On sugar high

Όταν μεγαλώσω θα πάρω ένα μεγάλο γκρι ποδήλατο με καλαθάκι, θα φοράω κίτρινο αδιάβροχο και ασορτί γαλότσες όπως είχα στο νηπιαγωγείο και θα φωτογραφίζω καλοντυμένους περαστικούς τους οποίους θα έχω πείσει να ποζάρουν χρησιμοποιώντας την ακαταμάχητη γοητεία μου.

Ναι, ναι μαμά, στο ορκίζομαι είναι κανονική δουλειά και μπορεί να με κάνει διάσημη σε όλο τον κόσμο.

Πριν πω αυτό στην μαμά μου (την προηγούμενη εβδομάδα) της είχα πει και άλλα (όταν ακόμα είχε νόημα το daydreaming): Όταν μεγαλώσω θα γίνω πιλότος, οικονομολόγος, ρεπόρτερ, νηπιαγωγός, κληρονόμος των κοσμημάτων της. Κάποτε δήλωνα πως απλώς θα γινόμουν διάσημη (το πλούσια το είχα καταργήσει γιατί από τότε δεν μπορούσα να χειριστώ το χαρτζιλίκι μου και το επένδυα σε μαλακές γόμες με καρκινογόνα χημικά που μύριζαν υπέροχα αλλά χάνονταν μυστηριωδώς).

Μετά έμαθα πως για όλα αυτά έπρεπε να περάσω από τις πανελλαδικές και ακόμα πιο μετά έμαθα πως ό,τι κόπηκε μεγειά, δεν υπάρχει καμία ευελιξία στο Σπουδαίο εθνικό και καποδιστριακό πανεπιστήμιο Αθηνών, έπρεπε να μείνω εκεί που με έριξε η βαθμολογία μου και μια τυχαία έμπνευση από τον πομπώδη τίτλο της σχολής που δήλωσα. Δεν θυμάμαι σε κανένα σημείο να έχω πει ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω πολιτικός επιστήμονας και χρειάστηκα περίπου 9 χρόνια από την εγγραφή ως την ορκωμοσία για να το χωνέψω.

Αντίστοιχα, δεν θυμάμαι ποτέ να είχα ονειρευτεί ότι θα συνεχίσω τις σπουδές μου σε μια πόλη με φοίνικες και σέρφερς, ούτε ότι θα μένω στο Χόλιγουντ, ούτε ότι θα γράφω σε περιοδικά για μόδα και σχέσεις. Σίγουρα πάντως δεν είχα ονειρευτεί πως στα 30 μου θα μετακομίσω στην Αμερική για να κάνω βόλτες σε πάρκα που την άνοιξη γίνονται μοβ και το φθινόπωρο κίτρινα.

Αλλά είμαι τόσο ευτυχισμένη τώρα που δεν θα πω ποτέ τι κρίμα που δεν έγινα πιλότος/ οικονομολόγος/ ρεπόρτερ/ νηπιαγωγός (κληρονόμος των κοσμημάτων της μαμάς μου παραμένω).

Και ενώ κάθομαι στο γραφείο μου με μια σοκολάτα (για την οποία μελάνιασα το γόνατό μου εχθές, άσε άσε μεγάλη ιστορία που ξεκινά από κάτι κοκτέιλ στο Baba Au Rum, πού να στα λέω τώρα) και ξεφυλλίζω περιοδικά (όταν μεγαλώσω θέλω να κάνω μια δουλειά που σε ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ να χαζεύεις όοοοοολο τον διεθνή τύπο, αλήθεια, υπάρχει αυτή η δουλειά μαμά) και διαβάζω γι’ αυτό το αφιέρωμα στον απόλυτο ήρωά μου, τον άνθρωπο που παράτησε το Harvard για να ξαπλώνει στα πεζοδρόμια της Νέας Υόρκης και να φωτογραφίσει δημιουργικές λεπτομέρειες από παπούτσια. Αναρωτιέμαι τι ονειρευόταν εκείνος μικρός ότι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Και ακόμα πιο μετά, στα ύψη του sugar high, αναρωτιέμαι ποιο σημείο είναι αυτό που στέλνει την επίδοξη πιλότο/ οικονομολόγο/ ρεπόρτερ/ νηπιαγωγό σε εβδομάδες μόδας να λιγουρεύεται ακόμα και τα άσχημα παπούτσια που βλέπει ή την στέλνει ακόμα πιο πέρα, έξω από την ασφάλεια του γραφείου της, σε ένα άλλο σημείο του πλανήτη εκεί που υπάρχει ένα καφέ με την υπέροχη ονομασία Cupcake Heaven και άνθρωποι που ακόμα σε ρωτάνε τι ονειρεύεσαι να γίνεις.

Advertisement