Live your myth in Greece

Στο χθεσινό meeting του Cosmopolitan άκουσα για ένα σούπερ καλοκαιρινό πάρτι που θα κάνουν, όταν εγώ θα λείπω φυσικά. Μαζί με την εκδήλωση του Chic & Ethic στην Σύρο που θα χάσω επίσης, είναι ικανοί λόγοι για να πάθω μια μίνι κατάθλιψη.

Και μετά γυρίσαμε στα γραφεία μας κι ακούσαμε τα νέα της πορείας. Ξέρεις, όταν το μεγαλύτερο πρόβλημά σου είναι η απουσία από ένα event μόδας ή ποια θαυματουργή απολέπιση πρέπει να κάνεις πριν από ένα beach party, μπορεί να θεωρηθείς επιπόλαιος. Ή απλώς Αθηναίος.

Νιώθω σαν αυτούς τους γέρους ταξιτζήδες που περνώντας από το Μαρούσι σου διηγούνται πώς ήταν όλο καλυμμένο με κερασιές ή πορτοκαλιές, πόσο άδειο ήταν και πόσο άλλαξε. Κι εσύ βλέπεις τις άσχημες πολυκατοικίες και τα τζιπ των νεόπλουτων και δεν μπορείς με τίποτα να φανταστείς ανθισμένα δέντρα και πράσινα χωράφια.

Κάπως έτσι είναι η Αθήνα των δικών φοιτητικών αναμνήσεων, τότε που ακόμα άντεχα να πάω σερί από το μπαρ στο γραφείο του Cosmo ή στα έδρανα για εξετάσεις.  Από το 1997 έως το 2005 που αλώνιζα στο κέντρο, δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που φοβήθηκα για την σωματική μου ακεραιότητα. Η Ομόνοια δεν ήταν γκρίζα απροσπέλαστη ζώνη, αλλά η αυτονόητη κατάληξη σε κάθε σαββατιάτικο ξενύχτι για να προμηθευτούμε τις πρώτες Κυριακάτικες εφημερίδες που θα διαβάζαμε την άλλη μέρα στο καφέ. Η Πλατεία Θεάτρου δεν ήταν γκέτο, αλλά το επίκεντρο των μεγαλύτερων ερωτικών δραμάτων μας καθώς πηγαινοερχόμασταν από το Soul (στην Ευρυπίδου for fucks sake) στο Guru και πάλι πίσω, λίγο πιο χαρούμενες με κάθε διαδρομή.

Δεν ξέρω αν είχες βρεθεί στο Σύνταγμα τον Αύγουστο των Ολυμπιακών, αλλά ένα βράδυ κάθισα πολλή ώρα στα σκαλιά του μετρό μπροστά στην Βουλή, κοιτώντας κάτω όσο έφτανε το μάτι μου την Ερμού που ήταν γεμάτη κόσμο που χόρευε και κουνούσε σημαίες όλων των χρωμάτων.

Τα βράδια της αϋπνίας μου έκανα βόλτες με την Solero και χαζεύαμε βιτρίνες παπουτσιών. Ούτε μια φορά δεν σκέφτηκα τότε να προσέξω την τσάντα μου για να μην την βουτήξει κανένας. Γιατί ακόμα τότε δεν είχαν ΟΛΕΣ οι φίλες μου να διηγηθούν μια ιστορία φρίκης για εκείνη την μέρα στο Γκάζι που κάποιος της άρπαξε την τσάντα από το χέρι καθώς έμπαινε σε ένα μπαρ. Α, το Γκάζι δεν είχε ακόμα μετρό, πεζόδρομους, τόσα μαγαζιά. Πηγαίναμε στο φεστιβάλ κόμικ στην Τεχνόπολη και νιώθαμε πολύ indie που ήταν όλα τόσο πρωτόγονα, σαν κατακτητές νέας γης.

Το κέντρο της Αθήνας είναι το φόντο των περισσότερων περιπετειών μου και ποτέ μα ποτέ δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να πάω στο γραφείο μια μέρα και να μην γυρίσω ποτέ, γιατί κάποιος αποφάσισε να κάψει το κτίριο που δουλεύω.

Όταν πήγα στο Los Angeles και κατάλαβα τι σημαίνει η “επικίνδυνη περιοχή”, όταν το να χαθείς στο Compton δεν ήταν cool σαν βίντεο κάποιου hip hop τραγουδιού, αλλά πραγματική απειλή, σκέφτηκα με ανακούφιση ότι μπορώ πάντα να γυρίσω στην Αθήνα μου, σ’ αυτή την ασφαλή πόλη, που όπου και να πάω συναντάω γνωστούς και ο κόσμος χορεύει στους δρόμους και όλοι είναι χαρούμενοι και καταλήγουν ξημερώματα στην Ομόνοια για κουλούρια με σουσάμι και εφημερίδες τυλιγμένες σε διαφανή πλαστικά.

Σήμερα κολλημένη μέσα στον ηλεκτρικό, εκεί στα σημεία που η μία πλευρά γραμμών είναι ξηλωμένη και κάθεσαι και περιμένεις και περιμένεις, λες και δεν έχεις δουλειά να πας, μόνο να περιμένεις πότε θα τελειώσουν τα έργα (δεν είδα και κανένα εργάτη για να πω την αλήθεια) αλλά εν τω μεταξύ δεν έχουν μειώσει το εισιτήριο ενώ μείωσαν τα δρομολόγια και την ποιότητα των υπηρεσιών που σου προσφέρουν, κι άκουγα τους Αθηναίους να διαπληκτίζονται για τα χθεσινά κι άλλους να είναι μουδιασμένοι από το σοκ και στους μουδιασμένους αναγνώρισα αυτή την νοσταλγία για τις κερασιές και τις πορτοκαλιές, για τότε που το χειρότερο που μπορούσε να σου συμβεί στο κέντρο ένα πρωινό της άνοιξης ήταν να καείς από τον ήλιο.

Πριν λίγες μέρες, ανεβήκαμε με τον Will στον βράχο του Αρείου Πάγου και θυμήθηκε ότι του έλεγα πως η μεγάλη διαφορά της Αθήνας από τις άλλες μεγαλουπόλεις είναι πως ανεβαίνοντας σε ένα ψηλό σημείο, συνήθως ακούς γέλια ή τραγούδια πλανόδιων μουσικών, από την περιοχή του Θησείου και της Πλάκας, άντε και μερικά μηχανάκια και ξανά πειράγματα και γέλια. Δεν ακούσαμε τίποτα. Αναρωτιέμαι πόσος χρόνος μας χωρίζει από τους ήχους του LA: σειρήνες περιπολικών, ελικόπτερα, πυροβολισμοί προς τα ανατολικά, μαρσαρίσματα των hammer προς τα δυτικά, οι φωνές των σέρφερ κοντά στον ωκεανό, μεθυσμένα γέλια προς το Westwood, μεθυσμένες βρισιές άστεγων προς το Hollywood.

Σε ένα μήνα ακριβώς πετάω μακριά και όπου και αν βρεθώ δεν θα μπορώ να σκεφτώ με ανακούφιση πως υπάρχει πάντα η ασφαλής Αθήνα μου.

4 Comments

Filed under On leaving., What's wrong with you?

4 responses to “Live your myth in Greece

  1. ας ευχηθουμε οταν γυρίσεις για διακοπές να βρεις κατι καλυτερο.Και να έχουμε κι εμεις να δειξουμε κάτι καλύτερο στους άλλους. Γιατί μπορούμε.έτσι πιστευω.

  2. oi skepseis mas einai mazi sas apo kypro. parakolouthousa xtes tis exelixeis kai skeftomoun olous tous gnostous mou kai files stin athina.
    stay safe x

  3. Tita

    Poly wraio post Tachtar mou. And so sad at the same time.

  4. Alia

    Giotaki mou proxtes pernousa me Gwgaki exw apo Marfin sth Stadiou kai enw exei ginei kairo twra k enw to eixa dei ki eixa pa8ei sok , epa8a gia alli mia fora sok mprosta sta louloudia kai ta shmeiwmata sunan8rwpwn……………Na prosexeis ka8imerina kai polu! Na 8umasai tis anemeles autes meres pou perigrafeis kai oses zhsame parea me ta Thanakia k to Denaki oi 5 mas kai na fulas ena xamogelo gia tote …! kai gia alles wannabe anemeles meres sto mellon! SE FILW POLY (stelnw krhtiko fili!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s