beautification

*disclaimer: αυτό το post έχει πολλές λεπτομέρειες για κομμωτήρια, φίλες και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά, παρακαλούνται οι άντρες αναγνώστες να προσέλθουν προσεκτικά και με δική τους ευθύνη.*

το βάφτισμα του πυρός στην Ξένη Χώρα είναι το κομμωτήριο. Εγώ ανέβασα την πίστα λίγο ακόμα και πρόσθεσα φρύδια και νύχια, γιατί ήρθε η ώρα της ανοικοδόμησης της μάνας που δυστυχώς με βρήκε στην Τουρκία. Χωρίς να μιλάω Τουρκικά.

Πήγα που λες στον γιο του Αλί που αγαπάμε και εμπιστευόμαστε και η Κυρία Κάτια μας εδώ τον ξέρει από μωρό, κάθισα στις υπερμοντέρνες καρέκλες του, ακούμπησα το macbook στον καθρέφτη μπροστά και του έδειξα την φωτογραφία με το κούρεμμα που ήθελα. Κανένα ρίσκο όταν πρόκειται για τρίχες, να μην τα ξαναλέμε.

“Ταμάμ” μου είπε ο γιος του Αλί, ο Μοντέρνος Τούρκος σαν αυτούς που βλέπεις στα σίριαλ, κι έμεινα ήσυχη να σιγοπίνω τον ελληνικό/τούρκικο/αραβικό καφέ που μου είχαν σερβίρει με πολλή αγάπη.

Ο στόχος ήταν αγορίστικα μαλλιά. Ο Μοντέρνος Τούρκος έκοψε, έκοψε, αλλά σταμάτησε πολύ νωρίς και άρχισε να βάζει τις τελευταίες πινελιές σ’ ένα καρέ. “Shorter” του λέω και κάνω χαρακτηριστικές κινήσεις με τα χέρια. Στενοχωριέται λίγο, αλλά κόβει άλλο ένα χιλιοστό. “Shorter” επιμένω και του δείχνω την φωτογραφία. Την οποία την βλέπει ο αγαπούλης, αλλά δεν μπορεί να πιστέψει ότι θέλω να κόψω τα μαλλιά μου τόσο κοντά. Και τότε μου έρχεται η επιφοίτηση: αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κορίτσι με αγορίστικα μαλλιά στην Κωνσταντινούπολη;

Ο γιος του Αλί με χέρια που έτρεμαν έκοψε τελικά και τα τελευταία εκατοστά, αλλά νομίζω ότι εκείνος ταράχτηκε περισσότερο από εμένα που είδα τα παλιά μου μαλλιά στο πάτωμα, αρκετά για μια μικρή κουβερτούλα για τον χειμώνα. (Παρακαλούνται οι φίλοι ανθρωπολόγοι να κάνουν μια έρευνα για την σχέση των μαλλιών με την κουλτούρα, υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω να δίνω αναφορές από διάφορα κομμωτήρια της Πόλης.)

Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα, ήξερα να πω και “κόκκινο” στην Αϊσέ που μου έφτιαχνε τα νύχια, γιατί είναι ένα βιβλιοπωλείο εκεί στο Γαλατά, η Κόκκινη Γάτα, που πολύ το αγαπάω και κάπως έτσι κουτσομαθαίνω λέξεις. Αλλά φίλε μου, ευχή και κατάρα σου δίνω, μην πέσεις ποτέ στην ανάγκη γυναίκας με κλωστή στο χέρι που ετοιμάζεται να σου κάνει αποτρίχωση και ξέρει ότι δεν μπορείς να τη βρίσεις στην γλώσσα της, ούτε να πεις ένα “πρόσεχε κυρά μου δεν βλέπεις το δάκρυ κορόμπηλο;” γιατί θα σε γονατίσει.

Έφυγα μια άλλη από το κομμωτήριο, όπως ήταν και ο στόχος άλλωστε, πέρασα από την Mac για τα απαραίτητα, από τα Mavi για καινούργιο τζιν, από το Midpoint για λαντς με την υπέροχη φίλη Σόφια που με συνόδευσε υπομονετικά σ’ αυτό το ρεσιτάλ ανοικοδόμησης κι αφού τσουγκρίσαμε τα ανθρακούχα νερά μας αποφασίσαμε πως η ζωή είναι ωραία και μείναμε να κοιτάμε στο βάθος το παλάτι του Τοπ Καπί αφηρημένα.

Και κάπως έτσι, μετά από 9 μήνες με ρούχα εγκυμοσύνης και ένα χρόνο θηλασμού με ρούχα Μάνας (και μαλλιά της Τρελής), γύρισα σπίτι κανονικός άνθρωπος. Μέχρι και το παιδί μου μπερδεύτηκε όταν το πήρα αγκαλιά. Συγκινήθηκα για λίγο. Και μετά προσπάθησε να τραβήξει τις επαγγελματικά βαμμένες φλεφαρίδες μου.

roy

About these ads

2 Comments

Filed under Istanbul story, The maternity leave

2 responses to “beautification

  1. Υπέροχη η αίσθηση, υπέροχα διατυπωμένη!!

    • πού να δεις πόσο υπέροχη είναι η αίσηση του μετά, που βγαίνεις από το σπίτι τρέχοντας και αντί για την (πρώην) μόνιμη κοτσίδα έχεις ωραία μαλλιά. (Υπερφίαλοι όλου του κόσμου ενωθείτε)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s