Είσαι αμερικανόφιλος και φαίνεσαι

Μεγάλωσα βλέποντας Αμερικάνικες ταινίες και κάνοντας μαθήματα Αγγλικών 2-3 φορές την εβδομάδα για πολλά χρόνια. Μου άρεσαν τόσο πολύ που δεν έκανα ούτε μία κοπάνα. Αλήθεια. Η μόνη φορά που έχασα μάθημα  ήταν στην Α’ κανονική όταν είχαμε πάει με την μαμά μου σε μια επίδειξη μόδας και με είδε να μένω με το στόμα ανοιχτό και δεν της έκανε καρδιά να με ξεκολλήσει από το πάτωμα για να με πάει στο φροντιστήριο. Και δεν είναι ότι έχω “έφεση στις γλώσσες”. Καμία σχέση. Απόδειξη τα χρόνια γαλλικών και ιταλικών που με άφησαν με μοναδικό προσόν να διαβάζω καμιά λεζάντα στην αντίστοιχη Vogue.

Τα Αγγλικά όμως τα αγαπούσα. Εκείνη την περίοδο που όλοι επέλεγαν στρατόπεδο ανάμεσα στη βρετανική ή αμερικάνικη προφορά έτυχε να έχω Αμερικάνο καθηγητή, τον αγαπημένο Μίστερ Τζιμ που κάποτε θα γνώριζα την κόρη του ως προϊστάμενη και φίλη αλλά δεν το ήξερα ακόμα, και η μοίρα το έφερε να καταλήξω στα Starbucks να νιώθω σαν το σπίτι μου. Κι ενώ οι  φίλοι μου προσκυνούσαν την Βρετανική σημαία που στόλιζε τα ρούχα και τις αρβύλες τους, εγώ έκλινα συνέχεια προς την άλλη πλευρά, προς τη μεγάλη χώρα στην άλλη άκρη του ωκεανού, την οποία έπρεπε να μισώ μπροστά στους άλλους όταν ήθελα να το παίξω πολιτικοποιημένη.

Στο γυμνάσιο και λύκειο διάβαζα μανιωδώς το Seventeen που τόοοοοοτε απαιτούσε ολόκληρη εκστρατεία για να εντοπίσω, θυμάμαι ένα μόνο περίπτερο στην Κηφισιά που το έφερνε κι άλλο ένα στην Σταδίου και έσερνα τον μπαμπά μου μαζί για να μου το πάρει. Ο κόσμος που περιέγραφε ήταν πολύ διαφορετικός από τον κόσμο που ζούσα, με άγνωστα για μένα προβλήματα και σχολικές συνήθειες που μου φαίνονταν τουλάχιστον εξωτικές. Ήταν απλώς συναρπαστικό.

Τα παιδιά εκεί χρησιμοποιούσαν pc για τις εργασίες τους πολύ πριν αγγίξω από κοντά ένα (και φυσικά όχι σε τάξη), άκουγαν άλλη μουσική, φορούσαν Nike σνίκερς και όχι σιχαμένες Μάρτινς και Βέρμαχτ (ναι, ήταν τέλη 90ς, είμαι τόσο μεγάλη εντάξει;), είχαν προβλήματα όπως “interracial relationships” που δεν μπορούσα με τίποτα να συνειδητοποιήσω γιατί σε όοοοοολο το σχολείο μου δεν υπήρχε ούτε ένα παιδί που να μην μου έμοιαζε, η μόνη ποικιλία που είχαμε ήταν μια Μάρτυρας του Ιεχωβά που την ξέραμε όλοι γιατί βαριόταν στο προαύλιο μόνη της την ώρα των θρησκευτικών, κατά τα άλλα απόλυτη ομοιογένεια, όπως και σε όλα τα άλλα σχολεία των φίλων μου. Στο Seventeen διάβαζα για προϊόντα μακιγιάζ που δεν έφταναν ως την Αθήνα όπως στις ταινίες έβλεπα ουρανοξύστες και το skyline της Νέας Υόρκης που δεν έφερνε σε τίποτα στη θέα που είχα εγώ από το μπαλκόνι μου. Τα παιδιά εκεί είχαν homework που απαιτούσε έρευνα εβδομάδων και πειράματα φυσικής και εγώ εδώ είχα κατάληψη για μήνες και έναν φυσικό που δεν καταδεχόταν να με ρωτήσει τίποτα για το μάθημα της ημέρας γιατί είχα την τρομερή τύχη να έχει προηγηθεί ο αδερφός μου που ήταν τουλάχιστον genius στην φυσικοχημεία και να δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από το όνομά μας –περιττό να πω ότι δεν έμαθα ποτέ τίποτα. Η μόνη ερώτηση που απαντούσα ήταν την πρώτη μέρα της χρονιάς που ο καθηγητής διάβαζε τον κατάλογο, έφτανε στο επώνυμό μου, σταματούσε “τον Θανάση τι τον έχεις;” “αδερφό” έλεγα με έμφαση για να καταλάβουν ότι η γνώση του σύμπαντος είναι στα γονίδιά μου, οι καθηγητές δάκρυζαν από συγκίνηση που είχαν τέτοια τιμή να φιλοξενούν στην αίθουσα ακόμα ένα  παιδί- θαύμα και δεν με ξαναενοχλούσαν για το υπόλοιπο της χρονιάς.

Διαβάζοντας το Seventeen και βλέποντας μανιωδώς το 90210 (Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς λέμε) έμαθα τα πάντα για τις κλίκες, για τις μαζορέτες και τα geeks, για την ευτυχία του να έχεις ντουλαπάκι στο σχολείο σου και να μην κουβαλάς την τσάντα-ελέφαντα κάθε μέρα στον έναν ώμο (έτσι ήταν η μόδα τότε για τις Polo στην Ελλάδα, μόνο οι uncool έσωζαν την πλάτη τους από χρόνια προβλήματα περνώντας και τα 2 λουριά), όπως έπαιζα στα δάχτυλα το εορτολόγιο του Halloween και του Thanksgiving.

Κάθε χρόνο από τότε η Αμερική έχανε συνεχώς πόντους δημοτικότητας ανά τον κόσμο και φυσικά και στην Ελλάδα. Φωνάζαμε ότι στηρίζει τους Τούρκους σε όλες τις διπλωματικές διαμάχες, το σύνθημα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” ηχούσε στις πορείες ακόμα και όταν η ΕΟΚ είχε αλλάξει ονομασία, ο χαρακτηρισμός “φιλοαμερικάνος” έγινε βρισιά, οι παλιοί την κατηγορούσαν ακόμα για την Χούντα, οι νέοι για όλα τα άλλα και κυρίως γιατί με τις συνωμοσίες της είχε γεμίσει τον κόσμο ΜακΝτόναλντς επιβάλλοντας τους νόμους της αγοράς που αφήνει ελεύθερους ο καπιταλισμός –λέξη συνώνυμη με τον διάολο (φτου, φτου, φτου) γιατί εκτός των άλλων υποστηρίζει ότι πρέπει να ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ για να πλουτίσουμε, ενώ ο δαιμόνιος Έλληνας θέλει να πλουτίσει από τις ιδέες που κατεβάζει ενώ πίνει τον φραπέ του ήσυχος ήσυχος.

Πολύ νωρίς έμαθα να ξεχωρίζω την κυβερνητική πολιτική από την κουλτούρα μιας χώρας, συνέχισα να διαβάζω Αμερικάνικα περιοδικά, να φοράω σνίκερς και να πηγαίνω στα TGI Fridays με τις φίλες μου και κουνούσα το κεφάλι μου συγκατάβαση όταν έβριζαν τους αμερικάνουςφονιάδεςτωνλαών μία λέξη πια, χωρίς καμία λογική. Το περίεργο ήταν ότι το άκουγα και από μορφωμένους φίλους που γλύφοντας τα δάχτυλά τους από την κέτσαπ του μπέργκερ θα σου ανέλυαν πώς η Αμερική φταίει για όλα, πώς εμείς είμαστε θύματα, πώς όλοι οι Αμερικάνοι είναι χαζοί και ευκολόπιστοι.

Αν είναι τόσο χαζοί και ευκολόπιστοι πώς παραμένουν μεγάλη δύναμη; ρωτάς εσύ. Από τους μετανάστες σου λέει ο άλλος σηκώνοντας για λίγο το βλέμμα του από το Mtv και απορώντας πώς κάνεις τέτοιες ερωτήσεις και πως δεν ξέρεις ότι πίσω από κάθε μεγάλη ανακάλυψη κρύβεται ένας Έλληνας. Μα μετανάστες δεν ήταν όλοι οι Αμερικάνοι; Οι Ιθαγενείς μας τελείωσαν τότε που οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι αποφάσισαν πως τους αρέσει ο καφές και το κακάο περισσότερο από το ελαιόλαδο, επιμένεις.

Τελικά ποιοι είναι αυτοί οι Αμερικάνοιφονιάδεςτωνλαών; Σίγουρα δεν είναι αυτοί που έχω γνωρίσει. Όπως δεν είναι χαζοί και ευκολόπιστοι. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, το μεγαλύτερο μέρος της αστικής τάξης έχει τελειώσει πανεπιστήμια που δεν αναγνωρίζουν καν την κατάταξη των Ελληνικών σε οποιοδήποτε χάρτη ανώτατης εκπαίδευσης. Κοινώς, εσύ που τους θεωρείς χαζούς, ούτε απ’ έξω δεν θα περνούσες.

Και ζώντας στην Αθήνα της Χρυσής Αυγής και των χοντρών ανθρώπων που κάνουν επιθέσεις στους μικροπωλητές της Ερμού και τρώνε ξύλο γιατί ούτε να τρέξουν δεν μπορούν, θα έπρεπε να ξέρεις πως σε κάθε ομάδα υπάρχουν και οι ακραίοι, οι ρατσιστές, οι βίαιοι.

Αλλά δεν θα θέλαμε να μας βάλουν όλους στην ίδια κατηγορία, έτσι; Όπως δεν θα θέλαμε να μας περάσουν για χαζούς που ψηφίζαμε ξανά και ξανά (με μεγαλύτερες πλειοψηφίες απ’ ότι θα ονειρευόταν ποτέ ο Μπους, η μαύρη σελίδα των ΗΠΑ) τις κυβερνήσεις που χρεοκόπησαν την χώρα, που άφησαν την παιδεία να καταρρεύσει (ποιος είναι ο χαζός τώρα κύριε πτυχιούχε;), που έκλεψαν, παρανόμησαν και τώρα λιάζονται κάπου ειδυλλιακά ενώ εσύ αναρωτιέσαι πώς θα ζήσεις με 600 ευρώ καθαρά το μήνα και αν θα έχει αύριο απεργία το μετρό.

Έτσι και στην Αμερική υπάρχουν χαζοί, βίαιοι, αμόρφωτοι, ναρκομανείς και τα λοιπά και τα λοιπά, κάθε πιθανό είδος που μπορείς να βρεις σε οποιαδήποτε δυτική κοινωνία. Όπως και στην Ελλάδα.

Μόνο που ποτέ δεν μαθαίνουμε για τους υπόλοιπους. Για τους μπαμπάδες που φτιάχνουν tree houses στα παιδιά τους και μετά τα τρέχουν στα επείγοντα για ράμματα. Για τις μαμάδες που μπορούν να σου πουν 3 συνταγές για cupcakes χωρίς να διστάσουν δευτερόλεπτο να σκεφτούν με την ίδια ευκολία που μπορούν να σου απαγγείλουν αποσπάσματα από έργο του Αριστοφάνη στο πρωτότυπο. Για τις γιαγιάδες που παραγγέλνουν κινέζικο take out και ξέρουν να στέλνουν emails. Για τους γείτονες που δεν κλειδώνουν τις πόρτες τους και σε βρίσκουν υπερβολική όταν ζητάς ένα λουκέτο για το γραμματοκιβώτιο. Για τους φίλους που σε αγκαλιάζουν και σε στηρίζουν και τα Χριστούγεννα σου στέλνουν κάρτες με πιγκουίνους. Για τους φοιτητές που διαμαρτύρονται για τον πόλεμο, για την ανισότητα, για τον ρατσισμό. Για τις οικογένειες που μαζεύονται γύρω από ένα πιάνο και τραγουδούν παράφωνα γελώντας. Για τους καθηγητές που συμβουλεύουν, ακούν και βοηθούν τους μαθητές τους και συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο και αφού τελειώσει η χρονιά. Για τις βιβλιοθήκες που δανείζουν ακόμα και DVD και όλη η κοινότητα συχνάζει εκεί όταν θέλει ησυχία και δωρεάν wifi. Για την ίδια έννοια της κοινότητας, της συλλογικής ευθύνης, της καμπάνιας που γίνεται για να σώσουν τα μικρά ανεξάρτητα μαγαζάκια και την διάδοση των Food Co-op που όλη η κοινότητα αγοράζει μέρος της οργανικής σοδειάς των τοπικών γεωργών.

Ξέρουμε για τα μεγάλα αυτοκίνητά τους, αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για τους ποδηλατόδρομους και τα λεωφορεία που έρχονται πάντα στην ώρα τους. Ξέρουμε για την Εβδομάδα Μόδας στη Νέα Υόρκη, αλλά δεν ξέρουμε για τις σχολές σχεδίου, τους νέους σχεδιαστές που δουλεύουν παντού, για τις ιδέες, τα art fairs και την κινητικότητα που υπάρχει σε όλη την χώρα. Ξέρουμε για τον πόλεμο στο Ιράκ αλλά δεν ξέρουμε για κανένα άλλο πρόβλημα της χώρας ή τις προσπάθειες επίλυσής του. Δεν ξέρουμε τίποτα ουσιαστικό, αλλά κάνουμε δηλώσεις σαν να τα ξέρουμε όλα.

Ο μπαμπάς μου είχε 2 θείους που μετανάστευσαν στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα. Πάντα απορούσε γιατί δεν γύρισαν ποτέ πίσω, ακόμα και όταν έγιναν filthy rich κατά το Αμερικάνικο όνειρο. Τώρα ξέρω πως απλώς τους άρεσε περισσότερο αυτή η πλευρά του Ατλαντικού.

23 Comments

Filed under American woman?, Inspire me!

23 responses to “Είσαι αμερικανόφιλος και φαίνεσαι

  1. μαλλον κι εσενα!|(σου αρεσει αυτη η πλευρα του ατλαντικου)

  2. nice giota mou! eisai kala?

    • aaaaa eimai teleia! taktopoio ta rafia kai ta pragmata tis metakomisis se kafsona! alla toulaxiston otan koitao ekso apo to para8iro mou vlepo skiourakia kai toulaxiston ena geitona pou kanei jogging. Esi ti kaneis?

  3. Same thing here (έρωτας για τα αγγλικά, πρώτη στην τάξη κάθε σεζόν, στεναχωρήθηκα όταν πήρα το προφίσιενσι γιατί αυτό σήμαινε ότι θα σταματούσα το φροντιστήριο) αλλά με ολντ σκουλ Ουαλό καθηγητή, οπότε καταλαβαίνεις την τάση προς την βρετανική κουλτούρα. Αλλά πόσο σε νιώθω…

    • Ax, xairomai toso poli pou to egrapses afto giati nomiza pos ego imoun i moni treli pou stenoxori8ike otan pire to proficiency! LOL, kales eimaste!

  4. Αν και προτιμουσα τη βρετανικη προφορά, είχα κι εγω ερωτα με τη γλώσσα! Διάβαζα κι εγώ το seventeen (αν και ΄προτιμούσα το Sassy) και ονειρευόμουν τέτοια σχολεια με εργασίες! Και εκατοντάδες beauty products που εδω δεν τα βλέπαμε ουτε στα πιο τρελά μας όνειρα!
    Τι είναι Α’ κανονικη?

    • To Sassy e? H Chloe Sevigny ksekinise os intern sto Sassy. Alla pes mou poso zileves ta sxoleia tous!
      H A’ kanoniki einai peripou o 3 xronos pou kaneis Agglika, giati otan ksekinas mikros se vazoun stin A
      prokatarktiki kai B’ prokatarktiki pou sini8os perilamvanoun xaritomenes flash cards mexri na megaloseis arketa gia na se perilavoun sta idioms. Toulaxiston etsi itan sto frontistirio mou.

  5. Το Sassy ηταν το αντι-Seventeen (και το καλυτερο περιοδκικο για εφηβες ΕΒΕΡ) . Ηταν βέβαια πολυ πιο φεμινιστικο και πολιτικοποιημένο (το μονο teen περιοδικο που χρησιμοποιησε τη λεξη blowjob αντι για oral sex και έγινε χαμός). Τα μοττο ήταν σεβασμός στη διαφορετικοτητα, φεμινισμός, γλωσσα πολυ αληθινη, πολυ σοβαρα θεματα όπως έφηβοι στο death row, καταθλιψη, φεμινισμός, diy στη μόδα, φεμινισμός, και φεμινιστικο κινημα.Πρώτα εκεί διάβασα για τη Gloria Steinem, την Camille Paglia, τη Betty Friedan. Ειχε εναν έρωτα με οτιδηποτε indie, πολυυυ pro-choice. Έκλεισε το 1994.Εβγαινε απο το 1987, αλλά εγώ το διάβαζα τα τελευταια χρονια, 1992, 1993 κλπ.
    Μετα βρηκα τα παλια τευχη στο ebay.
    Αν βρεις καποιο τευχος καπου, βουτα το, και υπαρχει και ενα πολυ ωραιο βιβλιο που το περιγραφει το φαινομενο sassy. Λέγεται “How Sassy Changed my Life” και θα το βρεις στο amazon.
    Πολλα φιλια!

  6. Αχ, τα σχολεια! Που διαβαζαν στη λογοτεχνια το βιβλιο ΟΛΟΚΛΗΡΟ και όχι κομμενα και ραμμένα κείμενα απο εδώ και από εκεί!
    Που εχουν driver’s education και οδηγεις απο τα δεκαξι σου χωρίς να πληρωνεις μαθηματα με αστρονομικά ποσά και να λαδώνεις τον εξεταστή!
    Και οι βιβλιοθηκες που καθοσουν και μελετούσες ή έγραφες με την ησυχία σου και που μπορούσες να δανειστείς άπειρα βιβλία και να μπεις στο ιντρενετ να κανεις έρευνα (γκασπ!) για την εργασία σου!
    Και διαφορετικοτητα, να φορας ότι θες στο σχολείο χωρίς να σε δουλευουν επειδη φοράς πέδιλα ή φούστες ή οτιδήποτε δεν ήταν levi’s, t-shirt και doc martens ή all star!
    και τόσα πράγματα που μπορουσες να κανεις (σπορ, στιβο, ερασιτεχνικο θεατρο,) και όχι δυο φορες τη βδομαδα γυμναστική ή την χορωδία που τραγουδούσαμε φολκλορ ασματα για τις εθνικες εορτες!

    • Ξαφνικά είμαι 16 ξανά και κόβω φωτογραφίες από περιοδικά.
      Τα θυμάμαι οοοοοολα τόσο καλα!

  7. nia~eugenia

    I kind of moved reading this! Ίσως γιατί όλες αυτές οι αντιφάσεις που στα μάτια σου δείχνουν απόλυτα εμφανείς, στα μάτια κάποιων άλλων δείχνουν απόλυτα παράλογες!! Και ναι!! Όντως σε κάποιους αρέσει περισσότερο η άλλη πλευρά του ατλαντικού και βέβαια πολλοί δε θα καταλάβουν ποτέ γιατί ο θείος που πήγε στην Αμερική για να ζήσει το “αμερικανικό όνειρο” δε γύρισε ποτέ… But that’s life! Different states of mind! Different geographical coordinate of points!

  8. Angie

    Διαβάζοντας το κείμενο σου, μπορώ να πω πως νιώθω σαν να έχεις διαβάσει τις σκέψεις μου και τα βιώματα μου και τα έχεις γράψει (more eloquently than I ever would) αντί για μένα. Ταυτίστηκα εντελώς, με τη μόνη διαφορά οτι δεν έχω μεγάλο αδερφό :p

    • Ποιος μεγάλος αδερφός; LOL!
      Είδα φωτό σου στο LA και σε καμία άλλη δεν φαίνεσαι τόσο χαρούμενη!

      Btw πώς πέρασες;;;;;

  9. George

    Εγώ κουμπαρούλα δεν ταυτίστηκα. Δεν ταυτίστηκα γιατί ποτέ δεν κατεφάνθηκα αρνητικά για το λαό αυτό όπως και για κενέναν άλλο. Επίσης, γιατί ποτε δεν υποτίμησα την αγάπη των αμερικάνων για τα παιδιά τους και τους ενός για τον άλλο, γιατί πάντα αναγνώριζα την υπεροχή των εκπαιδευτικών τους ιδρυμάτων και γιατί θαύμαζα τις προσπάθειες καταπολέμησης του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και τις ενέργειες αποδοχής της διαφορετικότητας (παρά τις ακραίες συμπεριφορές: ομαδικοί πυροβολισμοί στα σχολεία, γκετοποίηση συνοικειών, που τώρα αρχίζουν να εκδηλώνονται συστηματικά στην Ελλάδα).

    Παρά, λοιπόν, την αναγνώριση της υπεροχής τους σε επίπεδο παροχών, δεν μπορούσά ούτε μπορώ τώρα να παραβλέψω την υπεροψία τους. Όχι σε επίπεδο λαού αλλά σε επίπεδο πολιτικής και άσκησης αυτής. Αναγνωρίζω το Αμερικάνικο όνειρο και το γεγονός ότι “επιτρέπεται” και στους μη-αμερικάνους να το ζησουν. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πρέπει να στερούνται άλλοι λαοί ονείρων προκειμένου να ονειρεύονται εκείνοι ανενόχλητοι. Δεν “αποδέχθηκα” ΠΟΤΕ τη βομβιστική επίθεση στους δίδυμους πύργους όπως δεν αποδέχθηκα ποτέ τις δεκάδες χιλιάδες νεκρών που άφησαν οι δικές τους επιθέσεις… για να εξασφαλίσουν το νερό και το πετρέλαιό τους. Αυτά όμως είναι θέμα πολιτικής και όχι ανθρωπίνων σχέσεων, όπως και ο πόλεμος στο Ιρακ που αναφέρεις.

    Καταλαβαίνω απόλυτα οποιονδήποτε άνθρωπο φτιάχνει τη ζωή του σε μια άλλη χώρα και παραμένει για να την τιμήσει για τις ευκαιρίες που του προσέφερε. Το ίδιο θα έκανα και εγώ! Δεν θα μπορούσα όμως να πάψω να λέω ελεύθερα πως: όσο και αν “ζηλεύω” τη ζωή και τις ευκαιρίες που θα είχα αν έμενα στην Αμερική, δεν μπορώ να πάψω να αναγνωρίζω στην Ελλάδα ότι ποτέ δεν τάχθηκε ενάντια άλλης χώρας προκειμένου να εξασφαλίσει έμμεσα και μακροπρόθεσμα τα δικά της συμφέροντα.
    Ποτέ δε βουλιάξαμε τις βάρκες που έφερναν μετανάστες στην Ελλάδα και ποτέ δεν τους δολοφονήσαμε στα σύνορα, δε λιθοβολούμε τους μαύρους και δε βάζουμε φωτιά στα σπίτια τους.

    Ξέρεις πολύ καλά ότι κομμουνιστής δεν είμαι. Ποτέ δεν είπα έξω το ΝΑΤΟ. Δεν μπορώ όμως να καλωσορίσω ένα σύστημα που βασίζεται στην άκρατη εκμετάλλευση μεταναστών και στον αφανισμό εκείνων που εναντιώνονται στα συμφέροντά του. Θα ήθελα ένα καλύτερο μέλλον στη χώρα μου, όχι όμως εις βάρος άλλων…

    Δε διαφωνώ με όσα λες, λέω όμως και τη δική μου άποψη γιατί πιστεύω ότι “εδώ” μπορώ να το κάνω ελεύθερα…! και γόνιμα…!

    • Γιώργο μου ξέρω πως δεν είσαι κομμουνιστής (φτου, φτου, φτου) αλλά έχεις υπερβολικά θετική άποψη για την Ελλάδα. Δεν βουλιάξαμε βάρκες, αλλά δεν τους δίνουμε και άδεια παραμονής ή εργασίας “για να φτιάξουν την ζωή τους”. Είναι σαφές πως δεν τους θέλουμε στην χώρα. Και δεν τους κάψαμε γιατί δεν είχαμε ποτέ μεγάλα προβλήματα — τώρα που άρχισαν κάποια, μια χαρά ξυλοκοπούν μετανάστες στην Κουμουνδούρου, ή μαύρους στην Ερμού, αθωώνονται τα παιδιά που βίασαν την “ξένη” και μην ξεχνάμε πως ακόμα ψάχνουν αυτόν τον Άλεξ (που αν λεγόταν Βαγγέλης μάλλον δεν θα είχε εξαφανιστεί έτσι μυστηριωδώς). Δεν έχουμε ζήσει με την πραγματικότητα της βίας και των ναρκωτικών των γκέτο, ούτε είχαμε ποτέ ξένο πληθυσμό για γενιές για να μπορούμε να πούμε”κοίτα τι καλά που το χειριζόμαστε”. Πιστεύεις ότι θα διδάσκουν σύντομα Αλβανικά στα σχολεία όπως κάνουν με τα Ισπανικά στην Καλιφόρνια;
      Κι επειδή έζησα την υπηρεσία αλλοδαπών και στις δύο χώρες, πρέπει να σου πω ότι η ταπείνωση, τα νεύρα και οι χαμένες ώρες που ζήσαμε στο Δημαρχείο Ν. Ηρακλείου (φορ γκοντς σέικ!) δεν συγκρίνονται με την ευκολία που πήρα πράσινη κάρτα εδώ. Οι χοντροί άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι που μιλάνε στον ενικό και πληκτρολογούν μόνο με τον δείκτη του ενός χεριού, τα χαρτιά που δεν είναι μεταφρασμένα σε καμία άλλη γλώσσα και η νομοθεσία που κάνει ΑΔΥΝΑΤΗ την υπηκοότητα, δεν είναι ακριβώς το “Ελληνικό Όνειρο”.
      Τουλάχιστον στην Αμερική ξέρεις ότι αν τα χαρτιά σου είναι νόμιμα, κανένας υπάλληλος δεν θα σου φερθεί με αγένια δεν πάει το χρώμα του δέρματός σου να είναι μωβ πουά. Και αν δουλέψεις θα έχεις ασφάλιση και προνόμια και σύνταξη. Στην Ελλάδα ξέρεις πως στην καλύτερη περίπτωση θα έχεις το βιβλιάριο του ΙΚΑ και αβέβαιο μέλλον –αυτό ισχύει και για μένα που είμαι Ελληνίδα από πάντα.
      This said, πρέπει να διευκρινήσω ότι δεν πιστεύω πως το Αμερικάνικο σύστημα είναι τέλειο. FAR FROM IT! Απλώς θεωρώ πως την συγκεκριμένη χρονική περίοδο με κάνει να νιώθω πιο αισιόδοξη (και ασφαλή) από΄την παράνοια της Αθήνας και των ανθρώπων που τραυματίζονται στις πορείες.

      Και όσο για το “μέλλον εις βάρος των άλλων” δεν χρειάστηκε να εκμεταλλευτούν μετανάστες στην ένδοξη χώρα μας, μια χαρά δουλέψανε όλους τους Έλληνες 3 γενιών και άνω.

  10. George

    Δε διαφωνώ σε αυτά που λες, απεναντίας συμφωνώ καθ’ολοκληρίαν. Αυτό που προσπάθησα να πω, και μάλλον δεν το κατάφερα επιτυχώς🙂, είναι πως οι Έλληνες και όλοι οι μεσόγειοι λαοί εναντιώνονται στον τρόπο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας και όχι τον τρόπο ζωής των πολιτών της.
    Προσπάθησα να διαχωρίσω την “πολιτική” από την “καθημερινότητα”. Και εγώ στην Αμερική ή στον Καναδά και της Αυστραλία θα ήθελα να ζω. Πιστεύω όμως ότι δε θα ψήφιζα πάλι έναν Πρόεδρο που αποφασίζει “πόλεμο” επειδή του έκαψαν το τοστ… και αυτό είναι ένδειξη βλακείας. Αντίθετα, οι διαρκής ψήφιση αυτών που έφεραν την Ελλάδα εδώ που είναι, είναι θέμα συμφέροντος. Απλό και ξεκάθαρο πελατειακό βόλεμα.
    Το ελληνικό όνειρο υπάρχει, όχι όμως για όλους τους Έλληνες. Αυτό είναι για εμένα η ουσιατική διαφορά μεταξύ των δύο χωρών. Στην Αμερική, ό,τι γίνεται συμβαίνει για την πλειοψηφία ενώ στην Ελλάδα για τη μειοψηφία.

  11. “Στην Αμερική, ό,τι γίνεται συμβαίνει για την πλειοψηφία ενώ στην Ελλάδα για τη μειοψηφία” Έχεις τόσο δίκιο γι’ αυτόοοοοο! Είναι το πρώτο πράγμα που πρόσεξα όταν έζησα εδώ.

    ΑΛΛΑ πρέπει να σου πω κάτι. Ο λόγος που δεν ψηφίζουμε προέδρους που υποστηρίζουν τον πόλεμο (και άλλα μέτρα εσωτερικής πολιτικής που φυσικά ποτέ δεν ασχοληθήκαμε γι’ αυτά, νομίζαμε πως όλοι oι Αμερικάνοι καίγονταν μόνο για τον πόλεμο) είναι ότι ανήκουμε σε μια φτωχή και αδύναμη χώρα. Δεν χρειάζεται να σου πω ότι ιστορικά, κάθε φορά που βρεθήκαμε σε σχέση ισχύος μια χαρά μπήκαμε σε πόλεμο με το ένδοξο παρελθόν στις αρχές του 20ου και τον βασιλιά που ήθελε να πιει το τσάι του στην Άγκυρα. Πιστεύεις ότι το κάναμε για τους “αλύτρωτους αδερφούς μας”. LOL! Το κάναμε για τους αδερφούς μας που ζούσανε στο πιο πλούσιο λιμάνι της Μικράς Ασίας και για τους άλλους στα βάθη της Ασίας, της πλούσιας Ασίας που ΟΛΟΙ οι μεσογειακοί λιγουρευόμασταν πάντα –άλλωστε οι σύμμαχοί μας ήταν Ιταλοί.
    Και πιο μετά, μια χαρά κάναμε εμφυλίους για την εξουσία και μια χαρά θάβαμε Τουρκικά χωριά στην Κύπρο μέχρι να έρθει η απόβαση και να ησυχάσουμε.
    Όχι, δεν έχει να κάνει με την μεσογειακή καλή ψυχή μας. Και πάντα θα βρισκόταν μια μερίδα χαζών, εθνικιστών, βίαιων, κερδοσκόπων που θα ψήφιζαν τον πρόεδρο που θα μας έστελνε στον πόλεμο. Εδώ βρέθηκαν άνθρωποι να ψηφίσουν τον Καρατζαφέρη και να ονειρεύονται “Ελλας, Ελλήνων. Χριστιανών” και μάλιστα σε καιρό ειρήνης και χωρίς καμιά εξωτερική απειλή. Και μην ξεχνάς την δύναμη της ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ. Ο Μπους δεν είχε το επιχείρημα του καμμένου τοστ αλλά χιλιάδων καμμένων Νεοϋορκέζων, παιδιών σε πτήσεις, αθώων που βρίσκονταν σε λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Αυτό μπορεί να είναι πολύ ΔΥΝΑΤΟ επιχείρημα. Φαντάσου τι θα γινόταν αν μερικοί Τούρκοι ζωσμένοι με εκρηκτικά ανατίναζαν την Μητρόπολη το βράδυ του Πάσχα. Ή ένα γήπεδο. Και μετά μας έστελναν μήνυμα: καλά να πάθετε, σας αξίζει, κι εμείς κατουράμε πάνω στους τάφους σας. Ναι, θα κάναμε πόλεμο την επόμενη μέρα –ειδικά αν είχαμε βιομηχανία τανκς ενώ εκείνοι όχι!
    =====================================
    Άσχετο, θυμάσαι που τρέχαμε στο κέντρο για εξετάσεις Ιστορίας (και αυτή τη φορά μπήκαμε στην αίθουσα, δεν συνεχίσαμε να τρέχουμε ως το Κολωνάκι) και κάναμε επανάληψη στο τρένο; Τι ωραία ανάμνηση αυτή η ετοιμότητα, η σιγουριά πως είσαι καλά προετοιμασμένος.

    Τώρα που το σκέφτομαι, αφού τα ήξερα τόσο καλά, γιατί μου πήρε 9 χρόνια να ορκιστώ; LOL.

  12. George

    Nomizw oi kataxwriseis se auto to post de tha teleiwsoun pote…
    Epimenw na diafwnw epi tis “politikis” kai oxi epi twn “anthrwpwn”. Asfalws kai exoun yparxei emenrgeies ellinikis varvarotitas. Stin prokeimeni periptwsi symvainei to antitheto apo o,ti sto proigoymeno keimeno. Stin periptwsi tis Amerikis einai “politiki” na isopedwnoun kai einai oi stratiwtes pou syxna to apofeugoun. Stin periptwsi tis Elladas den itan i “politiki” na isopedwsoun alla to menos kai i orgi twn ellinwn stratiwtwn gia ta xiliades deina sta opoia eixan ypokypsei oi progonoi tous pou tous odigisan se varvarotites.
    Gia auto egw psifizw: CANADA for ever…!!!

    Xehnietai to diavasma sto traino? Xehnietai to “5” pou pira kai oloi mou elegan:
    – Kala, pires me tin prwti 5 Maurogo….? Eisai apisteutos!!! (Ase, min to psaxneis. kai esy 5 pires).

    Mporw na sou thumisw giati sou pire 5 xronia. Gia tin akriveia mporw na sou porwthisw sxetiki synomilia mas sto gmail prin kati xronia sxetika me ena arthro pou itheles na grapseiss… (thymasai???).

  13. Xm, itan ritoriki i erotisi, den to ennoousa afto to “giati” LOL!
    Pwwwwwwww, Mavrokordatos! Pwwww, einai san na mou 8imises ena asteio apo tin paidiki mas ilikiaaaaa!

    By the way, menoume poli konta ston Canada. Gia tin akriveia, einai pio efkolo na pame opoudipote meso Canada, para na kanoume ton giro tis limnis edo. Mipos se epsisa ligo perissotero?

  14. TEO

    Ωραια ολα αυτα αλλα τελικα εσυ τι κανεις τωρα , εισαι στην αμερικη ή εδω στην ελλαδα ???

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s