σαν παλιό σινεμά

σαν τους γέρους στα καφενεία μουρμουράω κάθε φορά που διαβάζω νέα, μόνο που δεν χτυπάω το χέρι μου στην εφημερίδα — να μια χαρά που χάσαμε με την ηλεκτρονική ενημέρωση, ούτε μουντζούρες, ούτε θεατρικές κινήσεις έμφασης, δεν ξεσπάει ποτέ κανείς στην οθόνη του μάκμπουκ. Μουρμουράω που λες και διακόπτω τον Σύζυγο από το διόρθωμα γραπτών, “τελευταία φορά που σ’ ενοχλώ” ορκίζομαι πάντα, “αλλά θα σκάσω αν δεν σου δείξω κι ΑΥΤΟ”, γυρίζω την οθόνη προς το μέρος του ενώ πριν του δώσω αρκετό χρόνο να διαβάσει αρχίζω τα “αν είναι δυνατόν” και άλλα τέτοια γεροντίστικα. Όταν ο Σύζυγος δεν είναι εδώ τα λέω σ’ ένα λούτρινο σκίουρο που αν του ζουλήξεις τη μύτη κάνει τσιριχτούς ήχους. Μόνο στον Μικρό Άνθρωπο δεν θα λέω, γιατί δεν θέλω να νομίζει από το ύφος μου ότι τον μαλώνω, θυμάμαι πάντα εκείνη τη γαλλίδα ίντερν στο Marie Claire που δεν μιλούσε Ελληνικά και νόμιζε από τις χειρονομίες  και τον τόνο της φωνής μας πως κάθε πρωί μαλώναμε όλες με όλους, ενώ εμείς απλώς διηγούμασταν περιπέτειες από την κίνηση, τις τράπεζες, τις εφορίες.

σχεδόν 2 χρόνια μακριά από την Αθήνα, υπόσχομαι στην φίλη εδώ ότι θα την ξεναγήσω το καλοκαίρι και θα την αγαπήσει, αλλά δεν είμαι και σίγουρη, δεν ξέρω τι θα βρω από όσα μου άρεσαν παλιά. Δεν πειράζει, με διορθώνει ο νόστος του μετανάστη μέσα μου, θ’ ανακαλύψεις καινούργιους λόγους να την αγαπήσεις, επιμένει, η Αθήνα είναι η αγαπημένη μας πόλη σ’ όλο τον κόσμο, συμφωνούμε. Κι ελπίζω να γίνει ακόμα πιο αγαπημένη τώρα που θα τη δω μέσα από τα μάτια του παιδιού μας.

βγάλαμε εισιτήρια που λες φίλη, ερχόμαστε τον Μάιο, τόση χαρά πια για τον επαναπατρισμό ούτε στην εξορία να ήμουν. Όχι πως κακοπερνάω εδώ, τα ξέρεις, αλλά να μωρέ, 22 μήνες μακριά από τους φίλους και την οικογένεια είναι πολλοί. Φύγαμε δύο άνθρωποι και θα γυρίσουμε τρεις.

 

 

About these ads