My girls

Η Ελένη μου στέλνει φωτογραφίες από την καθημερινότητα που χάνω. Το κόκκινο σημάδι από το φιλί της Σοφίας μας. Αστείες γκριμάτσες στο γραφείο. Το κοκτέιλ της Δήμητρας. Τα μπαμπού βραχιόλια της σε μια τίκι εκδοχή των Ολυμπιακών κύκλων.

Θυμάμαι τα βραχιόλια που μου χάρισε όταν ήρθε το δέμα από το etsy. Τρέχω στο δωμάτιο, ανοίγω κουτιά και νεσεσέρ (ωστέ εδώ ήταν το τσιμπιδάκι μου) και τα εντοπίζω. Τα περνάω στο χέρι μου μαζί με τα άλλα, τα πουά από το Μεξικό, τα χρυσά της μαμάς μου, τα μωβ που ψώνισα από τον καρπό της Αντζουλίνας στο καράβι της επιστροφής από τη Σύρο, τα βάζω με την σειρά στο αριστερό μου χέρι και τα κουνάω για να ακούσω τον καθησυχαστικό ήχο τους. Ενώ όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, τα βραχιόλια μου ακούγονται ακόμα το ίδιο. Ακολουθώ την συμβουλή της Κοκό Σανέλ και συνεχίζω να τα κουνάω ενώ βγαίνω από το σπίτι και ας μην υπάρχει κανείς πίσω για να του μείνω αξέχαστη.

Παίρνω το καινούργιο ποδήλατό μου και κατεβαίνω την Pauline St. Δεν έχω σαφή προορισμό, μόνο να βρω ένα ταχυδρομικό κουτί για να ρίξω μέσα την κάρτα του Will. Στρίβω στην Main St. και βρίσκω το μπλε κουτί, ταχυδρομώ την κάρτα αλλά δεν θέλω να γυρίσω πίσω, το σπίτι είναι άδειο και τα βραχιόλια μου πολύ όμορφα για να τα κλείσω μέσα αυτό το Κυριακάτικο απόγευμα. Συνεχίζω την βόλτα μου στο πεζοδρόμιο. Ενώ όλοι τρέχουν σαν τρελοί στον ποδηλατόδρομο δίπλα στα αυτοκίνητα, εγώ πάω σαν την κότα πάνω στο πεζοδρόμιο και φορώντας σούπερ προστατευτικό κράνος. Κάποια στιγμή θα βρω το θάρρος να κατέβω κι εγώ στην λωρίδα για τους ποδηλάτες. Προς το παρόν χτυπάω το κουδούνι του ποδηλάτου μου στους πεζούς για να κάνουν στην άκρη. Τα βραχιόλα μου και το κουδούνι συνεργάζονται και μου φτιάχνουν την διάθεση. Μια στάση για παγωτό. Η υπόλοιπη βόλτα μου έχει γεύση καρύδα. Κάνω αργά πετάλι μέσα στο campus. Έχει συναυλία, έκθεση φωτογραφίας, άλλους ποδηλάτες που πάνε το ίδιο αργά κρατώντας χωνάκια στο χέρι, ζευγάρια που φιλιούνται στο γρασίδι, geeks με σακίδια μεγαλύτερα από τα γυαλιά τους κι εγώ κουνάω τα βραχιόλια  μου και φαντάζομαι να ξεναγώ τα κορίτσια μου εδώ, στην κανούργια πόλη: αυτό είναι το μουσείο, εδώ κάνει μάθημα ο Will, εδώ θα κάνω εγώ αν με δεχτούν στο πρόγραμμα, εκεί είναι η βιβλιοθήκη, έχει ένα τέλειο καφέ μέσα κι αυτό το κτίριο που φωτογραφίζεις τώρα είναι η Ένωση, ναι, το ξέρω, ο κισσός που το έχει καλύψει το κάνει παραμυθένιο. Φαντάζομαι να τσουγκρίζουμε τους starbucks μας και να ακούγονται τα βραχιόλια και τα γέλια μας. Αναγνωρίζω στους άλλους ποδηλάτες χωρίς κράνος την νοσταλγία του γέλιου των φίλων τους. Είναι η εποχή που οι καινούργιοι φοιτητές μαζεύονται σιγά σιγά και για λίγο τα πεζούλια γεμίζουν με δακρυσμένους ποιητές που γράφουν σε όσους άφησαν πίσω. Μετά ξεκινούν τα μαθήματα, τα πάρτι, το χιόνι και τα πεζούλια αδειάζουν. Νιώθω ξένη, σαν να μην ανήκω εδώ μαζί τους, δεν είμαι φοιτήτρια, δεν θα ξεκινήσω τον Σεπτέμβριο να περνάω τις ώρες μου σε τάξεις και εργαστήρια. Όταν εκείνοι θα εγκαταλείψουν την θέση που έγραφαν τα πρώτα γράμματά τους, εγώ θα είμαι εκεί, στο ίδιο σημείο, να κουνάω τα βραχιόλια μου και κάτω από τον γνώριμο ήχο τους να φαντάζομαι πως συνεχίζω την ξενάγηση στα κορίτσια: κι εδώ θα ανεβάσουν μια θεατρική παράσταση, νομίζω πως είναι ο Μάγος του Οζ, να στείλουμε μια αφίσσα στην Μιμίκα για την Τζένη, τέλεια τα κόκκινα παπούτσια της μακάρι να έβγαιναν και σε 40, ξαναγελάμε και πίνουμε τους καφέδες μας.

Όταν τελειώνει το παγωτό μου και έχει πια νυχτώσει, ακολουθώ την αντίθετη πορεία. Βγαίνω στην Main από το campus, στρίβω στην Pauline και μετά στην 7th. Πηγαίνω το ποδήλατό μου πίσω στο γκαράζ και το αφήνω εκεί με τύψεις. Αν η μέση μου δεν μου θύμιζε πως κουβάλησα ένα ολόκληρο σπιτικό τον τελευταίο μήνα, θα το ανέβαζα μαζί μου στο σπίτι. Μετά την πρώτη ώρα και αφού σιγουρευόμουν πως κανείς δεν με ακούει, θα του μιλούσα κιόλας. “Έχουμε 7 ώρες διαφορά με τα κορίτσια, τώρα θα ξεκινάει η Δευτέρα τους. Α, θα τις γνωρίσεις μια μέρα, θα δεις πόσο αστείες είναι. Ναι, μου λείπουν. Τα βλέπεις αυτά τα δύο μπαμπού βραχιόλια; Η Δήμητρα μου τα χάρισε μια μέρα. Δεν ακούγονται ωραία;”

9 Comments

Filed under Homesickness and other maladies, Random days and nights

9 responses to “My girls

  1. marilu

    Μωρό μου, καλημέρα! Δεν θέλω να σε πιάνει νοσταλγία για μία τόσο σκληρή πόλη και μία τόσο δύσκολη πραγματικότητα όπως είναι αυτή που ζω και αυτή που άφησες πίσω σου! Όποτε πέφτεις ψυχολογικά, να με σκέφτεσαι να σου βγάζω πύρινους λόγους για το skincare της ακμής (who cares?), να φρικάρεις και να σου περνάει. Εντάξει???
    Σ’ αγαπώ και μου λείπεις αλλά προσπαθώ να μην στενοχωριέμαι…
    Μαρίλη.

    • Mαρίιιιιιιιλη! Θα ήσουν πολύ περήφανη για μένα αν έβλεπες το μπουντουάρ μου: ούτε ένα καλλυντικό που δεν έχεις εγκρίνει και πολλάαααα neutrogena.🙂

      Αχ, δεν μου λείπει η κακή πραγματικότητα, μου λείπετε εσείς, η ώρα που ξεφυλλίζαμε το People και οι στιγμές που γελούσαμε -ή κλαίγαμε και μετά γελούσαμε.

      Εντάξει, το παραδέχομαι, είμαι emotional αυτές τις μέρες.

  2. jerry

    Τι όμορφα ξαδέ αυτά που γράφεις!!
    Τα βραχιόλια σου είναι κεφάλαια και κεφάλαια ζωής… εννοείται!

    • Αχ, χαίρομαι που το βλέπεις κι εσύ το ίδιο ξεκάθαρα. Και να σου πω κάτι πιο σπούκι? Υπάρχει ένα βραχιόλι που το φοράω από πάντα, αλλά δεν ξέρω πού το βρήκα. Δεν μπορώ να θυμηθώ με τίποτα. Αυτό μάλλον θα είναι το κεφάλαιο Boogie Nights — boogie είπα και θυμήθηκα την Θεσσαλονίκη, ααααααχ! Μήπως θυμάσαι κανένα ξημέρωμα να γύρισα με καινούργιο βραχιόλι?

      • George

        Apo ti Thessaloniki thymamai pou gyrises me tattoo.
        Eisai kai esy treliiii. Ola ki ola. To swsto na legetai!!!

      • jerry

        Όχι, ξαδέ δεν θυμάμαι με τίποτα… Θυμάμαι να έχεις γυρίσει με πολλά πράγματα αλλά…χμμμ… εεεεε.. με βραχιόλι όχι. Θυμάμαι που γυρνούσες συνήθως με καποιο βραχιόλι λιγότερο- μπατ χουζ καουντινγκκκκκκκκκκ;;;;

        Και για να πω για την εμπειρία (μας) του τατουάζ (σου), θυμάμαι που ο σκληροτράχηλος άντρας που στο έκανε μάλλον τα είχε δει όλα με πέντε εικοσάχρονα που διάβαζαν και σχολίαζαν κόσμο-άρθρα και χαχάνιζαν, και όλο και κάποια κανούρια από την παρέα ερχόταν να σε δει ξαπλωμένη μπρούμυτα στην -μουγγή παρ’ όλα αυτά- καρέκλα του πόνου (μπράβο ξαδέ)… και αυτός κουβέντα… κάτι μου λέει πως το απόλαυσε!!!!!!
        Εμείς πάντως στο ρίτουαλ του τατουάζ σου περάσαμε υπέροχα!!!!!!!

  3. Ax, τι μου θύμισες τώρα ξαδέ! Θυμάσαι που κοροϊδεύαμε έναν τύπο με τουπέ μεγαλύτερο από το μπόι του (δεν ήταν και δύσκολο, ήταν πολύ κοντός) και μετά από μισή ώρα που η κάθε μία έριχνε την δική της ατάκα, μίλησε ο αμίλητος σκληρός τύπος παύλα κινούμενο τατουάζ πίσω από την πλάτη μου (τον είχα ξεχάσει) και μας ρώτησε “Ρε κορίτσια. Αυτός ο Φίλιππος, είναι καλός φίλος σας;”. Πόσο γελάσαμε!
    Νομίζω ότι κι εμείς του μείναμε αξέχαστες.
    Ειδικά επειδή κάθε τρεις και λίγο χτυπούσε το κουδούνι κι έμπαινε κάποια που την καλωσορίζαμε με τσιρίδες.
    Νομίζω ότι δεν έχω κάνει άλλο τατού γιατί ψάχνω να βρω ένα εξίσου ωραίο σκηνικό και δεν βρίσκω.
    Θα σας καλέσω όοοοοολες στο επόμενο.

  4. ALIA

    Giotaki….exw mia amudri entupwsi, oti ena bradu – gia na leme kai tin pliri ali8eia prwi htan- gurisame oi 2 mas ap to Boogie, tsiknopempti ki egw pou eixa ntu8ei rock n rolla sou xarisa ena vraxioli etsi gia na 8umomaste tin 1h sou bradia sto boogie…giati opws 8a 8umasai, spiti mou oloi itan pitwmenoi kai koimontousan…enw emeis….xa! emeis file m……8elame to north carolina na hxhsei dunata! se filw polu!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!KAI NA ZHSETE!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • Άλιααααα! Ώστε εσύ είσαι το μυστηριώδες βραχιόλι μου! Ναι, την θυμάμαι αυτήν την βραδιά ρε (έπιασε τελικά το κόλπο), ΠΟΣΟ ΩΡΑΙΑ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΡΑΣΕΙ, πόσο χορέψαμε, αααααχ, και πάλι άααααχ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s