home is where the books are

εντάξει, θα το παραδεχτώ, περνάω κρίση νοσταλγίας, αλλά όχι για την Αθήνα όπως σε ειχε συνηθίσει η γκρίνια μου, αλλά για το Ann Arbor φορ γκοντς σέικ. Το φθινόπωρο είναι η πιο ωραία εποχή του, τόσο ωραία που δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω χωρίς να φανώ γραφική και βαρετή με ύμνους σε κίτρινα και κόκκινα και μωβ φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα. Αλλά, το Ann Arbor είναι απλά ΜΑ-ΓΙ-ΚΟ  αυτήν την εποχή. Σκέφτομαι τις βόλτες μου στη γειτονιά, τους στολισμένους κήπους για το halloween, θέλω κι εγώ μια κολοκύθα να την στήσω εδώ έξω από το διαμέρισμα κι ας έρθει ο θυρωρός να μου την πάρει την επόμενη.

Ααααα, δεν σου έχω πει το πιο συγκλονιστικό της καθημερινότητάς μας εδώ στην Κωνσταντινούπολη. Άκου, η πολυκατοικία μας έχει θυρωρό, όπως οι περισσότερες  άλλωστε, κι εκτός του ότι νιώθεις ασφαλής και υπάρχει ένας άνθρωπος πάντα να σε βοηθήσει ν’ ανεβοκατεβάσεις το καροτσάκι στα 987345879387 σκαλιά της εισόδου, έχει κι άλλες αρμοδιότητες: Το πρωί αφήνει φρέσκο ψωμί κι εφημερίδα σε καλαθάκι έξω από την πορτα, το μεσημέρι περνάει να παραλάβει την λίστα με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ (τα οποία θα σου φέρει αργότερα) και το βράδυ περνάει να πάρει τα σκουπίδια. Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα και βλέπω τον Εγιούπ εκεί, στην ώρα του, συνεπή, θέλω να τον φιλήσω, κι αυτός χαμογελαστός με χαιρετάει στα αγγλικά, εγώ στα τούρκικα, οι γνώσεις μας στις αντίστοιχες γλώσσες εξαντλούνται εκεί, στις χαιρετούρες και μετά παίρνει την σακούλα με τα σκουπίδια και δεν ξέρω πώς να το ευχαριστήσω αρκετά, σκέφτομαι να κολλήσω στον πρωτότοκό μας πίσω από το Ορφέας κι ένα Εγιούπ, έτσι τιμητικά.

Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας, σου έλεγα για το Ann Arbor, για το homesickness, που προϋποθέτει ότι το νιώθουμε home, αλλά δεν είναι δύσκολο, είναι σαν πόλη βγαλμένη από τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ, όποιος μπει μέσα δεν θέλει να ξαναβγεί. Είναι και η πόλη που γράφτηκε στο πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού μας, η πόλη που έχει ακόμα τις κούτες με τα βιβλία μας, τις συλλογές με CD, και όλα αυτά τα φορέματα που μάζεψα με περίσσεια αγάπη τόσα χρόνια και έχω να βάλω από τότε που έμεινα έγκυος (μου λείπετε, σας αγαπώ).

Ας σταματήσουμε την γκρίνια όμως, όπου να ‘ναι έρχεται κι ο Εγιούπ κι έχω να φτιάξω τη λίστα του σούπερ μάρκετ, γι’ αυτό θα σε αφήσω για να κοιτάξω αφηρημένα έξω από το παράθυρο με την υπέροχη θέα (εφτά λόφοι είναι αυτοί, αν δεν είχες και θέα, τι θα είχες –εκτός από ανηφόρες να βρίζεις λαχανιάζοντας;), ν’ αφήσω το μάτι να πέσει σε ουρανοξύστες και τζαμιά και μερικά δέντρα στον κήπο από κάτω που έχουν κιτρινίσει, βρέχει πάλι νομίζω, καλή σου μέρα φίλη, το φθινόπωρο είναι μαγικό τελικά όπου κι αν βρίσκεσαι.

IMG_0374

About these ads

2 Comments

Filed under Homesickness and other maladies, Istanbul story

2 responses to “home is where the books are

  1. writersblokc

    Αυτό πάλι πότε έγινε; Το πόσο βρίζω τον CEO που πήρε την απόφαση να κλείσει τον google reader δε φαντάζεσαι. Εγώ είχα μείνει ακόμα στις διακοπές, τότε που λέγαμε πως θα καταπολεμήσουμε τον καύσωνα. Χριστέ μου, ακούγεται λες και ήταν 24 χρόνια πριν. Κι έχω τόσα να ρωτήσω και τόσα να σου πω, από που να βάλω αρχή; Skype έχεις; :-)

    • Έχω skype αλλά έχω κι ένα μωρό-μετανάστη που μόλις ακούει τον γνωστό ήχο τρέχει να δει τους παπούδες του –και να χτυπήσει με τα δυο χέρια το πληκτρολόγιο. Για ανθρώπινη συνεννόηση χωρίς παρατράγουδα είμαι έτοιμη να απαντήσω όοοολες τις ερωτήσεις στο giota.tachtara@gmail.com. Λειτουργεί όλο το 24ωρο! Στείλε, στείλε να τα πούμε!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s