the second day of the rest of my life

H Sol μου έστειλε εχθές τα νέα: ο Mr. Coffee πέθανε.

Ξεκίνησε να τρέχει το δάκρυ –το έχω έτοιμο αυτές τις μέρες– αλλά μετά διάβασα και το υπόλοιπο mail:

molis espasa ton Mr Coffee II
i mallon, ton original Mr Coffee
pou sou eixe kanei doro i mama sou otan ksekinises na douleveis sto Cosmo.
pou itan ekei kathe fora pou i  **(^*&%  sou elege poso teleia eisai
pou itan ekei kathe fora pou i  ^%$^&*%  sou elege poso ilithia eisai
pou efige apo ti Voulis kai ekatse ipomonetika sti Mixalakopoulou
pou akouse ti  *(&*&^&%  na fonazei
pou mas akouse na tsirizoume otan i  (*&*&^%  apla ypegrapse to xarti gia
tin presveia, “fysika xrysoulia mou”
pou mpike stis valitses mas kai mas eftiaxne kafe sto karavi tis Santa Monica
pou ton pirame sto spiti me to Giorgaki “ti kanete froutakia?”
pou meta ton pirame sto palataki mas sti Willoughby
pou otan i Katerina den iksere pos na ftiaxnei galliko tis edeiksa kai
tis ton daneisa, giati eixame kanoniki kafetiera spiti
pou ton pira piso otan i kanoniki kafetiera efige, mazi me ton Erick
pou ton evala sto spiti mou stin Curson kai ton gemisa nero kai ton
ekana vazo kai tou evala to gamilio mpouketo tis Efis

espase loipon.
de tha stenoxoritho, tha to do san kalo simadi gia sena, giati edo
einai akoma paraskevi pou itan i teleftaia sou mera mesa sto
paliografeio
kai o Mr Coffee eixe agorastei me monadiko skopo na se sintrofevei sti
mezeria tou grafeiou, min koitas pou emeis ton kaname kosmopoliti.
kai tora pia den iparxei kammia mizeria koritsaki mou!

NISAFI!

RIP Mr.Coffee

Ε, nisafi λοιπόν. Τώρα θα φτιάχνω εσπρέσο στο σπίτι μου, με τον καινούργιο Mr. Coffee, ενώ φοράω πιτζάμες και χνουδωτές παντόφλες.

Βέβαια, όταν θα είναι έτοιμος καφές δεν θα έχω τις φίλες μου να  φτιάξουν ένα κύκλο από μπλε καρέκλες με ροδάκια και να πούμε τα νέα μας ή απλώς να γκρινιάξουμε για τον τρελό οδηγό που κόντεψε να τις σκοτώσει στην Κηφισίας το πρωί. Υπήρχε μια συγκεκριμένη ρουτίνα που θα μου λείψει, όπως ο ήχος των windows που ανοίγουν ενώ μυρίζει καφές (ή μπαρούτι, ανάλογα με το πώς πάει το κλείσιμο του τεύχους) και πάνω στο γραφείο σε περιμένουν μια στοίβα από προσκλήσεις και δελτία τύπου που κατά πάσα πιθανότητα θα σκίσεις πριν κοιτάξεις προσεκτικά και είναι το ξεκίνημα της μέρας με όλη την αγωνία και την ανυπομονησία του τι θα φέρει η συνέχεια. Μερικές φορές μας περίμενε ένα πακέτο από το etsy ή το amazon και εκεί είχαμε μεγάλες χαρές –και ακόμα περισσότερες κορδέλες περιτυλίγματος για να δέσω στη δική μου καρέκλα, που εν αντιθέσει με τις σοβαρές, επαγγελματικές και μονόχρωμες καρέκλες των άλλων, ήταν ελαφρώς τσίρκο.

=============================================================

Την Παρασκευή δύο περιοδικά σε διαφορετικούς ορόφους συνωμότησαν και με δούλεψαν κανονικά ετοιμάζοντας ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι έκπληξη. Όπως έμαθα αργότερα, τους χάλασα πολλές φορές τον συντονισμό και το χρονοδιάγραμμα, αλλά τελικά τα κατάφεραν και ανεβαίνοντας αμέριμνη στο γραφείο μου μετά από το μεσημεριανό διάλειμμα, στρίβω στην γωνία και βλέπω πολύχρωμα μπαλόνια και όλα τα κορίτσια (και αγόρια) του Cosmo και του Marie Claire να πετάγονται πίσω από μια βιβλιοθήκη και να μου τσιρίζουν. Σ’ αυτό το σημείο έχασα ό,τι έχτιζα τόσα χρόνια ως cool και άρχισα να δακρύζω. Μετά ήρθε μια τεράστια ροζ ανθοδέσμη, πολλά φιλιά και ευχές, μπήκε η δική μου playlist στα ηχεία (ξεκινώντας από το Rescue Me για ευνόητους λόγους) που είχαν φροντίσει να βρουν και σερβιρίστηκε το φραγκολίνο (αγαπημένο ποτό ever).

Ως εκείνη την στιγμή το cool είχε γίνει πατσαβούρι, σαν το χαρτομάντιλο που είχα στα χέρια μου για να σκουπίζω κλάματα, μύξες και μάσκαρες σε έναν καθόλου σικ συνδυασμό. Και οι λεπτομέρειες που με τσάκισαν: είχαν παραγγείλει carrot cake (πεθαίνω) και ένα τεράστιο ροζ cupcake (δεν ήθελες να το φας, μόνο να το κοιτάζεις, τόσο όμορφο) από το Cake (ο παράδεισός μου), έναν κουβά Starbucks καφέ με όλο τον εξοπλισμό από ποτηράκια και ξυλάκια για ανακάτεμα (και ξέρουμε όλοι πόσο αγαπώ τα Starbucks), η λίστα μου έπαιζε Macy Gray (εδώ ακόμα περισσότερο κλάμα) και όλες κρατούσαν ροζ ποτηράκια, πιατάκια και κουταλάκια που είχε φροντίσει η Δήμητρα να πάρει την προηγούμενη ημέρα “με την ψυχή στο στόμα” όπως έμαθα αργότερα. Η ιδέα και μόνο ότι κάθισαν και σκέφτηκαν όλα όσα μου αρέσουν τόσο πολύ και πρόσεξαν μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια με έκανε να συνεχίσω να κλαίω με λυγμούς –και να παρασέρνω την έγκυο Στέλλα που επίσης δεν το έχει δύσκολο αυτόν τον καιρό– ακόμα και όταν δεν υπήρχε λόγος, γιατί είχαν τελειώσει τα συγκινητικά αγκαλιάσματα.

Highlight: η Λίνα που ερχόταν κάθε τόσο και με ρωτούσε αν στέγνωσα για να με φιλήσει.

Ξέρεις, θα μπορούσαν απλώς να μου πάρουν μια βαλίτσα, να μου ευχηθούν καλό ταξίδι και να με ξαποστείλουν και θα ήμασταν όλες ευχαριστημένες.

Αλλά εκείνες οργάνωσαν τα πάντα όπως θα μου άρεσαν (βρήκαν ακόμα και κάρτα με πεταλούδες!) κρύβονταν με την σειρά στην αποθήκη της μόδας για να φουσκώσουν μπαλόνια, συνεννοούνταν να με πάει κάποια για καφέ ενώ οι άλλες ανέβαζαν τα κέικ και τα ποτά πάνω, με ξαπόστελναν με τρόπο από εκεί που χάζευα όταν βγαίναμε από το σχέδιο, έσκυψαν πίσω από μια βιβλιοθήκη και μου έκαναν την καλύτερη έκπληξη του κόσμου.

*I’m such an emotional sucker, even now I feel tears coming to spill on my macbook*.

Κι ενώ ήμουν σαν κλαμμένο δεν-θέλω-να-πω-γιατί-είμαι-ακόμα-πριγκίπισσα, ήρθε και η Ελένη με δυο καλάθια γεμάτα καλλυντικά, έτσι για να μην μου λείψει τίποτα εκεί στα ξένα. Και πάλι συγκίνηση γιατί είχε διαλέξει ακριβώς ό,τι θα έπαιρνα εγώ από τα συρτάρια της beauty και κατέληξα τελικά να μην μπορώ να πω δύο λέξεις κανονικές χωρίς να χρειάζεται να ρουφήξω την μύτη μου σαν 6χρονο. Κρίμα και είχα να τους πω τόσα πολλά ευχαριστώ.

Με το κεφάλι καζάνι και με τα υπόλοιπα υπάρχοντα της συρταριέρας μου σε ένα ξύλινο κασελάκι παρέδωσα επίσημα το pc με τα αυτοκόλλητα πεταλούδες και το γραφείο με τα πουπουλένια στυλό στη Βιβή και έφυγα, κρατώντας τα πολύχρωμα μπαλόνια σαν το κορίτσι της διαφήμισης του Dior, την ροζ ανθοδέσμη σαν νικήτρια καλλιστείων και βγήκα από το κτίριο με μια τρομερή αίσθηση ανακούφισης που δεν με σταμάτησε κάποιος να με γυρίσει πίσω και να με φυλακίσει εκεί για πάντα (εφιάλτης που είχε δημιουργηθεί από την απαίσια περσινή σεζόν).

So long and thanks for all the fish.

=====================================================

Το Σάββατο ξύπνησα πολύ νωρίς, έφτιαξα κουβάδες καφέ και “μπόμπες”, έβρασα αυγά, πακέταρα καρό τραπεζομάντιλα και μαζί με τον Will και τον Bro πήγαμε στο Άλσος Βεϊκου να βρούμε το τέλειο κιόσκι για το αποχαιρετιστήριο πικ-νικ μας.

Η μητέρα είχε μεγαλουργήσει φτιάχνοντας αρκετά ντολμαδάκια, κεφτεδάκια και πίτσες που αν τα ενώναμε στη σειρά θα κάναμε τον γύρο του πλανήτη δύο φορές. Τα στήσαμε όλα αυτά και περιμέναμε να έρθουν οι φίλοι μας. Τότε ήταν που το σκέφτηκα: είμαι στην φύση, τόσο χωμένη μέσα στα δέντρα που για τα δικά μου δεδομένα ήταν σχεδόν ζούγκλα. Προσπάθησα πολύ να μην τσιρίξω με το χελιδόνι που ήρθε να χωθεί στα κεραμίδια πάνω από το κιόσκι μας και το τεράστιο μυρμήγκι (αρκετά μεγάλο για να νιώθεις σχεδόν το βάρος του πάνω στο φόρεμά σου) που ανέβηκε από τον κορμό του διπλανού δέντρου και μετά ήρθαν οι φίλοι μας, άρχισα να πίνω μπίρες και να γελάω δυνατά και σχεδόν ξεχάστηκα μέσα στην δολοφονική άγρια φύση. Απλώς βεβαιωνόμουν να πατάω πάντα στα πέτρινα σκαλάκια και ποτέ στο χώμα.

Τώρα, να σου πω ότι η μέρα μας δεν είχε κάτι γλυκόπικρο; Ψέματα θα σου πω. Να σου πω ότι βλέποντας τους φίλους μου να γελάνε όλοι μαζί δεν ένιωθα μικρά τσιμπιματάκια ζήλιας που από αύριο θα μαζεύονται έτσι χωρίς εμένα; Πάλι ψέματα θα σου πω.

Δέκα ώρες μετά, ενώ είχε νυχτώσει και κατέβαζα πάλι τα ίδια καρό τραπεζομάντιλα και το άδειο (πια) ψυγείο από τον λόφο που είχαμε ανέβει το πρωί τόσο φρέσκοι και έτοιμοι για τα πάντα, μετάνιωνα που δεν είπα στον καθένα ξεχωριστά πόσο θα μου λείψει, που δεν τους αγκάλιασα αρκετά σφικτά ώστε να το καταλάβουν, που δεν αφιέρωσα αρκετή ώρα σε όλους και θυμήθηκα αυτό που μου είχε πει ο Bro όταν κουβαλούσαμε τα τάπερ της μητέρας “δηλαδή, εσύ τώρα θα φύγεις; Πλάκα κάνεις. Δεν μπορώ να το πιστέψω”.

Είναι δύσκολο να το πιστέψεις το ξέρω. Όσο δύσκολο ήταν και για μένα να πιστέψω ότι θα μπορούσα να περάσω τόσο ωραία μέρα κάπου που δεν με χωρίζει από τις σφήγκες ούτε μια υποτυπώδης σήτα.

Αν πας βόλτα στο Άλσος, ψάξε το κιόσκι με τον τεράστιο κίτρινο φιόγκο.

====================================================

Σήμερα, που είναι η δεύτερη μέρα της ελευθερίας μου κι ενώ όλη μέρα τρώω βραστά αυγά, ντοματάκια και macaroon που περίσσεψαν από το πικ-νικ, είμαι ακόμα μουδιασμένη και φορτισμένη. Όλα όσα δεν προλάβαινα να σκεφτώ για την αλλαγή που έρχεται, ετοιμάζονται να με πλακώσουν με την τρυφερότητα χιονοστιβάδας.

5 Comments

Filed under City girl going rural., On leaving.

5 responses to “the second day of the rest of my life

  1. jerry

    Όταν έφτασα σπίτι, μετά από λίγο ήρθε η μαμά σου. Και της λέω “θειούλα, δεν χρειάστηκε να διώχνω τις μύγες γιατί δεν είχε καθόλου”(είχα αναλάβει αυτό το ρόλο – έδωσα όρκο στη θεία- για να διασφαλίσω την ακεραιότητα της υγείας των καλεσμένων). Η απάντηση ήταν καταπέλτης: “ΑΝ το ήξερα ότι δεν θα είχε μύγες θα σας είχα σουβλίσει και ένα αρνί να πάρετε μαζί”. ( Και μου είπε επίσης ότι ο θείος ήταν πεπεισμένος ότι αποκλείεται να έφταναν τα τρεις χιλιάδες ντολμαδάκια και τα πέντε χιλιάδες —-πιτάκια κλπ.)

    • Έχω γελάσει πολύ, γιατί δεν ξέρεις τι δράματα περάσαμε με τις μύγες. Με έβαλε να υποσχεθώ ότι θα προσέχω ώστε να μην μολυνθούν τα φαγητά και κατηγορηθώ για μαζική απόπειρα δολοφονίας, αλλά όπως φαίνεται δεν με πίστεψε καθόλου και έβαλε τα μεγάλα μέσα: εσένα που από τότε που έγινες μάνα περνιέσαι για την σοβαρή ξαδέ.
      Γουιτς ριμαϊντς μι, κάποιος γκόμενος κάποτε μου είχε πει ότι θα ζητήσει και την δική οσυ γνώμη για το επιχείρημά μου, γιατί είσαι η πιο σοβαρή που ξέρω.
      Γουιτς ριμάιντς μι, ότι η Γωγώ δεν πιστεύει τίποτα που της λέω πριν το διπλοτσεκάρει με σένα.

      Ποιο είναι το μυστικό σου;

  2. Για δεύτερη φορά κλαίω με αυτά που γράφεις… ούτε η έγκυος φίλη σου από το γραφείο να ήμουν!!! Οταν έγραψες αυτά με τις πεταλουδίτσες, με τους ροζ στυλούς και με τα καλλυντικά και τα σταρμπακς με έπιασε πιο δυνατό κλάμα…. Ευτυχώς θεέ μου ευτυχώς δεν είμαι η μόνη… Υπάρχουν και αλλες… ευτυχώς!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s