για την ακρίβεια ήρθα κιόλας. Είμαι στην Αθήνα σου λέω. Στο άδειο προάστειο με τις βιτρίνες που με ενημερώνουν για πόσες μέρες θα είναι κλειστό το κατάστημα. Η Κωνσταντινούπολη σε κακομαθαίνει με τα μαγαζιά που δεν κλείνουν ποτέ, τους δρόμους που δεν αδειάζουν ποτέ, το συνεχές ωράριο, τ’ απανωτά τραμ και τα ταξί με την μονή ταρίφα όλο το 24ωρο. Είναι εύκολο να συνηθίσεις στις καθημερινές ευκολίες μιας μεγαλούπολης και να ταραχτείς επιστρέφοντας στην δοξασμένη άδεια Αθήνα των χιπ εντιτόριαλς και των urban τύπων που ορκίζονται πως δεν μπορούν να ζήσουν μακριά από τα πεζοδρόμιά της, αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε.
Φίλη μου λείπεις κι εσύ, πετάς βοτσαλάκια στα πράσινα νερά της αγαπημένης παραλίας τώρα, θέλω να σε πάρω τηλέφωνο αλλά είναι κομμένο, μόνο τηλέφωνα πρώτης ανάγκης λέει ότι μπορώ να καλέσω, δεν είναι πρώτη ανάγκη η Φίλη; ρωτάω μόνη μου την κυρία του μηνύματος κονσέρβα, δεν είναι αυτή μια επείγουσα κλήση πρώτης ανάγκης; ξαναρωτάω, αλλά δεν μου απαντάει, μπορεί να φταίει το ότι ο τελευταίος λογαριασμός έλειξε πριν ένα μήνα και τώρα δεν έχω δικαίωμα να απαιτώ και απαντήσεις. Το κινητό μου πάλι είναι χωμένο στο βάθος της βαλίτσας, κάτω από το αμερικάνικο κινητό και δίπλα στο τουρκικό, είναι τόσο μεγάλο μπέρδεμα αυτό το καλοκαίρι, ανάμεσα σε τρεις χώρες και τρεις ηπείρους, ανοίγω το πορτοφόλι μου και βγάζω πάντα το λάθος συνάλλαγμα, τούρκικες λίρες στον ΑΒ Βασιλόπουλο και δολάρια στο ψιλικατζίδικο, μόνο στο Grand Bazaar τα δέχονται όλα, δεν τους νοιάζει με τι θα πληρώσεις, ευρώ, δολάρια, λίρες, όλα αποδεκτά, μακάρι να ήταν έτσι παντού γιατί το πορτοφόλι μου τώρα είναι κάπως μπερδεμένο θα έλεγα, μόλις βρήκα κι ένα κόκκινο τόκεν για το τραμ της Κωνσταντινούπολης, τι να το κάνω τώρα, θα το ρίξω στο συρτάρι με τα αναμνηστικά και θα περιμένω να μου πει κάποιος φίλος ότι φεύγει για την Τουρκία ώστε να τον εκπλήξω με τα τιπς και τα τόκενς μου.
“Ρε, σε συνηθίσαμε” μου είπε η Ξαδέ εχθές και συγκινήθηκα γιατί κι εγώ τις συνήθισα μετά από τόσες μέρες διακοπών στην Πόλη, μετά από τέτοια ιστορική αναβίωση (και αναπαράσταση μη σου πω) των κοινοβίων μας στην Θεσσαλονίκη και το Βερολίνο, μετά από τα μωβ ξημερώματα με την φωνή του Μουεζίν στο γειτονικό τζαμί και τα νευρικά γέλια με αστεία που μόνο εμείς βρίσκουμε ξεκαρδιστικά, συνηθίζεις εύκολα στις μέρες με τις αγαπημένες σου Ξαδέ όπως ακριβώς στις ευκολίες της οργανωμένης πόλης και η Αθήνα σου πέφτει βαριά, σε πειράζει ο καύσωνας και η ησυχία και τα περιστέρια και τα νεκρά φυτά στην βεράντα, σε πειράζει που φεύγεις για την Αμερική σε λίγες μέρες και θα κάνεις να τις δεις μήνες, ίσως κι έναν ολόκληρο χρόνο, όλα σε πειράζουν και κάνεις το μόνο πράγμα που σου μένει: βγάζεις εισιτήρια για τη Σύρο.
Turkish Vogue, American Cheesecake, Belgian Chocolate, Greek Cousins and me enjoying every bit of it.
Εδώ δεν χαθήκατε με έναν ωκεανό ανάμεσά σας, και χάνεστε στο λεκανοπέδιο? τς τς τς τς!!
(ΝΑ σου θυμήσω πόσο τέλεια θεωρώ τη ζωή σου ε?)
Πριν από ένα μήνα σου είχα στείλει email λέγοντας πόσο ανεπαρκή με κάνει να αισθάνομαι αυτή η χώρα.Μου είπες να βρω το στόχο μου και να δουλέψω προς αυτή την κατεύθυνση και αυτό κάνω.Τα post σου μου δίνουν κουράγιο σε στιγμές κούρασης και απογοήτευσης όταν σκέφτομαι να τα παρατήσω.
Ευχαριστώ
Looks like fun!
ειχα ακουσει οτι η Κωνσταντινουπολη ειναι πολυ οργανωμενη αλλα τοσο πολυ πια?? κι εμενα μου πεφτει βαρια η Αθηνα εδω και 20 χρονια που εχω γεννηθει αλλα τωρα τελευταια ακομα περισσοτερο. Ειδικα στην περιοχη που μενω που ειναι κοντα στο κεντρο η κατασταση ειναι ακομα πιο χαλια! Κι εγω το σκεφτομαι για εξωτερικο αλλα μερικες φορες καποιες καταστασεις σε εμποδιζουν και το σκεφτεσαι διπλα… τι να πω… μακαρι καποια στιγμη να βρω το κουραγιο να μπορεσω να πραγματοποιησω τα ονειρα μου οπως εσυ