insomnia part #9.873.473.659.384.659.346.593.465

Φυσικά και δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Τι, τώρα που το χρειάζομαι; Ε, όχι αγάααααααπη μου, τι τον πέρασες τον ύπνο, έτσι, όποτε θυμάσαι εσύ να έρχεται?

Χαζεύω στο facebook μέχρι να κάνω τόσα πολλά refresh που να κολλήσει το σύστημα. Διαβάζω άρθρα στο NPR, όπως αυτό για το Sex and the City 2 –και μετά το ανεβάζω στο facebook και στο twitter.

Αναρωτιέμαι πώς περνούσαν οι άνθρωποι τις αϋπνίες τους στην προ-ίντερντ εποχή. Μάλλον με τέτοιες ψευτορητορικές ερωτήσεις.

Αύριο είναι η τελευταία μου μέρα στο γραφείο. Και μετά θα έχει νόημα και ο τίτλος του blog. Αλλά για λίγο δεν θα έχει νόημα η καθημερινότητά μου. Είναι περίεργο το πόσο μας προσδιορίζει ένα γραφείο, μια συγκεκριμένη διαδρομή του μετρό κάθε πρωί, η υποχρέωση να ξυπνάμε μια λογική ώρα, να βάζουμε κόκκινο κραγιόν και ωραία ρούχα, να πακετάρουμε σε ταπεράκια φρούτα και leftovers και μετά να καθόμαστε μπροστά από το ίδιο σκονισμένο πληκτρολόγιο day in, day out.

Όπως καταλάβαμε όλοι, δεν είναι ακριβώς το περιβάλλον που σε κάνει να ανθίζεις. Ή τέλος πάντων να εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος. Ειδικά, αν πετύχεις σε ξινές&^%^$# κομπλεξικές)&**^(&^$#$% trashy!#$@$%#^% αμόρφωτες!@@#@#^%&* αλκοολικές&^$^%#^$%@%&$* αγάμητες(*&*&%$$@#@ fuck! δεν μπορώ να βρω έναν κακό χαρακτηρισμό που να μην χρειάζεται μετά να συμπληρώσω: οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική, έτσι για να γλιτώσουμε την μήνυση ρε παιδί μου. Μιλούσα και πολύ στο τηλέφωνο, όσο να πεις, μια τρελή πι-αρ-τζού την ημέρα την πετύχαινα.

Τέλος πάντων, η σοφία που απέκτησα κάνοντας την ίδια διαδρομή κάθε πρωί για χρόνια και γράφοντας στο ίδιο σκονισμένο πληκτρολόγιο day in, day out, είναι πως για κάθε μαλακισμένη που θα σου τύχει στη μέρα σου, υπάρχουν άλλες δύο τουλάχιστον συμμαθήτριες σε διπλανά γραφεία που θα σε κάνουν να γελάσεις δυνατά. Και για κάθε κακή στιγμή ή κακό κείμενο, υπάρχουν άλλες δύο ωραίες αναμνήσεις και διπλάσια αίσθηση ικανοποίησης που θα σε κάνουν να ξεχάσεις τα κλάματα στην τουαλέτα. Και τελικά φεύγεις από ένα περιβάλλον που κάποτε θα σου φαινόταν σαν την περιγραφή της κόλασής σου (τότε, που ζούσες χωρίς deadlines και την υποχρέωση να σηκώνεσαι από το κρεβάτι/καναπέ/πάτωμα κάθε πρωί) χαμογελώντας για το πόσο ωραία πέρασες.

Τώρα προβάρω τις απαντήσεις μου όταν θα με ρωτάνε μέσα στην ημέρα πού είμαι και τι κάνω ακριβώς. Τέρμα το νευριασμένο: “είμαι γραφείο, πού θες να είμαι, σε κανά πάρκο και να λιάζομαι;” Γιατί, guess what, μάλλον θα είμαι σε κάποιο πάρκο και θα λιάζομαι. Ή θα γράφω με την ησυχία μου σε ένα ωραίο καφέ (είναι τόσο κλισέ που μου φέρνει δάκρυα ευτυχίας στα μάτια). Ή θα κάνω γιόγκα και μετά θα μένω σε κατάσταση ζεν διαβάζοντας ανάσκελα πάνω στην παχιά μοκέτα (έχω να το κάνω από το LA αυτό) και όχι βιαστικά μέσα στο μετρό, δίπλα σε κινητά που χτυπάνε με ρυθμό σκυλάδικου. Ή απλώς να κοιτάζομαι με τον Will χωρίς άχρηστους περισπασμούς.

Σε 3 ώρες έρχονται οι κυριούληδες με το φορτηγό να παραλάβουν τις κούτες με τα βιβλία, τα κάρδα, τις κατσαρόλες, τα κεριά, τα αναμνηστικά και τα χειμερινά μας ρούχα και παπούτσια και να τα βάλουν στο πλοίο για την άλλη ήπειρο. Πάω να κάνω μια τελευταία προσπάθεια ύπνου.

Leave a comment

Filed under On leaving., What's wrong with you?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s