Category Archives: Traveling around the world

Thessaloniki Love

Στη Θεσσαλονίκη ανοίγει η καρδιά σου βρε παιδί μου, βγαίνεις μια βόλτα στην παραλία, σ’ αυτήν την παραλία που είναι πιο όμορφη από ποτέ, και βρέχεσαι λιγάκι από τα κύμματα και από το σιντριβάνι που αποφάσισε να εξερευνήσει ο Μικρός Άνθρωπος και καμαρώνεις τα παιδιά με τα ποδήλατα και αυτό το μπαρ που είναι ένα τεράστιο ποδήλατο (μα γιατί δεν υπήρχαν τέτοια στα 20’ς μου, αν έκανα πετάλι με κάθε σφηνάκι, θα ήμουν έτοιμη για τον γύρο της Γαλλίας τώρα), και γελάς έτσι χωρίς λόγο, γιατί, θα το πω κι ας πέσει η κουκουβάγια της Αθηνάς να με πλακώσει, είναι μια πανέμορφη πόλη. Φυσικά, όλα αυτά με τα μάτια του τουρίστα, ειλικρινά φίλη Θεσσαλονικιά δεν ξέρω πώς είναι να ζεις εδώ, αλλά θα το μάθω, ένα μήνα έχω μπροστά μου, ξεστόμισα ήδη φράσεις όπως “είμαστε στην παιδική χαρά της Ναυαρίνου” και “πάω για ψώνια στην Τσιμισκή” και κάπως λιγώθηκα, τι ωραία ζωή, τι ωραία πόλη, και η μυρωδιά έξω από τον Τερκενλή όπως πάντα ονειρεμένη.

Σου γράφω από ένα καφέ πάνω από τη Ροτόντα, φοιτητές με piercing και στριφτά τσιγάρα, φτηνές μπύρες και κρασί, τεράστιες τσάντες και γυαλιά με χοντρούς σκελετούς, η μουσική πιο δυνατή απ’ ό,τι αντέχουν τα –μη φοιτητικά– αυτιά μου, νυχτώνει σιγά σιγά και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα πυροτεχνήματα που θα πέφτουν σήμερα στο πάρκο δίπλα στο σπίτι μας στο Ann Arbor.

Καλό σαββατοκύριακο φίλη και φίλε μου, σε όποια πόλη και αν βρίσκεσαι ελπίζω να να έχεις κι εσύ κάποιο λόγο να κοιτάς με χαρά τη νύχτα που ξεκινάει.

 

IMG_1667

1 Comment

Filed under Friends connection, Random days and nights, Thessaloniki stories, Traveling around the world

ανοιχτές βαλίτσες

η στοίβα των “θέλω” είναι περίπου δύο ορόφους πιο ψηλή από την στοίβα των “πρέπει”. Και καμία από αυτές δεν χωράει στη βαλίτσα.

αυτό το αστείο με το υπέρβαρο πρέπει να σταματήσει κάποτε, τι θα πει “μέχρι 20 κιλά” κύριε εϊτζίαν μου; Και τα βιβλία μου; Και τα περιοδικά; Κι αυτές οι πλατφόρμες με τον ξύλινο πάτο που δεν τις λες και πούπουλο;

ένας χρόνος από την ζωή μου που πρέπει να χωρέσει σ’ αυτή τη ρημαδοβαλίτσα και πάλι, μόνο που τώρα στριμώχνω και μικροσκοπικά t-shirt στις γωνίες κι ένα μωρουδίστικο τζιν μπουφάν που με κάνει να γελάω κάθε φορά που το βλέπω. Μυθιστορήματα  με καταρραμένους έρωτες και pop-up βιβλία με κροκόδειλους που παίζουν κρυφτό, μάσκες αναδόμησης και μουσικά κουτιά, μια καμηλοπάρδαλη που βγάζει τη γλώσσα της κοροϊδευτικά. Αν στέλναμε την βαλίτσα αυτή στο διάστημα θα φαινόταν ότι οι γήινοι ζουν σε απόλυτα σουρεαλιστική καθημερινότητα.

αλλά δεν με νοιάζει τίποτα, πάμε στην Κωνσταντινούπολη για ένα χρόνο σου λέω, λα-λα-λα-λα-λα, δες εδώ τι ωραία που είχαμε περάσει πριν κανά δυο καλοκαίρια και φτιάξε κι εσύ βαλίτσα να μας επισκεφτείς.

samsonite-luggage

9 Comments

Filed under Istanbul story, Traveling around the world

I (heart) GR

τινάζουμε από πάνω μας ζάχαρη και κανέλα από τις μπουγάτσες της Θεσσαλονίκης για να κάνουμε χώρο για την άχνη των λουκουμιών της Σύρου, με ένα μικρό διάλειμμα στην Αθήνα και τα Σερμπέτια, ο γλυκατζής τουρίστας που τριγυρνάει στην Ελλάδα είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.

βαλίτσες στο μετρό, βιαστικές επιβιβάσεις, τρέξιμο στους δρόμους απέναντι και η διαπίστωση: δεν υπάρχουν ράμπες και ανελκυστήρες στο Σταθμό Λαρίσσης, εκεί που εξορισμού θα κατέβεις με τη βαλιτσάρα (και το καρότσι καλή ώρα). Ζω στην Ελλάδα των παράλληλων κόσμων, από την μία τα γυαλιστερά πατώματα του μετρό και από την άλλη η απουσία βασικών παροχών. Κι αφού έχεις κατέβει από το πεντακάθαρο τρένο από την Θεσσαλονίκη, ακούς τον θόρυβο που κάνουν οι τεράστιες βαλίτσες στα τσιμεντένια σκαλιά, ντουπ, ντουπ, κατέβα κάτω, ανέβα μετά πάλι πάνω για να βγεις από τις πλατφόρμες, ντουπ ντουπ, σέρνουν οι μεσήλικοι ιδροκοπώντας τα μπαγκάζια, ντουπ ντουπ σέρνουμε κι εμείς τον Μικρό Άνθρωπο, μας βρίζουν από μέσα τους οι από πίσω που βιάζονται, δίκιο έχετε, αλλά δεν υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος, αμέτρητα τα ντουπ ντουπ.

κι αφού επιστρέψεις στο σπίτι, λίγο καμμένος από τα πρώτα μπάνια, λίγο χαρούμενος που μόλις θυμήθηκες την σακούλα με τις χαλβαδόπιτες, ξέρεις ότι όσο και να γκρινιάζεις δεν υπάρχει άλλο σημείο στον πλανήτη που να σε κάνει να νιώθεις ότι το καλοκαίρι μπορεί να κρατήσει για πάντα. Εχέμ, ειδικά να δεν έχεις να κατέβεις στο γραφείο μες στον καύσωνα, μην ανησυχείς, έχω απόλυτη επίγνωση της προνομιακής μας θέσης.

προνομιακή θέση είπα και θυμήθηκα την απατεωνιά που κάναμε στο καράβι της επιστροφής από την Σύρο, απλωθήκαμε στις αεροπορικές και αφήσαμε τον κλιματισμό και την ησυχία να μας παρασύρει στην απόλυτη χαλάρωση, αλλά τα εισιτήριά μας ήταν μόνο για κατάστρωμα, ναι, ένιωσα πολλές τύψεις, αλλά θα σου δικαιολογηθώ ότι ήταν η τελευταία στάση πριν το Πειραιά, όλοι οι υπόλοιποι χώροι ήταν γεμάτοι και οι θέσεις αυτές άδειες, κενές όσο έβλεπε το μάτι σου. Εκτός από την συνείδηση όμως, βάρυνε και το κάρμα μου και μου έκλεψαν το πορτοφόλι, μου άξιζε θα μου πεις, αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο κλέφτης θα ψάξει να με βρει και να μου το πετάξει πίσω στα μούτρα, πού να φανταστεί ότι πέτυχε τον μόνο ταξιδιώτη με 5 λεπτά σε μετρητά και δυο ληγμένες πιστωτικές κάρτες που είχε ξεχάσει ν’ αντικαταστήσει με τις καινούργιες; Μόνο την ταυτότητά μου κλαίω, ήταν από το 1994, όταν είχα ακόμα μακριά μαλλιά κι ενωμένα φρύδια, ανεκτίμητες οι φωτογραφίες της εφηβείας, θα μου λείψει πολύ.

κάποια μέρα θα σου πω και για την κωμωδία της δήλωσης της απώλειας, αλλά άλλη φορά, τώρα έχω ακόμα μισό κουτί λουκούμια μαστίχα με αμύγδαλο πάνω στο τραπεζάκι μπροστά μου, δεν μπορώ παρά να βγάλω γλύκες για όλους.

 

1 Comment

Filed under Traveling around the world

μεσοδυτικά

Στο τρένο από το Ann Arbor είμαστε οι μόνοι που κουβαλάμε τέσσερις βαλίτσες, δυο χειραποσκευές, τσάντες με παιχνίδια, άλλες με πάνες, lunchbox, θα μπορούσαμε να κάνουμε μετακόμιση. Τουλάχιστον αυτό μας είπαν διάφορες Μεσήλικες Κότες χαζογελώντας δίπλα στα ιδρωμένα μας κομμάτια από το κουβάλημα. Άσε-μας-κυρά-μου σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα, γιατί τρία χρόνια εδώ στη μέκκα της ευγένειας, κόλλησα το μικρόβιο και τώρα πάω ενάντια στον προγραμματισμό μου και χαμογελάω αντί να μουτζώνω.

Τρεις ώρες layover στο Σικάγο, άλλοι θα γκρίνιαζαν αλλά εμείς χαρήκαμε, γιατί μέσα σ’ όλα είχα να πεταχτώ και να πάρω το διαβατήριο από το προξενείο. “Θα περιμένετε” μου είπε στην είσοδο ο Κυριούλης. “Αποκλείεται, το τρένο μου φεύγει σε 40 λεπτά” είπα ψέματα χωρίς ίχνος τύψεων. Κοίτα να δεις, τα πάντα ετοιμάστηκαν σε 5′ και έφευγα με το διαβατήριο στο χέρι πριν προλάβω να πω ευχαριστώ. Αναρωτιέμαι γιατί θα είχε χρειαστεί να περιμένω.

Στην αντίστροφη διαδρομή με το ταξί, από το Προξενείο προς τον Σταθμό, μια διαδρομή που την μία φορά κόστισε 13 δολάρια και την άλλη 7, ο Οδηγός κορνάρει ακόμα και στα φύλλα που φυσάει ο αέρας κατά μήκος του δρόμου, μια Ψηλή Ξανθιά του κάνει κωλοδάχτυλο χωρίς καν να σηκώσει τα μάτια της από το μπλάκμπερι, και όχι δεν είναι Ελληνοαμερικάνος όπως υποψιάστηκες, αλλά Αφρικανικής καταγωγής, φτάνουμε στο Union Station πριν το καταλάβω, χαζεύω έξω από το παράθυρο από την λάθος πλευρά όταν εκνευρισμένος μου λέει να τσακιστώ να κατέβω. Αν μπορούσε θα κόρναρε και σε μένα.

Στο διώροφο τρένο από το Σικάγο στη Μιννεάπολη, το βαγόνι μας είναι γεμάτο καλοσυνάτους Άμις και θορυβώδεις ρέντνεκς, ευγενικές γριούλες και γκικς που χρησιμοποιούν όλες τις πρίζες για να φορτίσουν τα άπειρα γκάτζετ τους. Ο Ορφέας χαζογελάει με ένα κοριτσάκι Άμις, είναι σαν κούκλα με τα ξανθά μαλλιά και το άσπρο καπελάκι της, μιλάει μόνο Ολλανδικά ενώ ο δικός μας μιλάει σαν μεθυσμένος, αλλά συνεννοούνται, μου αρέσει που τα παιδιά δεν έχουν ιδέα από όσα υποτίθεται ότι τους χωρίζουν.

Και φτάσαμε στη Μιννεάπολη φίλη, και πάλι εδώ που χρειάζεται ν’ ανάψεις τζάκι τον Μάιο, αλλά την επόμενη μέρα έχει τόση ζέστη και τα κορίτσια βγαίνουν με τα σορτσάκια τους και τα αγόρια κάνουν ποδήλατο ημίγυμνα γύρω από την λίμνη και είναι κι αυτοί οι χίπστερς με τα κοντά στενά παντελονάκια και τα πένι λόαφερς από κάτω, και την επόμενη μέρα πάλι όλα αλλάζουν, έχει χαλάζι και κρύο, οι μεσοδυτικές πολιτείες έχουν σοβαρό πρόβλημα διπολικής διαταραχής.

Αλλά δεν θα παραπονεθώ, γιατί οι μεσοδυτικές πολιτείες επίσης σημαίνουν Αμερικάνικο Σόι, γιαγιάδες και θείες και γονείς, οι οποίοι  τώρα στα μάτια μας είναι σαν τεράστια  ζευγάρια χέρια που μπορούν να πάρουν τον Μικρό Άνθρωπο για να κάνουμε κι εμείς τα δικά μας. Όπως να σου γράψω αυτό το βιαστικό μήνυμα των τελευταίων μας περιπετειών. Αφήσαμε πίσω το Ann Arbor φίλη μου, μου λείπει ήδη, αλλά σε λίγες μέρες θα πετάξουμε από εδώ για την Αθήνα, μετράω ώρες για να σε δω, για να περπατήσουμε πάλι στην πόλη μας, δεν ξέρω πώς να την χειριστώ τόση ευτυχία.

IMG_4099

2 Comments

Filed under American woman?, Traveling around the world

I’m going back (back) to Cali (Cali)

θέλω να κυλιστώ στην άμμο, να με πάρει ο ύπνος κάτω από τον ήλιο, να φάω αρκετά In-n-Out για ν’ αναπληρώσω τον χρόνο μακριά τους, ν’ αγκαλιάσω στοργικά έναν φοίνικα, να κάνω highfive με όλους τους σέρφερς που περνούν από δίπλα. Είμαι στο San Francisco φίλη (και φίλε που ξέρω ότι το έχεις στην λίστα με τους μελλοντικούς προορισμούς), εδώ που έχει λουλούδια και δέντρα με φύλλα και κόσμο που κάθεται σε καφέ έξω με σαγιονάρες και άλλους που κάνουν ποδήλατο με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα από τις ανηφόρες, δεν μπορώ καν να σου περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, είμαι αυτή που γονάτισε και φίλησε το καλιφορνέζικο έδαφος μετά την αποβίβαση από το αεροπλάνο.

πατουσάκια στον ωκεανό, βουνά από παγωτά, βόλτες στο Ferry Building μέχρι να πονέσουν τα πόδια σου από το περπάτημα και τα μάγουλά σου από τα πολλά γέλια με τον φίλο, τον ίδιο φίλο που μου άνοιξε τον μαγικό κόσμο του cheesecake πριν χρόοοοονια στο LA, όταν ήμασταν νέοι και ανεύθυνοι και ο μεταβολισμός μας σήκωνε επισκέψεις στο Cheesecake Factory για πρωινό, μεσημεριανό και βραδικό. Και για τα ενδιάμεσα σνακ. Και για τις έκτακτες λιγούρες. Κι ένα κομματάκι για τον νονό. Κι ένα γιατί υπάρχουν παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε και δεν κάνει να αφήνουμε φαγητά στα ψυγεία. Και γιατί έτσι. (το κόβω εδώ, γιου γκετ δε πικτσερ).

πάω για τουρ δοκιμής σοκολάτας στο Castro τώρα, σε αφήνω να ετοιμαστώ και να βγάλω τουριστικές φωτογραφίες σε όοοοοολες τις γέφυρες.

6494134499_dda01b1b00_z

 

2 Comments

Filed under Friends connection, Traveling around the world

Σικάγο_δε μιούσικαλ

πήγα στο προξενείο στο Σικάγο φίλη, ν’ ανανεώσω το διαβατήριο, κάνε τον σταυρό σου να έρθει πριν πετάξουμε για Ελλάδα γιατί ενώ στην επίσημη ιστοσελίδα λέει 3 με 4 εβδομάδες ο πραγματικός χρόνος είναι “ένας, ενάμισης μήνας”, προθεσμία που λέγεται διστακτικά και σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα έρθει ποτέ, ίσως του χρόνου το καλοκαίρι. Αααα, πολύ εξυπηρετικοί όμως οι κύριοι του προξενείου, αλληλοστηριζόμαστε εδώ στην ξενιτιά, εδώ ο άνθρωπος προσπάθησε να βγάλει άκρη με την πονεμένη ιστορία του τόπου γέννησής μου (δεν έβγαλε) που όχι μόνο είναι αλλαντάλλων (μια λέξη, ναι), αλλά ήρθε και ο Καποδίστριας κι έκανε εκείνη την Καλλιθέα δήμο Τανάγρας, οπότε σβήστηκε από τον χάρτη ο παλιός (λάθος) τόπος γέννησης. Έτσι τώρα έχω χαρτιά που λένε την αλήθεια (Αθήνα), άλλα που λένε το πατροπαράδοτο (Καλλιθέα) και τα τελευταία που λένε ό,τι έφτασε ως τ’ αυτά τους με σπασμένο τηλέφωνο (Τανάγρα). Καλή τύχη και εις άλλα με υγεία.

δεν τους γκρίνιαξα πολύ όμως, είχα θαμπωθεί από την πόλη, καλέ ΠΟΣΟ όμορφο είναι το Σικάγο, τι κτίρια, τι μαγαζιά, τι κόσμος –και τι κίνηση, τι φασαρία, γέμισαν οι μπαταρίες μου από βρώμα και καπνό να έρθω στα ίσια μου, τόση αποτοξίνωση που έχω κάνει εδώ στον παράδεισο της οργανικής γκρανόλα, φοβάμαι ότι θα ζήσω μέχρι τα 230. Ευτυχώς στο Σικάγο έχασα μερικά χρονάκια, λίγο το άγχος, λίγο η μόλυνση της ατμόσφαιρας, ξαναγύρισα στους κανονικούς μου ρυθμούς.

chicago

δυο μέρες μετά, που ξεπιάστηκα επιτέλους από το roadtip των τριών πολιτειών και της μίας time zone, ήθελα να σου ευχηθώ για το 3μερο φίλη μου, ακόμα και σαν freelancer την εκτιμώ εγώ την αργία που πέφτει Δευτέρα, ελπίζω να ξεκουράστηκες και να μην αναγάστηκες να δουλεύεις από το σπίτι για να καλύψεις όλες αυτές τις χαμένες εργάσιμες μέρες από τις (υποχρεωτικές) απεργίες –καινούργια μόδα λέει, φοριέται πολύ στα μίντια, αλλά έτσι είμαστε εμείς, πρωτοπόροι.

και αν μελαγχολήσεις το βράδυ που θα πρέπει να επιστρέψεις στο γραφείο την επόμενη μέρα, διάβασε αυτήν την είδηση εδώ, να γελάσει το χειλάκι σου. Αλλά, όχι, μπράβο του όμως, κι εγώ έτσι large είμαι με τα χρήματα των άλλων, Μαρούσκα πιάσε δύο δις να στείλουμε στην Κύπρο γιατί άκουσα πως οι συνταξιούχοι στην Ελλάδα δεν χρειάζονται πια χρήματα, ζουν και τρέφονται με Ιδέες.

 

4 Comments

Filed under American woman?, Traveling around the world

η αποκάλυψη

ετοιμαζόμαστε για διακοπές και όλοι οι ντόπιοι ενθουσιάζονται και εξυμνούν τις παραλίες του βόρειου Μίσιγκαν που πρόκειται να επισκεφτώ. Εγώ σηκώνω το ένα φρύδι σε ένα ξεκάθαρο άσε-μας-κουκλίτσα-μου ρεσιτάλ και αποφασίζω πως δεν έχουν ιδέα τι θα πει ωραία παραλία, γι’ αυτό με πρήζουν. Και μετά τις βλέπω.

Φίλη, δεν έχω να λόγια να σου περιγράψω την ομορφιά τους. Λευκή άμμος και πράσινα νερά. Είναι λίμνες ναι, αλλά δεν το καταλαβαίνεις, δεν βλέπεις την απέναντι όχθη (εχέμ, μπορεί γι’ αυτό να τις λένε Great Lakes), έχουν κύμα, η μία έχει και σέρφερς (θα μας τρελάνουν οι Αμερικάνοι σου λέω), είναι ό,τι ονειρεύεσαι όταν ετοιμάζεις τον σάκο για το νησί. Με την διαφορά ότι η άμμος είναι καθαρή και δεν κινδυνεύεις να ξεθάψεις καρπουζόφλουδα καθώς βουτάς νωχελικά τα πατουσάκια σου στην ζέστη της.

 

Αφού έκανα την ξερολίασή μου γαργάρα και παραδέχτηκα πως ναι, είναι πολύ ωραία εδώ, με έπιασε η κρίση πανικού: αν ακόμα και στο Μίσιγκαν έχουν ήλιο και παραλίες, τι μου μένει εμένα να υπερηφανευτώ για την χώρα μου;

Νόμιζα πως εμείς ανακαλύψαμε το καλοκαίρι και τώρα πάσχω από κρίση ταυτότητας.

Κατά τα άλλα, στο bed and breakfast που μέναμε, η ιδιοκτήτρια αποδείχθηκε παλιά χίπισσα του Μπέρκλεϊ και καταδεχόταν να μας μαγειρέψει μόνο ό,τι έβγαζε από τον οργανικό κήπο της ή προμηθευόταν από τους “δικούς της ανθρώπους” που ξέρουν να συνθέσουν και μια καθαρή γκρανόλα λέμε, και έτσι μπορώ με ασφάλεια να δηλώσω πως επέστρεψα με μεγαλύτερα αποθέματα θρεπτικών συστατικών απ’ ότι πριν –κάτι σχεδόν επαναστατικό αν θυμηθώ τα βραχνιασμένα χάλια που με έβρισκε συνήθως η επιστροφή στον Πειραιά.

Ποιος θα μου το ‘λεγε φίλη πως θα πήγαινα διακοπές στην μέση των ΗΠΑ και θα γύριζα μαυρισμένη και με μια βαλίτσα γεμάτη άμμο και κοχύλια. Καλά, γιατί ποτέ κανείς δεν μοιράστηκε μαζί μας αυτό το μυστικό; Άσε που με το γλυκό νερό της λίμνης, κανείς δεν έχει αντίρρηση να σε βάλει στο αυτοκίνητο πριν στεγνώσεις. Βρήκα τον παράδεισό μου λέμε.

 (πετύχαμε και μια μπόρα, έτσι για να μην βαριόμαστε).

 

10 Comments

Filed under Traveling around the world