little lawn stars

Rode my bicycle around, got lost, turned the wrong way and found myself back in the neighborhood park. Spent the afternoon writing on a picnic table.

When the sun went down, the grass around me started twinkling with flirting fireflies. Stayed there watching them flash for mates with the stupidest smile on my face until a grasshopper jumped on my table and looked me straight in the eye. That was my cue to go back home inside the safety of my walls. It’s a jungle out there!

2 Comments

Filed under Ann Arbor story, City girl going rural., Random days and nights

2 responses to “little lawn stars

  1. George

    Χάθηκα και εγώ σήμερα. Στο Mall!!
    Πήγα να πάρω ένα-δυο παντελόνια, ένα-δυο πουκάμισα, μια-δυο μπλούζες και ένα-δυο ό,τι άλλο θα έβρισκα ενδιαφέρον. Τελικά κατέληξα να αγοράσω και χειροπέδες! Κάποια στιγμή, ξεθεωμένος και απελπιστικά κουρασμένος, μπήκα σε μια πόρτα που έλεγε “έξοδος κινδύνου” προκειμένου να πάρω μια ανάσα μακριά από τις ορδές κόσμου που έτρεχε, φώναζε και γέλαγε δυνατά. Προχώρησα λίγο παραμέσα μήπως βρω καρέκλα να κάτσω αλλά τελικά χάθηκα σε κάτι γκρι διαδρόμους που δεν έβγαζαν πουθενά. Τελικά, άνοιξα άλλη μια πόρτα και βρέθηκα σε μια τεράστια αίθουσα με δεκάδες κούτες και stands ρούχων, παπούτσια, κοστούμια και ό,τι μπορείς να φανταστείς. Μέσα στο χαμό, εντόπισα ένα γαλάζιο πουκάμισο γ@μ@το.
    – “Πρέπει να βγω από το λαβύρινθο και να εντοπίσω σε ποιο μαγαζί το πουλάνε” σκέφτηκα.
    Δεν μπόρεσα να βγω όμως. Είδα μια κάμερα στο ταβάνι και άρχισα να της μιλάω, σε όποιον δηλαδή την παρακολουθεί για ασφάλεια… Τελικά, δέκα λεπτά μετά, βρέθηκα σε ένα δωμάτιο να βγάζω τα ρούχα που είχα αγοράσει ένα ένα και να δείχνω τις αντίστοιχες αποδείξεις για να δείξω ότι δεν τα είχα πάρει από εκείνη την αίθουσα.
    Στον έλεγχο ήταν μια κοπέλα (το ‘πιασεεεεες ?? ) που με κοίταγε περίεργα καθώς έβλεπε στο πρόσωπό μου την έκπληξη και απορία μαζί: “Μα πότε το πήρα αυτό? Και αυτό? Είναι σχεδόν ίδια”.
    Στις χειροπέδες ήταν η χαριστική βολή. Τώρα κάθομαι στον καναπέ μου και σου γράφω ανούσια πράγματα όμως το βράδυ έχω ραντεβού (το ΄πιασεεεες !! ). Και σε ρωτώ: Τις χειροπέδες να τις πάρω? Στην ουσία, τις αγόρασα σαν εναλλακτική λύση για να πιάσω τις κουρτίνες που κρέμασα πίσω από το προσκέφαλο του κρεβατιού σα θεατρικό σκηνικό.

    Indeed, it’s a jungle out there and i (Tarzan) felt really lonely shopping and walking alone. I guess, jungle would seem better with Jane…

    Ηθικό δίδαγμα: Όπου και αν είσαι Jane, ακόμα και στο πιο τέλειο μέρος του κόσμου, είναι your Tarzan που το κάνει μοναδικό…

    Σε φιλώ

    • Να μην τις πάρεις μαζί σου. Αλλά να τις έχεις πρόχειρες στο σπίτι.
      How typical of you, να πάρεις δύο πουκάμισα που μοιάζουν μεταξύ τους –καθώς και με άλλα δύο που μάλλον υπάρχουν ήδη στην ντουλάπα σου.

      Έχω γελάσει πολύ με την ιστορία. Και έχω συγκινηθεί με το Τάρζαν-Τζέιν ηθικό δίδαγμα. Πάω να κρεμαστώ από δέντρο σε δέντρο για να φτάσω ως το Μάντισον και να βρω τον Γουίλ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s