Promised Land

Κάθομαι σε ένα τραπεζάκι έξω από το coffee shop της γειτονιάς και χαζεύω τους περαστικούς. Η κοπέλα που κρατάει το λουρί του τεράστιου μαλλιαρού σκύλου κάνει μια στάση ώστε το κοριτσάκι που παίζει μπροστά μου να χαϊδέψει το “puppy”. Μετά η κοπέλα και ο σκύλος συνεχίζουν την πορεία τους και το κοριτσάκι επιστρέφει στην δημιουργική δουλειά της: ζωγραφίζει ροζ κάστρα με τεράστιες κιμωλίες στο πεζοδρόμιο. Τα πεζοδρόμια είναι αρκετά καθαρά ώστε να γίνουν παλέτα, τα παρτέρια αρκετά όμορφα ώστε να τα φωτογραφίσω και ο κόσμος αρκετά φιλικός ώστε να ξεχάσω αμέσως αυτό που γράφει η σφραγίδα της βίζας μου: alien.

Είναι αυτή η σκηνή που σπάνια βλέπεις στις Αμερικάνικες ταινίες, εκτός αν θέλουν να ειρωνευτούν ένα μικρό χωριό του νότου που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και βαριούνται μέχρι θανάτου. Η Minneapolis όμως είναι 1000 φορές πιο ενδιαφέρουσα από την Αθήνα και απείρως ομορφότερη (και καθαρότερη). Αναρωτιέμαι γιατί δεν απαιτήσαμε κι εμείς ποτέ να ζούμε σε τέτοιες πόλεις με παρτέρια και πεζοδρόμια πάνω στα οποία μπορείς να ζωγραφίσεις. Ίσως γιατί ζούμε τον μύθο της “ομορφότερης χώρας του κόσμου” και πιστεύαμε ότι δεν σηκώνει βελτίωση.

Παίρνω το ποδήλατό μου και συνεχίζω την βόλτα. Μπερδεύομαι πάρα πολύ στα σταυροδρόμια που οι οδηγοί σταματούν και με περιμένουν κι εγώ σταματώ επίσης και για λίγο κοιταζόμαστε μέχρι να μου κάνουν νόημα να περάσω και κάνω πετάλι επιφυλακτικά μήπως τελευταία στιγμή μαρσάρουν βιαστικά, αλλά καμία σχέση, έχω προτεραιότητα και την σέβονται. Διαλέγουμε τυχαία μία από τις πιο κοντινές λίμνες και κάνουμε βόλτες κάτω από τα δέντρα και ξανά αναρωτιέμαι γιατί δεν ουρλιάξαμε έξω από τα δημαρχεία μας μέχρι να μας φτιάξουν ποδηλατόδρομους και ωραίες διαδρομές κάτω από ψηλά δέντρα που στα κλαδιά τους χοροπηδούν οι χνουδωτές ουρές των σκίουρων.

Περνώντας από την παλιά γειτονιά του Will, το Dinkytown, μου λέει: “Όταν έπαιζα μπέιζμπολ μικρός, το μεγάλο μου όνειρο ήταν να παίξω σ’ αυτό εδώ το γήπεδο που είναι για τα μεγαλύτερα παιδιά και να χτυπήσω την μπάλα τόσο δυνατά που θα βγει από το γήπεδο και θα σπάσει ένα από τα τζάμια του κτιρίου εκεί” και μου δείχνει ένα παλιό εργοστάσιο. Και για λίγο φαντάζομαι τον μικρό άνθρωπο με την στολή του μπέιζμπολ να κρέμεται στο συρματόπλεγμα του γηπέδου που είναι “για τους μεγάλους” και να ονειρεύεται την μέρα που θα τον αποθεώνει η ομάδα του και νομίζω πως τον αγαπώ λίγο παραπάνω.

Σήμερα θα πάμε στο Walker Center, ένα από τα διάσημα κτίρια στον κόσμο και θα δούμε εκθέσεις μοντέρνας τέχνης και θα ακούσουμε υπαίθριες συναυλίες και θα πιούμε malts που όπως μου εξήγησε ο Will διαφέρουν ριζικά από τα milshakes αν και μου φαίνονταν ίδια στην αρχή, μια ερώτηση παγίδα που ίσως μου κάνουν σε μερικά χρόνια που θα σβηστεί αυτό το alien από το διαβατήριό μου και θα γίνω κι εγώ πολίτης αυτής της χώρας με τους χαρούμενους ανθρώπους.

4 Comments

Filed under American woman?, Art, First day, Traveling around the world

4 responses to “Promised Land

  1. giota bravo…pernas teleia…fainetai sto proswpo sou…kai oi pics amazing….poso 8a 8ela na fygo ki ego apo edo…oso pernaei o kairos toso pio poly to 8elo

  2. malt looks delicious…for sure it must be smoother than a milkshake😛

  3. Tita

    LIKE LIKE LIKE OI FWTOGRAFIES TOU XAROUMENOU TACHTAR!!!! File mou poso omorfa me to podilataki souuuuu!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s