τζάκι τον Μάιο, αλλά την επόμενη μέρα έχει τόση ζέστη και τα κορίτσια βγαίνουν με τα σορτσάκια τους και τα αγόρια κάνουν ποδήλατο ημίγυμνα γύρω από την λίμνη και είναι κι αυτοί οι χίπστερς με τα κοντά στενά παντελονάκια και τα πένι λόαφερς από κάτω, και την επόμενη μέρα πάλι όλα αλλάζουν, έχει χαλάζι και κρύο, οι μεσοδυτικές πολιτείες έχουν σοβαρό πρόβλημα διπολικής διαταραχής.

Αλλά δεν θα παραπονεθώ, γιατί οι μεσοδυτικές πολιτείες επίσης σημαίνουν Αμερικάνικο Σόι, γιαγιάδες και θείες και γονείς, οι οποίοι  τώρα στα μάτια μας είναι σαν τεράστια  ζευγάρια χέρια που μπορούν να πάρουν τον Μικρό Άνθρωπο για να κάνουμε κι εμείς τα δικά μας. Όπως να σου γράψω αυτό το βιαστικό μήνυμα των τελευταίων μας περιπετειών. Αφήσαμε πίσω το Ann Arbor φίλη μου, μου λείπει ήδη, αλλά σε λίγες μέρες θα πετάξουμε από εδώ για την Αθήνα, μετράω ώρες για να σε δω, για να περπατήσουμε πάλι στην πόλη μας, δεν ξέρω πώς να την χειριστώ τόση ευτυχία.

I’m going back (back) to Cali (Cali)

θέλω να κυλιστώ στην άμμο, να με πάρει ο ύπνος κάτω από τον ήλιο, να φάω αρκετά In-n-Out για ν’ αναπληρώσω τον χρόνο μακριά τους, ν’ αγκαλιάσω στοργικά έναν φοίνικα, να κάνω highfive με όλους τους σέρφερς που περνούν από δίπλα. Είμαι στο San Francisco φίλη (και φίλε που ξέρω ότι το έχεις στην λίστα με τους μελλοντικούς προορισμούς), εδώ που έχει λουλούδια και δέντρα με φύλλα και κόσμο που κάθεται σε καφέ έξω με σαγιονάρες και άλλους που κάνουν ποδήλατο με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα από τις ανηφόρες, δεν μπορώ καν να σου περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, είμαι αυτή που γονάτισε και φίλησε το καλιφορνέζικο έδαφος μετά την αποβίβαση από το αεροπλάνο.

πατουσάκια στον ωκεανό, βουνά από παγωτά, βόλτες στο Ferry Building μέχρι να πονέσουν τα πόδια σου από το περπάτημα και τα μάγουλά σου από τα πολλά γέλια με τον φίλο, τον ίδιο φίλο που μου άνοιξε τον μαγικό κόσμο του cheesecake πριν χρόοοοονια στο LA, όταν ήμασταν νέοι και ανεύθυνοι και ο μεταβολισμός μας σήκωνε επισκέψεις στο Cheesecake Factory για πρωινό, μεσημεριανό και βραδικό. Και για τα ενδιάμεσα σνακ. Και για τις έκτακτες λιγούρες. Κι ένα κομματάκι για τον νονό. Κι ένα γιατί υπάρχουν παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε και δεν κάνει να αφήνουμε φαγητά στα ψυγεία. Και γιατί έτσι. (το κόβω εδώ, γιου γκετ δε πικτσερ).

πάω για τουρ δοκιμής σοκολάτας στο Castro τώρα, σε αφήνω να ετοιμαστώ και να βγάλω τουριστικές φωτογραφίες σε όοοοοολες τις γέφυρες.

 

η ζωή είναι ωραία και άλλα τέτοια

στο στρογγυλό τραπέζι του εστιατορίου, οι τέσσερις φίλες και ο μικρός άνθρωπος μασουλάνε από διάφορα πιάτα του κυριακάτικου brunch και πίνουν σαμπάνια. Γιορτάζουμε γενέθλια, επικείμενες αναχωρήσεις, το γεγονός ότι ήρθε η άνοιξη επιτέλους. Tο Candy Dancer είναι το καινούργιο αγαπημένο μου μέρος πάνω στη γη, ζει μέσα στον ιστορικό σταθμό του τρένου, έχει όλες αυτές τις λεπτομέρειες που κράτησαν στην αναπαλαίωση και όταν περνάει το τρένο δίπλα ακριβώς από τις τεράστιες τζαμαρίες του, όλοι χειροκροτούν. Και θα στο πω, μου αρέσει πολύ η ιδέα του μπουφέ, γιατί ποτέ δεν μπορώ να αποφασίσω τι θέλω, γλυκό ή αλμυρό, φρούτο ή γλυκό, αυγά benedict ή ομελέτα, κι εκεί δεν χρειάζεται να δεσμευτώ βρε παιδί μου, όλα στο πιάτο σε μικρές γωνίτσες και στη μέση ο ανανάς.

Επιστρέφοντας στο κέντρο από το Kerrytown, εκεί στην ανηφόρα που σου κόβει την ανάσα, μαζεύω όλες τις δυνάμεις μου για ν’ ανακοινώσω στη φίλη ότι είμαι τρομερά ευτυχισμένη, ότι η ζωή είναι ωραία και άλλα τέτοια που τα αποφασίζεις κυρίως μετά από ένα καλό γεύμα, αλκοόλ και ένα ποτάμι φρέσκου καφέ. Κι εκείνη δεν μου χαλάει χατήρι, συμφωνεί, καθώς μπαινοβγαίνουμε στα μαγαζιά και ξαναπερνάμε από το Literati, το καινούργιο βιβλιοπωλείο, να τους πούμε πόσο τους αγαπάμε και πόσο χαιρόμαστε που ήρθαν εδώ,  και καθώς πλησιάζουμε την Main St παρατηρούμε ότι ένα ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό περαστικών, ακόμα και για το Ann Arbor του “come as you are” και του “προςθεού be yourself”, να κυκλοφορεί με γελοία καπέλα και ρούχα, τα παιδιά έχουν μεταμορφωθεί σε ρομποτάκια με τη βοήθεια χαρτόκουτων, και ο δρόμος έχει κλείσει για τα αυτοκίνητα, ετοιμάζουν ένα είδος παρέλασης. Ε, δεν είναι να το χάσουμε, βρίσκουμε το πιο ωραίο τραπεζάκι στο μπαλκόνι του Felix και καθόμαστε με τη φίλη στην πρώτη γραμμή των γεγονότων και ενώ μοιραζόμαστε ένα cheesecake παίρνουμε μέρος στο πρώτο μας Festifool, με τις τεράστιες μαριονέτες να περνάνε πάνω κάτω και όλοι να χειροκροτούν σε ένα σύννεφο από μπουρμπουλήθρες, ενώ η μουσική, ο κόσμος και τα παιδάκια με τα πολύχρωμα ρούχα έκαναν τον Μικρό Άνθρωπο να τσιρίζει από ευτυχία. Και κοιταζόμαστε με τεράστια χαμόγελα γι’ αυτό το αναπάντεχο, εμείς στα σπίτια μας πηγαίναμε και να που το απόγευμά μας γέμισε από μουσική και art performances και γέλια και είναι ένας από τους λόγους που αγαπώ αυτό το μέρος, συνέχεια οργανώνεται κάτι, blink and you miss it, κάθε μέρα και μια έκπληξη. Ειδικά την άνοιξη. Γιατί κι εσύ αν είχες επιβιώσει ΑΥΤΟΝ τον χειμώνα, στους δρόμους θα ήσουν τώρα με ένα τεράστιο καπέλο του Dr. Seuss να χορεύεις με τα χέρια ψηλά από την χαρά σου που ξεπαγώσαμε.

ποια κυριακάτικη μελαγχολία, γύρισα στο σπίτι χοροπηδώντας, μ’ έναν Μικρό Άνθρωπο που για να επεξεργαστεί όλα αυτά τα καινούργια χρώματα, εικόνες και ήχους έπεσε ξερός για ύπνο, κι ορκίστηκα στον Σύζυγο που είχε κλειστεί στο σπίτι μελετώντας, ότι ζούμε στην πιο ωραία πόλη του κόσμου. Toυς λόγους, τους έχουν βάλει άλλοι σε αλφαβητική σειρά μάλιστα, αλλά θα σου προσθέσω έναν ακόμα, το τμήμα νεοελληνικών σπουδών εδώ που μας κάνει τόσο περήφανους.

και σήμερα Δευτέρα (να μην τα ξαναλέμε πόσο τη μισούμε) έχω ξυπνήσει σχεδόν με κέφι κι ετοιμάζω τον μικρό άνθρωπο για μια επίσκεψη στη δημόσια βιβλιοθήκη, όπου διαβάζουν ιστορίες και λένε τραγουδάκια για τα μωρά, ενώ οι μαμάδες πίνουν καφέ κι ευχαριστούν τους διοργανωτές από τα βάθη της ψυχής τους.

 

bookstores

στην καθιερωμένη σαββατιάτικη βόλτα με τις φίλες, κάναμε μια στάση να χώσουμε τις μούρες μας στην βιτρίνα του καινούργιου βιβλιοπωλείου στο κέντρο, ανοίγει την επόμενη εβδομάδα λέει το χαρτί απ’ έξω, αλλά τα βιβλία είναι εκεί, περιμένουν να τα ξεφυλλίσουμε και ν’ ακούσουμε τον ήχο των σελίδων που ξεκολλάνε, πήραμε βαθιές ανάσες απ’ έξω μπας και μας έρθει αυτή η χαρακτηριστική μυρωδιά που μας λείπει από τα e-books. Στον δρόμο λέγαμε για όλα αυτά τα βιβλία που θέλουμε να παραγγείλουμε από το amazon τους τελευταίους δύο μήνες, τότε που μάθαμε για το ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο που νοίκιασε τον χώρο εκεί, και περιμένουμε στωικά για να το ενισχύσουμε, τέρμα τα online ψώνια, στηρίζουμε την τοπική αγορά με πάθος εδώ στο Ann Arbor, μην ακούσουμε “μικρό και ανεξάρτητο”, παίρνουμε τον οργανικό, δικαίου εμπορίου καφέ μας και τρέχουμε.

πίσω στο σπίτι, δίπλα στο ΑΝΟΙΧΤΟ παράθυρο (ένα μίνι πανηγυρισμό εδώ για την άνοιξη που βρήκε τον δρόμο επιτέλους ως το Μίσιγκαν) διάβασα γι’ αυτό εδώ το βιβλιοπωλείο που έκλεισε και μου έφυγε η μισή χαρά. Δεν θα αρχίσω να σου λέω πόσο κρίμα και άλλα τέτοια, τα ξέρεις και τα νιώθεις και θα τα διαβάσεις από άλλους πιο εύγλωττους, αλλά θα σου πω με την ευκαιρία, να κάνεις μια βόλτα το Σάββατο και να πάρεις το βιβλίο που θέλεις από το γωνιακό μαγαζί της γειτονιάς, ή έστω του κέντρου — κι εδώ τελειώνει το κοινωνικό σποτάκι μου.

σε άλλα νέα, αύριο είναι το Καθολικό Πάσχα, και τι να σου πω, αν δεν ήταν οι μικροί άνθρωποι με τα χρωματιστά αυγά να τρέχουν γύρω γύρω σήμερα στο πάρκο, δεν θα το είχαμε πάρει χαμπάρι, ούτε διακοπές, ούτε καπνοί απ’ τα μπάρμπεκιου, μισές δουλειές αυτοί οι ξένοι βρε παιδί μου.

καλό Πάσχα λοιπόν, σε αφήνω για να πάω να κλείσω κανένα παράθυρο, έπεσε ο ήλιος και το πλησιάσαμε πάλι το μηδέν, ας μην πανηγυρίζουμε πριν την ώρα μας (κι άλλο ηθικό δίδαγμα, μα πόσο ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ είμαι σήμερα, πόσο).

 

 

Σικάγο_δε μιούσικαλ

πήγα στο προξενείο στο Σικάγο φίλη, ν’ ανανεώσω το διαβατήριο, κάνε τον σταυρό σου να έρθει πριν πετάξουμε για Ελλάδα γιατί ενώ στην επίσημη ιστοσελίδα λέει 3 με 4 εβδομάδες ο πραγματικός χρόνος είναι “ένας, ενάμισης μήνας”, προθεσμία που λέγεται διστακτικά και σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα έρθει ποτέ, ίσως του χρόνου το καλοκαίρι. Αααα, πολύ εξυπηρετικοί όμως οι κύριοι του προξενείου, αλληλοστηριζόμαστε εδώ στην ξενιτιά, εδώ ο άνθρωπος προσπάθησε να βγάλει άκρη με την πονεμένη ιστορία του τόπου γέννησής μου (δεν έβγαλε) που όχι μόνο είναι αλλαντάλλων (μια λέξη, ναι), αλλά ήρθε και ο Καποδίστριας κι έκανε εκείνη την Καλλιθέα δήμο Τανάγρας, οπότε σβήστηκε από τον χάρτη ο παλιός (λάθος) τόπος γέννησης. Έτσι τώρα έχω χαρτιά που λένε την αλήθεια (Αθήνα), άλλα που λένε το πατροπαράδοτο (Καλλιθέα) και τα τελευταία που λένε ό,τι έφτασε ως τ’ αυτά τους με σπασμένο τηλέφωνο (Τανάγρα). Καλή τύχη και εις άλλα με υγεία.

δεν τους γκρίνιαξα πολύ όμως, είχα θαμπωθεί από την πόλη, καλέ ΠΟΣΟ όμορφο είναι το Σικάγο, τι κτίρια, τι μαγαζιά, τι κόσμος –και τι κίνηση, τι φασαρία, γέμισαν οι μπαταρίες μου από βρώμα και καπνό να έρθω στα ίσια μου, τόση αποτοξίνωση που έχω κάνει εδώ στον παράδεισο της οργανικής γκρανόλα, φοβάμαι ότι θα ζήσω μέχρι τα 230. Ευτυχώς στο Σικάγο έχασα μερικά χρονάκια, λίγο το άγχος, λίγο η μόλυνση της ατμόσφαιρας, ξαναγύρισα στους κανονικούς μου ρυθμούς.

δυο μέρες μετά, που ξεπιάστηκα επιτέλους από το roadtip των τριών πολιτειών και της μίας time zone, ήθελα να σου ευχηθώ για το 3μερο φίλη μου, ακόμα και σαν freelancer την εκτιμώ εγώ την αργία που πέφτει Δευτέρα, ελπίζω να ξεκουράστηκες και να μην αναγάστηκες να δουλεύεις από το σπίτι για να καλύψεις όλες αυτές τις χαμένες εργάσιμες μέρες από τις (υποχρεωτικές) απεργίες –καινούργια μόδα λέει, φοριέται πολύ στα μίντια, αλλά έτσι είμαστε εμείς, πρωτοπόροι.

και αν μελαγχολήσεις το βράδυ που θα πρέπει να επιστρέψεις στο γραφείο την επόμενη μέρα, διάβασε αυτήν την είδηση εδώ, να γελάσει το χειλάκι σου. Αλλά, όχι, μπράβο του όμως, κι εγώ έτσι large είμαι με τα χρήματα των άλλων, Μαρούσκα πιάσε δύο δις να στείλουμε στην Κύπρο γιατί άκουσα πως οι συνταξιούχοι στην Ελλάδα δεν χρειάζονται πια χρήματα, ζουν και τρέφονται με Ιδέες.

 

καλή άνοιξη vol.II

η μέρα που βλέπεις το πρώτο σου λουλούδι εδώ στην χιονισμένη βόρεια αμερική είναι η μέρα που θυμάσαι πιο έντονα όλο τον χρόνο. Μπήκα ξέπνοη στο σπίτι να το ανακοινώσω, σαν 10χρονο που έχει αναλύψει τουλάχιστον έναν μονόκερο να καλπάζει στον κήπο του, και όλα αυτά για ένα κακόμοιρο λουλουδάκι που παρατήρησα στην άκρη ενός φράχτη.

εσύ τώρα που με ξέρεις, γελάς δυνατά που μιλάω για λουλούδια και άλλα τέτοια σχετικά με την φύση, μπορεί να έχω αγγίξει και τα όριά μας στον χιπισμό φίλη, δεν ήμασταν έτσι εμείς, που είναι εκείνες οι παλιές εποχέεεεεες (λέει με ύφος γέρου) τόοοοοτε που ήμασταν παιδιά με χτυπημένα γόνατα και αθώα βλέμματα που ξεχώριζαν πράσινο μόνο ανάμεσα στις ρωγμές του πεζοδρομίου. Και να που μπορώ ν’ αναγνωρίσω και τους καρδινάλιους πια, αχ, θυμάσαι πόσο είχα κοροϊδέψει τις αμερικάνες που ξέραν από πουλιά, αλλά άμα έχεις περάσει έναν χειμώνα με τα κρα κρα των κορακιών, γίνεται ειδική την άνοιξη, ακούς κελάηδισμα και έχεις το app που αναγνωρίζει την συνομοταξία, άσε, άσε άλλο άνθρωπο με έκανε η ζωή σ’ αυτό το κλίμα.

και πάνω που ανέβηκε ο κέλσιος στα +, είδα και το πρώτο ξεμανίκωτο παιδάκι να επιστρέφει από το σχολείο, τι τέρατα μεγαλώνουν εδώ στο μίσιγκαν, χαλασμένος ο διακόπτης κρύο-ζέστη, με το που χτυπήσει άνω του μηδενός αυτά ιδρωκοπούν και ξεγυμνώνονται. Άραγε έναν τέτοιο μεγαλώνω κι εγώ; Αμ, δε που θα τον αφήσω να χοροπηδάει στις λιμνούλες από το λιωμένο χιόνι με κοντομάνικα, από πίσω θα τρέχω με το πουλόβερ, να μου το θυμηθείς, μετά την φωτογραφία της Ελληνίδας Μάνας μπροστά στη Βουλή που έτρεξε να ντύσει τον Επαναστάτη, θα γίνει viral και η φωτογραφία της Ελληνίδας Μάνας Μετανάστριας.

ήρθε επίσημα η άνοιξη φίλη, και ξέρεις πώς χαίρονται εδώ με κάτι τέτοια, βγαίνουν όλοι και χορεύουν στους δρόμους, όλο κάτι γιορτές και φεστιβάλ και συναυλίες χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι πως έχει ζεσταθεί επιτέλους το κοκαλάκι τους.

έρχεται και ο David Sedaris επίσκεψη, έχω ήδη στρωθεί και τον περιμένω, την τελευταία φορά που τον άκουσα ήμουν στην ελληνοαμερικάνικη ένωση στην Αθήνα και του ζήτησα να μου υπογράψει ένα άρθρο του στον New Yorker που μόλις είχε κυκλοφορήσει και το έχω ακόμα, αφιέρωση και σκιτσάκι και την ανάμνηση μιας γρήγορης κουβέντας, πόσο τον αγαπώ ΠΟΣΟ. Θέλω να του πω για όλα αυτά τα απογεύματα που ακούω τα audiobooks του καθώς σπρώχνω το καροτσάκι στα πάρκα και γελάω μόνη μου δυνατά, μερικές φορές είναι το highlight της ημέρας μου, το μωρό κοιμάται μακαρίως κι εγώ περικυκλώνω τετράγωνα με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά, ναι, πλέον χαίρομαι μ’ αυτά τα μικρά πράγματα, τι να κάνουμε, δεν έχω ζωή, τα είπαμε αυτά.

ε, καλό μήνα

σου λέει η άλλη “καλή άνοιξη” κι εσύ φέρνεις ακόμα μια βόλτα το μάλλινο κασκόλ γύρω από το λαιμό. Μείον τρεις ο κέλσιος και πάγος στο πεζοδρόμιο, “επίσης, επίσης” απαντάς για να μην φανείς αγενής. Θέλεις να φτιάξεις και μαρτάκι, “για τον Μικρό Άνθρωπο” διευκρινίζεις μην σε παρεξηγήσουν, αλλά, να, η ιδέα του να σε κάψει ο ήλιος δεν σου φαίνεται και τόσο κακή τελικά, γιατί αν μη τι άλλο  προϋποθέτει ήλιο.

Καλό μήνα, λοιπόν, σήμερα έχει και γενέθλια η Μητέρα, να την χαιρόμαστε, ο Πατέρας λέει της έκοψε και τριάνταφυλλα από τον κήπο για την περίσταση. Το γεγονός ότι έχουν λουλούδια στον κήπο τους και όχι μόνο ξερά κλαδιά που έριξε η τελευταία χιονοθύελλα, τους κάνει πολύ εξωτικούς στο μυαλό μου, τους φαντάζομαι να γιορτάζουν κάτω από κοκοφοίνικες πίνοντας κοκτέιλ με άρωμα ανανά και πολλές ομπρελίτσες.

από τη σημερινή μας βόλτα με το καροτσάκι.