μεσοδυτικά

Στο τρένο από το Ann Arbor είμαστε οι μόνοι που κουβαλάμε τέσσερις βαλίτσες, δυο χειραποσκευές, τσάντες με παιχνίδια, άλλες με πάνες, lunchbox, θα μπορούσαμε να κάνουμε μετακόμιση. Τουλάχιστον αυτό μας είπαν διάφορες Μεσήλικες Κότες χαζογελώντας δίπλα στα ιδρωμένα μας κομμάτια από το κουβάλημα. Άσε-μας-κυρά-μου σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα, γιατί τρία χρόνια εδώ στη μέκκα της ευγένειας, κόλλησα το μικρόβιο και τώρα πάω ενάντια στον προγραμματισμό μου και χαμογελάω αντί να μουτζώνω.

Τρεις ώρες layover στο Σικάγο, άλλοι θα γκρίνιαζαν αλλά εμείς χαρήκαμε, γιατί μέσα σ’ όλα είχα να πεταχτώ και να πάρω το διαβατήριο από το προξενείο. “Θα περιμένετε” μου είπε στην είσοδο ο Κυριούλης. “Αποκλείεται, το τρένο μου φεύγει σε 40 λεπτά” είπα ψέματα χωρίς ίχνος τύψεων. Κοίτα να δεις, τα πάντα ετοιμάστηκαν σε 5′ και έφευγα με το διαβατήριο στο χέρι πριν προλάβω να πω ευχαριστώ. Αναρωτιέμαι γιατί θα είχε χρειαστεί να περιμένω.

Στην αντίστροφη διαδρομή με το ταξί, από το Προξενείο προς τον Σταθμό, μια διαδρομή που την μία φορά κόστισε 13 δολάρια και την άλλη 7, ο Οδηγός κορνάρει ακόμα και στα φύλλα που φυσάει ο αέρας κατά μήκος του δρόμου, μια Ψηλή Ξανθιά του κάνει κωλοδάχτυλο χωρίς καν να σηκώσει τα μάτια της από το μπλάκμπερι, και όχι δεν είναι Ελληνοαμερικάνος όπως υποψιάστηκες, αλλά Αφρικανικής καταγωγής, φτάνουμε στο Union Station πριν το καταλάβω, χαζεύω έξω από το παράθυρο από την λάθος πλευρά όταν εκνευρισμένος μου λέει να τσακιστώ να κατέβω. Αν μπορούσε θα κόρναρε και σε μένα.

Στο διώροφο τρένο από το Σικάγο στη Μιννεάπολη, το βαγόνι μας είναι γεμάτο καλοσυνάτους Άμις και θορυβώδεις ρέντνεκς, ευγενικές γριούλες και γκικς που χρησιμοποιούν όλες τις πρίζες για να φορτίσουν τα άπειρα γκάτζετ τους. Ο Ορφέας χαζογελάει με ένα κοριτσάκι Άμις, είναι σαν κούκλα με τα ξανθά μαλλιά και το άσπρο καπελάκι της, μιλάει μόνο Ολλανδικά ενώ ο δικός μας μιλάει σαν μεθυσμένος, αλλά συνεννοούνται, μου αρέσει που τα παιδιά δεν έχουν ιδέα από όσα υποτίθεται ότι τους χωρίζουν.

Και φτάσαμε στη Μιννεάπολη φίλη, και πάλι εδώ που χρειάζεται ν’ ανάψεις τζάκι τον Μάιο, αλλά την επόμενη μέρα έχει τόση ζέστη και τα κορίτσια βγαίνουν με τα σορτσάκια τους και τα αγόρια κάνουν ποδήλατο ημίγυμνα γύρω από την λίμνη και είναι κι αυτοί οι χίπστερς με τα κοντά στενά παντελονάκια και τα πένι λόαφερς από κάτω, και την επόμενη μέρα πάλι όλα αλλάζουν, έχει χαλάζι και κρύο, οι μεσοδυτικές πολιτείες έχουν σοβαρό πρόβλημα διπολικής διαταραχής.

Αλλά δεν θα παραπονεθώ, γιατί οι μεσοδυτικές πολιτείες επίσης σημαίνουν Αμερικάνικο Σόι, γιαγιάδες και θείες και γονείς, οι οποίοι  τώρα στα μάτια μας είναι σαν τεράστια  ζευγάρια χέρια που μπορούν να πάρουν τον Μικρό Άνθρωπο για να κάνουμε κι εμείς τα δικά μας. Όπως να σου γράψω αυτό το βιαστικό μήνυμα των τελευταίων μας περιπετειών. Αφήσαμε πίσω το Ann Arbor φίλη μου, μου λείπει ήδη, αλλά σε λίγες μέρες θα πετάξουμε από εδώ για την Αθήνα, μετράω ώρες για να σε δω, για να περπατήσουμε πάλι στην πόλη μας, δεν ξέρω πώς να την χειριστώ τόση ευτυχία.

I’m going back (back) to Cali (Cali)

θέλω να κυλιστώ στην άμμο, να με πάρει ο ύπνος κάτω από τον ήλιο, να φάω αρκετά In-n-Out για ν’ αναπληρώσω τον χρόνο μακριά τους, ν’ αγκαλιάσω στοργικά έναν φοίνικα, να κάνω highfive με όλους τους σέρφερς που περνούν από δίπλα. Είμαι στο San Francisco φίλη (και φίλε που ξέρω ότι το έχεις στην λίστα με τους μελλοντικούς προορισμούς), εδώ που έχει λουλούδια και δέντρα με φύλλα και κόσμο που κάθεται σε καφέ έξω με σαγιονάρες και άλλους που κάνουν ποδήλατο με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα από τις ανηφόρες, δεν μπορώ καν να σου περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, είμαι αυτή που γονάτισε και φίλησε το καλιφορνέζικο έδαφος μετά την αποβίβαση από το αεροπλάνο.

πατουσάκια στον ωκεανό, βουνά από παγωτά, βόλτες στο Ferry Building μέχρι να πονέσουν τα πόδια σου από το περπάτημα και τα μάγουλά σου από τα πολλά γέλια με τον φίλο, τον ίδιο φίλο που μου άνοιξε τον μαγικό κόσμο του cheesecake πριν χρόοοοονια στο LA, όταν ήμασταν νέοι και ανεύθυνοι και ο μεταβολισμός μας σήκωνε επισκέψεις στο Cheesecake Factory για πρωινό, μεσημεριανό και βραδικό. Και για τα ενδιάμεσα σνακ. Και για τις έκτακτες λιγούρες. Κι ένα κομματάκι για τον νονό. Κι ένα γιατί υπάρχουν παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε και δεν κάνει να αφήνουμε φαγητά στα ψυγεία. Και γιατί έτσι. (το κόβω εδώ, γιου γκετ δε πικτσερ).

πάω για τουρ δοκιμής σοκολάτας στο Castro τώρα, σε αφήνω να ετοιμαστώ και να βγάλω τουριστικές φωτογραφίες σε όοοοοολες τις γέφυρες.

 

Σικάγο_δε μιούσικαλ

πήγα στο προξενείο στο Σικάγο φίλη, ν’ ανανεώσω το διαβατήριο, κάνε τον σταυρό σου να έρθει πριν πετάξουμε για Ελλάδα γιατί ενώ στην επίσημη ιστοσελίδα λέει 3 με 4 εβδομάδες ο πραγματικός χρόνος είναι “ένας, ενάμισης μήνας”, προθεσμία που λέγεται διστακτικά και σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα έρθει ποτέ, ίσως του χρόνου το καλοκαίρι. Αααα, πολύ εξυπηρετικοί όμως οι κύριοι του προξενείου, αλληλοστηριζόμαστε εδώ στην ξενιτιά, εδώ ο άνθρωπος προσπάθησε να βγάλει άκρη με την πονεμένη ιστορία του τόπου γέννησής μου (δεν έβγαλε) που όχι μόνο είναι αλλαντάλλων (μια λέξη, ναι), αλλά ήρθε και ο Καποδίστριας κι έκανε εκείνη την Καλλιθέα δήμο Τανάγρας, οπότε σβήστηκε από τον χάρτη ο παλιός (λάθος) τόπος γέννησης. Έτσι τώρα έχω χαρτιά που λένε την αλήθεια (Αθήνα), άλλα που λένε το πατροπαράδοτο (Καλλιθέα) και τα τελευταία που λένε ό,τι έφτασε ως τ’ αυτά τους με σπασμένο τηλέφωνο (Τανάγρα). Καλή τύχη και εις άλλα με υγεία.

δεν τους γκρίνιαξα πολύ όμως, είχα θαμπωθεί από την πόλη, καλέ ΠΟΣΟ όμορφο είναι το Σικάγο, τι κτίρια, τι μαγαζιά, τι κόσμος –και τι κίνηση, τι φασαρία, γέμισαν οι μπαταρίες μου από βρώμα και καπνό να έρθω στα ίσια μου, τόση αποτοξίνωση που έχω κάνει εδώ στον παράδεισο της οργανικής γκρανόλα, φοβάμαι ότι θα ζήσω μέχρι τα 230. Ευτυχώς στο Σικάγο έχασα μερικά χρονάκια, λίγο το άγχος, λίγο η μόλυνση της ατμόσφαιρας, ξαναγύρισα στους κανονικούς μου ρυθμούς.

δυο μέρες μετά, που ξεπιάστηκα επιτέλους από το roadtip των τριών πολιτειών και της μίας time zone, ήθελα να σου ευχηθώ για το 3μερο φίλη μου, ακόμα και σαν freelancer την εκτιμώ εγώ την αργία που πέφτει Δευτέρα, ελπίζω να ξεκουράστηκες και να μην αναγάστηκες να δουλεύεις από το σπίτι για να καλύψεις όλες αυτές τις χαμένες εργάσιμες μέρες από τις (υποχρεωτικές) απεργίες –καινούργια μόδα λέει, φοριέται πολύ στα μίντια, αλλά έτσι είμαστε εμείς, πρωτοπόροι.

και αν μελαγχολήσεις το βράδυ που θα πρέπει να επιστρέψεις στο γραφείο την επόμενη μέρα, διάβασε αυτήν την είδηση εδώ, να γελάσει το χειλάκι σου. Αλλά, όχι, μπράβο του όμως, κι εγώ έτσι large είμαι με τα χρήματα των άλλων, Μαρούσκα πιάσε δύο δις να στείλουμε στην Κύπρο γιατί άκουσα πως οι συνταξιούχοι στην Ελλάδα δεν χρειάζονται πια χρήματα, ζουν και τρέφονται με Ιδέες.

 

η αποκάλυψη

ετοιμαζόμαστε για διακοπές και όλοι οι ντόπιοι ενθουσιάζονται και εξυμνούν τις παραλίες του βόρειου Μίσιγκαν που πρόκειται να επισκεφτώ. Εγώ σηκώνω το ένα φρύδι σε ένα ξεκάθαρο άσε-μας-κουκλίτσα-μου ρεσιτάλ και αποφασίζω πως δεν έχουν ιδέα τι θα πει ωραία παραλία, γι’ αυτό με πρήζουν. Και μετά τις βλέπω.

Φίλη, δεν έχω να λόγια να σου περιγράψω την ομορφιά τους. Λευκή άμμος και πράσινα νερά. Είναι λίμνες ναι, αλλά δεν το καταλαβαίνεις, δεν βλέπεις την απέναντι όχθη (εχέμ, μπορεί γι’ αυτό να τις λένε Great Lakes), έχουν κύμα, η μία έχει και σέρφερς (θα μας τρελάνουν οι Αμερικάνοι σου λέω), είναι ό,τι ονειρεύεσαι όταν ετοιμάζεις τον σάκο για το νησί. Με την διαφορά ότι η άμμος είναι καθαρή και δεν κινδυνεύεις να ξεθάψεις καρπουζόφλουδα καθώς βουτάς νωχελικά τα πατουσάκια σου στην ζέστη της.

 

Αφού έκανα την ξερολίασή μου γαργάρα και παραδέχτηκα πως ναι, είναι πολύ ωραία εδώ, με έπιασε η κρίση πανικού: αν ακόμα και στο Μίσιγκαν έχουν ήλιο και παραλίες, τι μου μένει εμένα να υπερηφανευτώ για την χώρα μου;

Νόμιζα πως εμείς ανακαλύψαμε το καλοκαίρι και τώρα πάσχω από κρίση ταυτότητας.

Κατά τα άλλα, στο bed and breakfast που μέναμε, η ιδιοκτήτρια αποδείχθηκε παλιά χίπισσα του Μπέρκλεϊ και καταδεχόταν να μας μαγειρέψει μόνο ό,τι έβγαζε από τον οργανικό κήπο της ή προμηθευόταν από τους “δικούς της ανθρώπους” που ξέρουν να συνθέσουν και μια καθαρή γκρανόλα λέμε, και έτσι μπορώ με ασφάλεια να δηλώσω πως επέστρεψα με μεγαλύτερα αποθέματα θρεπτικών συστατικών απ’ ότι πριν –κάτι σχεδόν επαναστατικό αν θυμηθώ τα βραχνιασμένα χάλια που με έβρισκε συνήθως η επιστροφή στον Πειραιά.

Ποιος θα μου το ‘λεγε φίλη πως θα πήγαινα διακοπές στην μέση των ΗΠΑ και θα γύριζα μαυρισμένη και με μια βαλίτσα γεμάτη άμμο και κοχύλια. Καλά, γιατί ποτέ κανείς δεν μοιράστηκε μαζί μας αυτό το μυστικό; Άσε που με το γλυκό νερό της λίμνης, κανείς δεν έχει αντίρρηση να σε βάλει στο αυτοκίνητο πριν στεγνώσεις. Βρήκα τον παράδεισό μου λέμε.

 (πετύχαμε και μια μπόρα, έτσι για να μην βαριόμαστε).

 

καλό μήνα

Κυριακή πρωί στο Providence, φοιτητές σέρνουν τις βαλίτσες της επιστροφής από το spring break, καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες μπαίνουν στην εκκλησία, κορίτσια με σορτσάκια στους 6 βαθμούς κελσίου κάνουν τζόκινγκ, παρέες τυλίγονται με κασκόλ και κάθονται στα τραπεζάκια των καφέ έξω για να χαρούν τον ήλιο.

έναν ντικάφ αμερικάνο παρακαλώ και εκείνο εκεί το κρουασάν που είδα στην βιτρίνα είναι με σοκολάτα; Κι αυτό λοιπόν.

κατασκήνωση με το μάκμπουκ στο καφέ του βιβλιοπωλείου όπου μπορείς να βρεις ένα hoodie με το λογότυπο του Brown σε κάθε χρώμα, σχέδιο και μέγεθος.

οι διπλανοί μου μιλάνε για τους αρχαίους φιλοσόφους και θέλω όλο να τους διορθώσω την προφορά, Πλά-τω-νας, Α-ρι-στο-τέ-λης, αλλά συγκρατώ τον Μίστερ Πορτοκάλος που κρύβω μέσα μου και μένω σιωπληλή να καμαρώνω κρυφά γιατί αν τους πω ότι είμαι από την Αθήνα, εκείνοι θα φανταστούν αυτούς τους αρχαίους που τόσο αγαπάνε, δεν θα πιστέψουν ποτέ την σημερινή κατάσταση. Κι αυτό είναι το δικό μας πρωταπριλιάτικο αστείο.

καλό μήνα φίλε μου, το ξέρω ότι έχω χαθεί, αλλά να, εξερευνώ καινούργια εδάφη, καταλαβαίνεις.

 

indie scholar ακούω

Δεν σου έχω γράψει μέρες φίλη γιατί είμαι εκδρομή, εδώ στην πανεπιστημιούπολη του Brown στο Rhode Island. Αν αναρωτιέσαι τι κάνω εδώ, με απογοητεύεις, έπρεπε ήδη να το μαντέψεις: Συνέδριο. Όχι δικό μου καλέ, του Συζύγου, ναι, ναι, παρουσιάζει κι ένα paper το οποίο μου έχει διαβάσει πάνω από 20 φορές, αν ξεχάσει καμιά λέξη εκεί πάνω στο έδρανο θα μπορώ άνετα να του το ψιθυρίσω από την πρώτη σειρά, σαν τις μάνες που κάθονται στις σχολικές εορτές και λένε όλο το ποίημα μαζί με τα παιδιά τους, απ’ έξω το ξέρω. Το μυστικό εδώ είναι ότι μου προτείνει -όλως τυχαίως- να διαβάσω τα βιβλία που πρόκειται να αναλύσει και μετά με παγιδεύει, γιατί όσο να πεις, σ’ ενδιαφέρει μια συγκριτική ανάλυση μετά, έστω και για εγκυκλοπαιδική χρήση.

Βιβλίο όμως είπα και θυμήθηκα, ο βασικός λόγος που ήρθα εδώ μαζί του, είναι γιατί θέλω να εξερευνήσω το campus και να με φανταστώ για λίγο μέσα στο βιβλίο του Ευγενίδη The Marriage Plot, που με είχε κακομάθει, όλο για το Michigan και το Detroit έγραφε, κοντοχωριανοί σου λέω, τώρα το απομάκρυνε τον τόπο του εγκλήματος και τι να κάνω, πήρα τους δρόμους κι ήρθα εδώ για επιτόπια έρευνα στο Brown.

Ενίοτε μπαινοβγαίνω και σε πάνελ, όλη μέρα έχει ομιλίες, σε 4-5 διαφορετικά κτίρια, διαλέγεις και παίρνεις, εγώ τις διαλέγω στην τύχη, μία για τους Αλβανούς μοντερνιστές που χρησιμοποίησαν όλους τους συμβολισμούς του Καβάφη –αφού έπεσε το καθεστώς και ήρθαν σε επαφή επιτέλους με την ποίησή του και την αγάπησαν, μία για τον μαγικό ρεαλισμό και το Τούρκικο μυθιστόρημα Dear Shameless Death, δεν βαριέμαι καθόλου.

Ίσα ίσα έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο απ’ ότι περίμενα, γιατί εκτός από το να υποκρίνομαι ότι ζω μέσα σε βιβλίο του Τζέφρι Ευγενίδη, ο άλλος μου στόχος για το συγκεκριμένο ταξίδι ήταν να εντοπίσω την φοιτήτρια Emma Watson και να βγάλω μια φωτογραφία μαζί της, ξέρεις από αυτές που αγκαλιάζεις τον σελέμπριτι και εκείνος χαμογελάει μηχανικά με παγωμένα μάτια. Αλλά η καριέρα μου σαν stalker τελείωσε άδοξα όταν με πληροφόρησαν πως η Έμα, πήρε μεταγραφή, δεν την σήκωσε το Brown, κάθε φορά λέει που ήθελε να πει την γνώμη της στην τάξη, όλοι ψιθύριζαν “way to go Hermione” και άλλα τέτοια ανώριμα, κι έτσι πήγε στο μόνο μέρος που όλοι πάσχουν από το Σύνδρομο του Θεού και έχουν μεγαλύτερο ego από σένα την A-lister για να ασχοληθούν μαζί σου, στο NYU.

Κατά τα άλλα ωραία περνάμε εδώ στην εξοχή, τα ξέρεις τώρα τα αμερικάνικα πανεπιστήμια, όλο ωραία κτίρια και γκαζόν, αλλά στο Brown ζεις και την εμπειρία του Ivy League κι έτσι όταν πας να τσιμπήσεις από τους δίσκους με τα δωρεάν μάφιν στο μπραντς, η χαρτοπετσέτα σου θα έχει τυπωμένο το θυρεό με δόξα και τιμή. Παντού το περήφανο λογότυπο, όπου κι αν κοιτάξεις, σαν φεστιβάλ με σπόνσορα την κοκακόλα ένα πράγμα, φοβάμαι πως στην έξοδο να με μαρκάρουν κι εμένα στο μπράτσο.

Ωστόσο, νομίζω πως το κλίμα εδώ στο Brown με σηκώνει, έμαθα πως υπάρχει ένας όρος “independent scholar” σου λέει και μου ακούγεται πολύ ωραίο, σαν κι εμένα είναι κι αυτοί, δεν ανήκουν σε κανένα πανεπιστήμιο, αλλά συμμετέχουν στα συνέδρια, βέβαια, εκείνοι στρώνονται και καταθέτουν και papers και κάνουν παρουσιάσεις, οπότε οι ομοιότητές μας σταματούν στο γεγονός ότι δεν έχουμε να σηκωθούμε πρωί για μάθημα, οπότε αποφάσισα πως εγώ είμαι indie scholar, ένα καινούργιο είδος που πάει από ομιλία σε ομιλία και κρατάει σημειώσεις μόνο για προσωπική χρήση και φεύγει μασουλώντας μάφιν στο ηλιοβασίλεμμα χωρίς να αφήνει ίχνη πίσω του.

Κατά τα άλλα, έχω ερωτευτεί ένα ροζ σπίτι δίπλα στο campus και από εκείνη την ώρα πρήζω τον Σύζυγο να έρθει να διδάξει εδώ στο μέλλον κι έτσι να πραγματοποιηθεί έναι παιδικό μου όνειρο, να ζω μέσα σ’ ένα ζαχαρωτό.

πάμε όλοι μαζί

το γεγονός ότι ο Αμερικάνος Σύζυγος έμαθε άπταιστα Ελληνικά και μετά Τουρκικά (τώρα παλεύει τα Σερβοκροάτικα), καθώς εγώ έκανα μαθήματα Γιαπωνέζικων (και Τουρκικών) αύξησε τα σημαιάκια της οθόνης του μάκμπουκ σε σημείο να θέλεις να γράψεις μια απλή λέξη σε greeklish και να μην μπορείς βρε αδερφέ, όλο άσχετα αλφάβητα πετάγονται. Από την άλλη, αύξησε και τις ειδησεογραφικές πηγές μας, θα εκπλαγείς πόσο αλλάζει το ίδιο νέο από χώρα σε χώρα, εντάξει δεν θα εκπλαγείς, αυτό το περίμενες, θα εκπλαγείς σίγουρα όμως για το πόσα παραλείπουν τα δικά μας σάιτ για όσα συμβαίνουν στην Τουρκία.

Το καλύτερο όμως όλων είναι αυτά που ανακαλύπτει Σύζυγος καθώς περιπλανιέται στα ξενόγλωσσα σάιτ και περιοδικά. Και ένα από τα ευρήματά του θα μοιραστώ μαζί σου φίλη, γιατί είναι συγκινητικό και περνάει τόσο ωραία μηνύματα και είναι και καλή ιδέα και τέλος πάντων σου θυμίζει τον πραγματικό ρόλο της μουσικής και άλλα τέτοια δημιουργικά που θα τα παραλείψω για να μην βαρεθείς.

Το τραγούδι που θα ακούσεις ηχογραφήθηκε από καλλιτέχνες σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη, οι οποίοι έβαζαν το λιθαράκι τους από το δικό τους είδος, μουσικό όργανο ή στιλ, μέχρι να φτιαχτεί αυτό το κομμάτι. Οι περισσότεροι βρίσκονται σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας, αλλά έχει και τραγουδιστές στην Αθήνα και την Χίο, την Φρανκφούρτη κι εδώ στις ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον και το Μίσιγκαν.

Οι στίχοι είναι ενός ποιήματος του Aşık Veysel, το οποίο σου παραθέτω αμέσως τώρα, μαζί με την μετάφραση, ευγενική χορηγία του Συζύγου:

Uzun ince bir yoldayım
Gidiyorum gündüz gece
Bilmiyorum ne haldayım
Gidiyorum gündüz gece

Dünyaya geldiğim anda
Yürüdüm aynı zamanda
İki kapılı bir handa
Gidiyorum gündüz gece

Uykuda dahi yürüyom
Kalkmaya sebep arıyom
Gidenleri hep görüyom
Gidiyorum gündüz gece

Kırk dokuz yıl bu yollarda
Ovada dağda çöllerde
Düşmüşüm gurbet ellerde
Gidiyorum gündüz gece

Düşünülürse derince
Irak görünür görünce
Yol bir dakka miktarınca
Gidiyorum gündüz gece

Şaşar Veysel işbu hâle
Gâh ağlaya gâhi güle
Yetişmek için menzile
Gidiyorum gündüz gece

Σε μακρύ, στενό δρόμο είμαι,
Περπατάω, μέρα νύχτα περπατάω
Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είμαι,
μέρα νύχτα περπατάω

Τη στιγμή που ήρθα στον κόσμο αυτό,
Περπατούσα και τότε
Σε ένα δίπορτο χάνι
Μέρα νύχτα περπατάω

Ακόμα και στον ύπνο μου περπατάω
Ψάχνω λόγο να σηκωθώ
Βλέπω συνέχεια άλλους να φεύγουν
Μέρα νύχτα περπατάω

Σαράντα εννιά χρόνια σ’ αυτούς τους δρόμους
Στα λιβάδια, στα βουνά, στην ερημιά
Έχω πέσει στα χέρια του κουρμπετιού
Μέρα νύχτα περπατάω

Αν το σκέφτεσαι βαθιά
Φαίνεται μακριά, όταν το δεις,
Ο δρόμος είναι ενός λεπτού
Μέρα νύχτα περπατάω

Ο Βέισελ σαστίζει μ’ αυτή εδώ τη ζωή
Είτε κλαίγοντας είτε γελώντας
για να φτάσω στο επόμενο χάνι στο δρόμο,
Μέρα νύχτα περπατάω

Πάτα play:

happy feet

growing up in Athens, the first survival skill you develop is paying close attention to your feet. You have to look closely where you step or you’ll find yourself in a hole all the way down to China — left there by civil servants that called it a day before finishing up the job. So, you look down.

Looking at your feet is something you don’t just give up when you move to a city with real sidewalks. That’s why, when I first came to Ann Arbor I kept finding money on the ground. It’s not that I was lucky. It’s that nobody else looked down to see it first.

Looking at your feet is just a step away from taking pictures of your feet. Trust me it’s not a foot fetish, it tells the story of the places you walk.

I remember lounging around with my friend Solero on the beach of some Greek island and she took a picture of our feet against the emerald green background of the sea. That was my favorite picture of that summer. So I kept doing it, I kept taking pictures of the image Athenians see most, of the steps I took and the places they took me.

A few days ago Thetis sent me this link because she knows I was always taking these kinds of pictures myself. Although I’m not as good as this professional photographer (we’ve been over this so many times: having a camera doesn’t make you a photographer), I made a compilation of a few of them.

Life certainly keeps you on your toes.

από την Πόλη έρχομαι

για την ακρίβεια ήρθα κιόλας. Είμαι στην Αθήνα σου λέω. Στο άδειο προάστειο με τις βιτρίνες που με ενημερώνουν για πόσες μέρες θα είναι κλειστό το κατάστημα. Η Κωνσταντινούπολη σε κακομαθαίνει με τα μαγαζιά που δεν κλείνουν ποτέ, τους δρόμους που δεν αδειάζουν ποτέ, το συνεχές ωράριο, τ’ απανωτά τραμ και τα ταξί με την μονή ταρίφα όλο το 24ωρο. Είναι εύκολο να συνηθίσεις στις καθημερινές ευκολίες μιας μεγαλούπολης και να ταραχτείς επιστρέφοντας στην δοξασμένη άδεια Αθήνα των χιπ εντιτόριαλς και των urban τύπων που ορκίζονται πως δεν μπορούν να ζήσουν μακριά από τα πεζοδρόμιά της, αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε.

Φίλη μου λείπεις κι εσύ, πετάς βοτσαλάκια στα πράσινα νερά της αγαπημένης παραλίας τώρα, θέλω να σε πάρω τηλέφωνο αλλά είναι κομμένο, μόνο τηλέφωνα πρώτης ανάγκης λέει ότι μπορώ να καλέσω, δεν είναι πρώτη ανάγκη η Φίλη; ρωτάω μόνη μου την κυρία του μηνύματος κονσέρβα, δεν είναι αυτή μια επείγουσα κλήση πρώτης ανάγκης; ξαναρωτάω, αλλά δεν μου απαντάει, μπορεί να φταίει το ότι ο τελευταίος λογαριασμός έλειξε πριν ένα μήνα και τώρα δεν έχω δικαίωμα να απαιτώ και απαντήσεις. Το κινητό μου πάλι είναι χωμένο στο βάθος της βαλίτσας, κάτω από το αμερικάνικο κινητό και δίπλα στο τουρκικό, είναι τόσο μεγάλο μπέρδεμα αυτό το καλοκαίρι, ανάμεσα σε τρεις χώρες και τρεις ηπείρους, ανοίγω το πορτοφόλι μου και βγάζω πάντα το λάθος συνάλλαγμα, τούρκικες λίρες στον ΑΒ Βασιλόπουλο και δολάρια στο ψιλικατζίδικο, μόνο στο Grand Bazaar τα δέχονται όλα, δεν τους νοιάζει με τι θα πληρώσεις, ευρώ, δολάρια, λίρες, όλα αποδεκτά, μακάρι να ήταν έτσι παντού γιατί το πορτοφόλι μου τώρα είναι κάπως μπερδεμένο θα έλεγα, μόλις βρήκα κι ένα κόκκινο τόκεν για το τραμ της Κωνσταντινούπολης, τι να το κάνω τώρα, θα το ρίξω στο συρτάρι με τα αναμνηστικά και θα περιμένω να μου πει κάποιος φίλος ότι φεύγει για την Τουρκία ώστε να τον εκπλήξω με τα τιπς και τα τόκενς μου.

“Ρε, σε συνηθίσαμε” μου είπε η Ξαδέ εχθές και συγκινήθηκα γιατί κι εγώ τις συνήθισα μετά από τόσες μέρες διακοπών στην Πόλη, μετά από τέτοια ιστορική αναβίωση (και αναπαράσταση μη σου πω) των κοινοβίων μας στην Θεσσαλονίκη και το Βερολίνο, μετά από τα μωβ ξημερώματα με την φωνή του Μουεζίν στο γειτονικό τζαμί και τα νευρικά γέλια με αστεία που μόνο εμείς βρίσκουμε ξεκαρδιστικά, συνηθίζεις εύκολα στις μέρες με τις αγαπημένες σου Ξαδέ όπως ακριβώς στις ευκολίες της οργανωμένης πόλης και η Αθήνα σου πέφτει βαριά, σε πειράζει ο καύσωνας και η ησυχία και τα περιστέρια και τα νεκρά φυτά στην βεράντα, σε πειράζει που φεύγεις για την Αμερική σε λίγες μέρες και θα κάνεις να τις δεις μήνες, ίσως κι έναν ολόκληρο χρόνο, όλα σε πειράζουν και κάνεις το μόνο πράγμα που σου μένει: βγάζεις εισιτήρια για τη Σύρο.

Turkish Vogue, American Cheesecake, Belgian Chocolate, Greek Cousins and me enjoying every bit of it.

εις την Πόλιν

φίλη σου γράφω από την Πόλη, κάτω από βροχερούς μιναρέδες και μέσα σε πράσινα πάρκα, δίπλα σε κορίτσια με μαντίλες και κορίτσια με σορτσάκια, όλα μαζί σε μια παρέα, να καπνίζουν καθισμένες στο γκαζόν  του campus τους, όπου βρίσκομαι κι εγώ η δήθεν Ευρωπαία, η Δυτικιά γιαλαντζί, που εντυπωσιάζομαι από το γκαζόν και το δωρεάν wifi στον απέραντο χώρο του δημόσιου πανεπιστημίου του Βοσπόρου. Έχω αρχίσει και μαθαίνω λέξεις, το πιο εύκολο είναι να παραγγείλω στα εστιατόρια, το τούρκικο μενού είναι παιχνιδάκι σου λέω, ντολμά και κιμά και μαϊντανόζ και ντομάτες, εκμέκ από τον φουρούν και σιχτίρισμα αν το εκμέκ είναι μπαγιάτ.

Στα σοκάκ του Ετιλέρ όπου μένω έχει Starbucks και TGI Friday’s και τρελούς οδηγούς, έχει δέντρα και παρκα και ατέλειωτα δημόσια έργα, έχει ένα τζαμί με μεγάφωνα που μας κοψοχολιάζει κάθε φορά, έχει γλάρους και σκεπές με κεραμμύδια, χαρούμενους ανθρώπους, κουστουμαρισμένους παρκαδόρους με μυτερά καλογυαλισμένα παπούτσια, χοντρούς γιάπιδες και ακόμα πιο χοντρούς εργάτες, έχει παιδιά που σπρώχνουν τεράστιες πλαστικές μπουλντόζες και έφηβους που κρύβονται στους πάνω ορόφους των αμερικάνικων αλυσίδων για να φλερτάρουν, έχει γυναίκες που μου χαμογελούν και άντρες που με αγριοκοιτάζουν, έχει βιβλιοπωλεία με ξενόγλωσση λογοτεχνία και το πιο ωραίο μαγαζί για “μαντού” που είναι σαν τουρκικά τορτελίνια με σος γιαουρτιού αντί για κρέμα γάλακτος.

Η Πόλη που γνωρίζω μακριά από τα τουριστικά περίπτερα δεν μοιάζει με νοσταλγικό καρτ ποστάλ, είναι μια συναρπαστική μοντέρνα πόλη με ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια που δεν καταφέρνουν να παγιδεύσουν τα εκπαιδευμένα πόδια μου, είναι το λούνα παρκ μου για τους επόμενους δύο μήνες.