On sugar high

Όταν μεγαλώσω θα πάρω ένα μεγάλο γκρι ποδήλατο με καλαθάκι, θα φοράω κίτρινο αδιάβροχο και ασορτί γαλότσες όπως είχα στο νηπιαγωγείο και θα φωτογραφίζω καλοντυμένους περαστικούς τους οποίους θα έχω πείσει να ποζάρουν χρησιμοποιώντας την ακαταμάχητη γοητεία μου.

Ναι, ναι μαμά, στο ορκίζομαι είναι κανονική δουλειά και μπορεί να με κάνει διάσημη σε όλο τον κόσμο.

Πριν πω αυτό στην μαμά μου (την προηγούμενη εβδομάδα) της είχα πει και άλλα (όταν ακόμα είχε νόημα το daydreaming): Όταν μεγαλώσω θα γίνω πιλότος, οικονομολόγος, ρεπόρτερ, νηπιαγωγός, κληρονόμος των κοσμημάτων της. Κάποτε δήλωνα πως απλώς θα γινόμουν διάσημη (το πλούσια το είχα καταργήσει γιατί από τότε δεν μπορούσα να χειριστώ το χαρτζιλίκι μου και το επένδυα σε μαλακές γόμες με καρκινογόνα χημικά που μύριζαν υπέροχα αλλά χάνονταν μυστηριωδώς).

Μετά έμαθα πως για όλα αυτά έπρεπε να περάσω από τις πανελλαδικές και ακόμα πιο μετά έμαθα πως ό,τι κόπηκε μεγειά, δεν υπάρχει καμία ευελιξία στο Σπουδαίο εθνικό και καποδιστριακό πανεπιστήμιο Αθηνών, έπρεπε να μείνω εκεί που με έριξε η βαθμολογία μου και μια τυχαία έμπνευση από τον πομπώδη τίτλο της σχολής που δήλωσα. Δεν θυμάμαι σε κανένα σημείο να έχω πει ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω πολιτικός επιστήμονας και χρειάστηκα περίπου 9 χρόνια από την εγγραφή ως την ορκωμοσία για να το χωνέψω.

Αντίστοιχα, δεν θυμάμαι ποτέ να είχα ονειρευτεί ότι θα συνεχίσω τις σπουδές μου σε μια πόλη με φοίνικες και σέρφερς, ούτε ότι θα μένω στο Χόλιγουντ, ούτε ότι θα γράφω σε περιοδικά για μόδα και σχέσεις. Σίγουρα πάντως δεν είχα ονειρευτεί πως στα 30 μου θα μετακομίσω στην Αμερική για να κάνω βόλτες σε πάρκα που την άνοιξη γίνονται μοβ και το φθινόπωρο κίτρινα.

Αλλά είμαι τόσο ευτυχισμένη τώρα που δεν θα πω ποτέ τι κρίμα που δεν έγινα πιλότος/ οικονομολόγος/ ρεπόρτερ/ νηπιαγωγός (κληρονόμος των κοσμημάτων της μαμάς μου παραμένω).

Και ενώ κάθομαι στο γραφείο μου με μια σοκολάτα (για την οποία μελάνιασα το γόνατό μου εχθές, άσε άσε μεγάλη ιστορία που ξεκινά από κάτι κοκτέιλ στο Baba Au Rum, πού να στα λέω τώρα) και ξεφυλλίζω περιοδικά (όταν μεγαλώσω θέλω να κάνω μια δουλειά που σε ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ να χαζεύεις όοοοοολο τον διεθνή τύπο, αλήθεια, υπάρχει αυτή η δουλειά μαμά) και διαβάζω γι’ αυτό το αφιέρωμα στον απόλυτο ήρωά μου, τον άνθρωπο που παράτησε το Harvard για να ξαπλώνει στα πεζοδρόμια της Νέας Υόρκης και να φωτογραφίσει δημιουργικές λεπτομέρειες από παπούτσια. Αναρωτιέμαι τι ονειρευόταν εκείνος μικρός ότι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Και ακόμα πιο μετά, στα ύψη του sugar high, αναρωτιέμαι ποιο σημείο είναι αυτό που στέλνει την επίδοξη πιλότο/ οικονομολόγο/ ρεπόρτερ/ νηπιαγωγό σε εβδομάδες μόδας να λιγουρεύεται ακόμα και τα άσχημα παπούτσια που βλέπει ή την στέλνει ακόμα πιο πέρα, έξω από την ασφάλεια του γραφείου της, σε ένα άλλο σημείο του πλανήτη εκεί που υπάρχει ένα καφέ με την υπέροχη ονομασία Cupcake Heaven και άνθρωποι που ακόμα σε ρωτάνε τι ονειρεύεσαι να γίνεις.


8 Comments

Filed under Inspire me!

8 responses to “On sugar high

  1. Tita

    Toso wraio post.
    Toso wraia fwtografia.
    Toso kako pou den itan kai o Pexlis sto Baba au Rum na dokimazei cocktail. Ftaiei telika to oti kapnizw?

  2. O Pexlis mas eleipse. POLY.

    8a anevaina na sta po alla ponaei to gonato mou.

  3. lou

    na erthw ki egw ekei? tha kanw tin lantza sto cupcake heaven.

  4. kai me to lantza ennoeis na dokimazeis tis kainourgies gefseis? giati to skeftika ki ego!

  5. Pingback: περνάμε καλά στις πρόβες και βγαίνει στο κοινό | Out of office automatic reply

  6. Pingback: περνάμε καλά στις πρόβες και βγαίνει στο κοινό | Out of office automatic reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s