If time is money, where is my checkbook?

Πίνω τουλάχιστον 2 κούπες καφέ το πρωί, πριν αρχίσω να σκέφτομαι την υπόλοιπη ημέρα. Πίνω και μια τρίτη πριν ξεκινήσω να κάνω οτιδήποτε δημιουργικό. Περπατάω αργά, κάνω πετάλι με την ησυχία μου, ξέσφιξα τους ώμους που ήταν κολλημένοι πάνω στ’ αυτιά μου σαν να περίμενα επίθεση. Θεωρώ το “κατέβασα τα σκουπίδια” ή “ζέστανα τον καφέ που περίσσεψε στο microwave” σαν κανονική δουλειά που μετά σου δίνει το δικαίωμα να καθίσεις στο μπαλκόνι με τα πόδια πάνω στην απέναντι καρέκλα για να ξεκουραστείς. Έχω αδειάσει όλα τα σακουλάκια με τις μάσκες της Apivita που μαράζωναν στον μπάνιο περισσότερο καιρό απ’ όσο θα παραδεχόμουν ποτέ. Διάβαζω το πέμπτο βιβλίο από τότε που μετακόμισα εδώ, πριν 2 εβδομάδες. Και μάλιστα διαβάζω αργά, υπογραμμίζω και καμιά άγνωστη λέξη, ξαπλωτή στον καναπέ, και όχι μέσα στο μετρό ενώ δίπλα μου μαλώνουν για το ποιος έφταιξε για την κατάντια της Ελλάδας (οι Άλλοι ήταν η επικρατέστερη άποψη όταν έφυγα). Ετοιμάζομαι για το δείπνο με φίλους κανονικά, όπως τότε που το “ετοιμάζομαι” σήμαινε  ντους, μανικιούρ και 12 διαφορετικές κρέμες, όχι απλώς “φεύγω από το γραφείο με την ψυχή στο στόμα και βάζω μάσκαρα στο ταξί”. Πήγα με το ποδήλατό μου στο βιολογικό σούπερ μάρκετ της γειτονιάς και γέμισα το καλάθι μου σταφύλια, γιατί τώρα έχω τον χρόνο να τα πλένω και να ξεχωρίζω τις ρόγες και να τις βάζω σε ένα ροζ μπολάκι και να τις τρώω μία μία καθώς διαβάζω, ξαπλωτή πάντα. Αν είχα και κάποιον να μου κάνει αέρα, θα ένιωθα σαν Ρωμαίος αυτοκάτορας. Κάτσε, ανάβω τον ανεμιστήρα.

Έχω χρόνο στην διάθεσή μου. Αρκετό χρόνο για να κάνω όλα αυτά που θέλω με κανονικούς, ανθρώπινους ρυθμούς και την πολυτέλεια να μην τελειώσω κάτι γιατί βαριέμαι και να το αφήσω για αργότερα. Κάνω γυμναστική και μπορώ να γυρίσω σπίτι μου μετά περπατώντας, δεν τρέχω στο γραφείο με βρεγμένα μαλλιά από το Holmes. Θυμάμαι τόοοοοοτε που ήμουν αρκετά συνεπής στην γιόγκα και πήγαινα στην Μιχαλακοπούλου νιώθοντας ανανεωμένη και έτοιμη να ακολουθήσω πιο υγιεινό τρόπο διατροφής και περπατούσα πάνω στις μύτες των σνίκερ μου έτοιμη να χοροπηδήσω από την χαρά μου και 1 ώρα μετά είχα κάνει ήδη ένα πακέτο τσιγάρα σε non smoking building και η υγιεινή ζωή σήμαινε απλώς να μην πάθω εγκεφαλικό.

Έχω την ηρεμία να συναρμολογήσω την ηλεκτρική σκούπα (η οποία παρεμπιπτόντως λέγεται Dirt Devil και είναι κόκκινη και την έχω αναγάγει σε gadget), να διαβάσω το owner’s manual του ποδήλατού μου, να εξηγήσω στην μαμά μου για ν-οστή φορά τι πρέπει να κάνει με το ΦΠΑ μου, να βάλω ένα καρύδι στην άκρη της κουπαστής και να περιμένω το αγαπημένο μου σκιουράκι να έρθει να το πάρει για να το φωτογραφήσω και να το στείλω στον Will.

Διάβασα την Vogue από άκρη σ’ άκρη, μελέτησα τις φωτογραφίες όπως έκανα παλιά, τότε που η ηλικία μου δικαιολογούσε την ιδέα μου να στολίσω τους τοίχους με τις πιο ωραίες από αυτές, δοκίμασα ρούχα μπροστά στον καθρέφτη, κρέμασα πεταλούδες σε διάφορα σημεία του σπιτιού, ανακάλυψα το πιο ωραίο παγωτατζίδικο της δυτικής πλευράς της πόλης, περίμενα την Fed-Ex να μου φέρει την πράσινη κάρτα μου διαβάζοντας στο μπαλκόνι και όχι πηγαίνοντας πάνω κάτω γιατί θα αργούσα στην δουλειά.

Κρατάω ημερολόγιο όπως πάντα, αλλά τώρα γράφω πιο ουσιαστικά πράγματα από το “μια εβδομάδα με πονοκέφαλο άγχους/τίποτα συγκλονιστικό/ μισώ τις Δευτέρες/ φώναξα στον Will άδικα/ πρέπει να ξεκινήσω δίαιτα/ νεύρα, νεύρα, νεύρα”.

====================================================================

Δεν ήταν μόνο η δουλειά που με είχε μεταμορφώσει σε τέρας. Ήταν και όοοολα τα υπόλοιπα. Τα βιβλιάρια υγείας που ήθελαν σφράγισμα από μια αγενή ξερόλα μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και η ουρά που ήξερα ότι θα με περιμένει για να φτάσω ως την αγενή ξερόλα. Τα έργα του ηλεκτρικού που για τον τελευταίο χρόνο έκαναν μια διαδρομή είκοσι λεπτών να κρατάει 1 ώρα plus, ενώ όλοι ήταν εκνευρισμένοι και φώναζαν στριμωγμένοι ο ένας στον άλλο. Τα πεζοδρόμια που δεν μου επέτρεπαν να κάνω μια βόλτα σαν άνθρωπος –αυτός είναι ο δικός μου τρόπος αποσυμπίεσης, περπάτημα και κουβέντα και δεν μπορούσα να τα έχω. Το βραστό νερό και το τυποποιημένο σακουλάκι για τσάι που μου χρέωναν 4 ευρώ. Τα σωματεία των δημοσιογράφων που δεν ασχολούνταν ούτε με ένα από τα ΣΟΒΑΡΑ προβλήματα του κλάδου, παρά μόνο με τις εσωτερικές τους διαμάχες και τις απανωτές καταγγελίες που έκαναν ο ένας στον άλλο –είμαι σίγουρη πως όλο αυτό το μίσος κατέληγε σε ομαδικό make up sex, δεν μπορώ να βρω άλλη εξήγηση. Ο λογαριασμός της ΔΕΗ με τα δημοτικά τέλη να τριπλασιάζουν το ποσό που αντιστοιχούσε στην κατανάλωση του ηλεκτρικού και μετά η βόλτα στο Νέο Ηράκλειο που μου αποδείκνυε ότι αυτά τα δημοτικά τέλη πήγαν στον μισθό του χοντρού αγράμματου στο τμήμα αλλοδαπών και όχι σε ένα πεζόδρομο/πάρκο/πολιτιστική εκδήλωση (LOL). Η καθηγήτρια που διδακτορικού που ήθελα να κάνω και που μου είπε το μεγαλειώδες “θα ήθελα να σε βοηθήσω, αλλά δεν έχω καμία ειδίκευση στα γυναικεία περιοδικά” δύο μέρες πριν την 3ωρη διάλεξή της πάνω στο Cosmopolitan και το φαινόμενο των γυναικείων περιοδικών (για την διάλεξη έμαθα κατά λάθος, από άλλο καθηγητή).

Αχ, θα μπορούσα να συνεχίσω την λίστα για πάντα, αλλά νιώθω ήδη τον πονοκέφαλο να έρχεται. Δούλευα πολλές ώρες, 7 μέρες την εβδομάδα, έγραφα ακόμα και στα ταξίδια μας και μετά ένιωθα ότι έχω ένα μεγάλο νταβατζή πάνω από το κεφάλι μου: τα ταμεία που αποφασίζουν την εισφορά μου χωρίς να έχω λόγο σ’ αυτό, το κράτος που μου κρατάει από πριν το 20%, όλα αυτά τα χρήματα που μου κόστιζε να μην έχω ούτε ένα πεζοδρόμιο για να ηρεμήσω ή να μπορώ να κάνω ένα σφράγισμα δωρεάν (ξανά LOL) και αυτό με έκανε ΕΞΑΛΛΗ. Κι επειδή δεν μπορούσα να ξεσπάσω τον θυμό μου σε κάποιον υπαίτιο, το έβγαλα σε ψυχοσωματικά. Και σε έναν κυνισμό που μισούσα αλλά ήταν η μόνη αποτελεσματική άμυνα.

Και τώρα είμαι εδώ, να γλύφω τις πληγές μου από την καθημερινότητα σε μια πόλη υπό διάλυση και να προσαρμόζομαι στο ακριβώς αντίθετο, μια πόλη όπου οι κάτοικοι είναι έτοιμοι να διαλύσουν όποιον απειλήσει την ομαλή λειτουργία της. Για λίγο με τρόμαζε αυτή η τέλεια εικόνα, το να λειτουργούν όλα ρολόι. Μου φαινόταν ύποπτη, σαν αυτούς τους τύπους που χαμογελούν όλη την ώρα και τα βράδια βασανίζουν γατάκια στα υπόγειά τους. Ήταν ξεκάθαρο πως ήμουν η Βαλκάνια στην Δύση.

Και μετά το κατάλαβα: αυτή εδώ η πόλη είναι η φυσιολογική. Οι υπηρεσίες λειτουργούν όπως πρέπει, τα χρήματα πάνε εκεί που πρέπει, οι κάτοικοι φροντίζουν να κάνουν το χρέος τους. Οι κάτοικοι. Αυτή είναι η διαφορά. Οι κάτοικοι που προσέχουν τους δρόμους σαν να είναι το σαλόνι τους, που την αγαπούν όπως στην Ελλάδα οι “Αθηναίοι” αγαπούν τα χωριά τους. Εχμ, περιττό να σου πω ότι κανείς εδώ δεν θα σκεφτόταν να κατεβάσει το παράθυρό του και να πετάξει έξω το πλαστικό μπουκάλι. Πριν το πρόστιμο, θα του ερχόταν η επίθεση από τους άλλους κάτοικους. Αρχίζω να θυμάμαι τα μαθήματα στο Πολιτικό της Νομικής για την ευθύνη των πολιτών. Για το κοινωνικό συμβόλαιο. Βλέπω τους Έλληνες σαν έφηβους που επαναστατούν τυφλά ενάντια στα πάντα, φέρονται σαν καταραμένοι καλλιτέχνες που όλος ο κόσμος τους πολεμάει, ακούν δυνατά μουσική και βρίζουν το κράτος όπως ο έφηβος βρίζει τους γονείς του, χωρίς να ξέρει ότι με τον καιρό θα τους μοιάζει τρομακτικά γιατί αυτοί τον έπλασαν σαν τα μούτρα τους. Και μετά έρχομαι εδώ στην πόλη των ενηλίκων, που ξέρουν ότι βάζοντας φωτιά σε ένα σκουπιδοντενεκέ δεν περνούν κανένα μήνυμα, παρά μόνο βρομοκοπάνε ολόκληρο το τετράγωνο και μετά πρέπει να πληρώσουν και για την αντικατάσταση.

Εδώ, στην πόλη των ενηλίκων λοιπόν, κάνω βόλτα στα τεράστια πεζοδρόμια και προσπαθώ να καθαρίσω το μυαλό μου από τον θυμό της Αθήνας. Θυμάμαι ό,τι με έχει εκνευρίσει και το διαγράφω. Ο άχρηστος χοντρός στο δημαρχείο του Ν. Ηρακλείου; Delete. Οι αμόρφωτοι δήθεν αναρχικοί που καίνε ανθρώπους; Delete. Οι αμόρφωτοι στα σωματεία των δημοσιογράφων και οι ακόμα πιο αμόρφωτοι στα γραφεία μας; Delete, delete, delete.

Όταν κουράζομαι από αυτή την διαδικασία, πηγαίνω στην βιβλιοθήκη του campus (η Δημόσια Βιβλιοθήκη που κλείνει νωρίς και στεγάζει τους πιο άχρηστους και αγενείς υπαλλήλους έβερ; Delete) και χαζεύω βιβλία και φοιτητές (φορές που μπήκα σε αμφιθέατρο μετά από κατάληψη που άλλαξε ριζικά τον κόσμο και χρειάστηκε να πισωπατήσω γιατί οι κοινωνικοί αγωνιστές δεν ήξεραν πώς να χρησιμοποιήσουν τις τουαλέτες και είχαν χέσει μέσα στην αίθουσα; Delete) ή παίρνω το ποδήλατό μου (ο οδηγός λεωφορείου στην Σαμοθράκη που κόντεψε να μας σκοτώσει πέρσι την ώρα που κάναμε ποδήλατο; Delete) και πηγαίνω ως το κέντρο για να πιω καφέ (ο υπερτιμημένος κακός καφές του κέντρου; Delete) και να διαβάσω με την ησυχία μου (το γεγονός ότι μπορεί να έχει στήλη βιβλίου ένας άνθρωπος χωρίς καμία θεωρητική εκπαίδευση παρά μόνο ένα απολυτήριο λυκείου; Delete).

Και κάπου εκεί θυμάμαι το πιο σημαντικό:  ότι έχω γίνει γκρινιάρα και κυνική και ξινίζω τα μούτρα μου με τα πάντα στην Αθήνα; Delete.

14 Comments

Filed under American woman?, What's wrong with you?

14 responses to “If time is money, where is my checkbook?

  1. jerry

    τα αγοράκια μου σκέφτομαι… πού να τα πάω εκτός από εδώ..

    σε φιλώ αγαπούλα!!

  2. να τα φέρεις στην θεία στην Αμερική. και για να σιγουρευτείς για την επιλογή, πρέπει να έρθεις μερικές φορές για διακοπές!

    • jerry

      θα πρέπει να είμαι πολύ σίγουρη…. πόσες φορές είναι καλά για διακοπές πριν έρθω να μείνω🙂

  3. δεν ξέρω ρε ξαδέ, μεγάλη απόφαση, πρέπει να βεβαιωθείς και χρειάζεται κόπο και μελέτη η διαδικασία. με ένα πρόχειρο υπολογισμό, θα έλεγα, προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις να βγάλεις τα εισιτήρια για την πρώτη επισκεψη.

  4. George

    Σ’ ευχαριστούμε που μας θυμίζεις κάθε τρεις και λίγο σε τι μπουρδέλο ζούμε (λολ).
    Σ’ ευχαριστούμε που μας θυμίζεις τα άθλια πανεπιστήμια που φοιτήσαμε (λολ).
    Σ’ ευχαριστούμε που μας θυμίζεις τα υπέρογκα δημοτικά τέλη που πληρώνουμε (σνιφ).
    Σ’ ευχαριστούμε που μας θυμίζεις τα εκατοντάδες ευρώ που πληρώνουμε μηνιαίως στο ΙΚΑ για μια σύνταξη που – αν ζήσουμε – δε θα πάρουμε ποτέ (σνιφ).
    Σ’ ευχαριστώ που με έκανες να θυμηθώ τη φράση: “άντε χάσουου, μυρμιγκάκι” (λολ).
    Σ’ ευχαριστώ που μου δίνεις τη χαρά να διαβάζω ότι είσαι χαρούμενη, μπερδεμένη με τη θλίψη που είσαι μακριά, αλλά υπερισχύουσα καθώς ζεις σε ένα κόσμο που σου ταιριάζει περισσότερο και αυτό είναι από μόνο του σπουδαίο.

    Δε θέλω να μεγσλώσω τα παιδιά μου στην Ελλάδα αλλά θα είναι δική τους απόφαση που θα αποφασίσουν να ριζώσουν… Εγώ φύτεψα και θερίζω εδώ και το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι πως θα φροντίζω το χωράφι μου, ελπίζοντας πως το ίδιο θα κάνει και ο γείτονας. Αν πάλι όχι, κακό του κεφαλιού του. Εγώ το δικό μου θα το φράξω… Αν θα προτιμούσα να μην είναι απαραίτητο? Σίγουρα ΝΑΙ

    • και ο γείτονας αφήσει ξερόχορτα και πιάσει φωτιά το χωράφι του και εξαπλωθεί στο δικό σου; όχι τίποτα άλλο, αλλά θα καούν και τα βιβλία που σου έχω δανείσει! LOL.

      • George

        Ρε, τι λες? Έχω πυροπροστασία. Θα άφηνα τα βιβλία απροστάτευτα? Μην ξεχνάς ότι η βιβλιοθήκη είναι δίπλα στην ντουλάπα. Hellooooooo🙂

  5. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

    έπρεπε να το είχα φανταστεί!

  6. Den mporeis na fantasteis poso latreuw kai perimenw kathe post sou. Alla akoma perissotero den mporeis na fantasteis poso polu sumfwnw mazi sou!

  7. Ax, re s’ efxaristooooooooo! Eftixos tora exo poli xrono kai mporo na kano posts oooli meraaaaa! LOL.

  8. Na kaneis!!! Pragmatika aisthanomai pws exoume kata kapoio tropo koines empeiries apo thn patrida. Kai mena mou leipoun oi filoi mou kai h oikogeneia mou APISTEUTA alla h eutuxia kapoies fores brhskete allou. Den antexa oute stigmh olous aftous tous dhthen politismenous amorfotous teleutaious pou mou triban ta ptuxia mou sth mourh me xamogelo legontas “lupame polu, den mas kanete gia th thesh (giati molis proxtes phrame thn deuteranipsia tou mpatzanaki ths gunaikas tou afentikou pou molis teleiwse to lukeio to kahmeno). Makria! oso pio makria toso kalutera kapoies fores! Kai an den me fobize h douleia kai egw kai o suntrofos mou ekei tha eimastan!

  9. A-KRI-VOS! Nai, loipon, exoume koines empeiries. Kai mou aresei pou pisteveis oti i eftixia vrisketai allou. Otan exo amfivolies, i eimai tromera homesick, 8a mou to 8imizo.

    Na er8ete, na er8ete edo, 8a sas ksenagiso (eipame exo poliiiii xrono) kai den ksereis pote ti ginetai me tin douleia!!

  10. Makari na ta kataferoume!!!!! Metaxu mas kata kairous kanw aithseis pros ta merh sas! Einai apo ta megalutera mou thelw na zhsw sthn Amerikh (blepeis kai emena to seventeen kai to Beverly me megalwsan! : ) Opoudhpote!! Arkei na exw front porch kai megalh bibliothhkh!!!!

    To kalo einai pws to skeftetai kai o Arhs sobara twra pia!!!!!

  11. Na sinexiseis na kaneis aitiseis kai na kanei kai o Aris. Toulaxiston edo ksereis pos an exeis ta prosonta kai doulepseis sklira 8a kaneis kariera. Einai megaaaaaali anakoufisi afti i sigouria, afti i apli eksisosi prospa8eias kai epitixias.

    Episis, prepei na sou po oti iparxoun APEIRES efkairies apo programmata panepistimion gia douleia kai ipotrofies. Ksekiniste to psaksimo kai an xreiasteite voi8eia min distasete na mou zitiseis otidipote!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s