my friends are finally here, all over the place.

Στο μπάνιο μου δίπλα σε κάτι κοχύλια και ένα καινούργιο Kenzo αφρόλουτρο στολίζω το κοράλι που η Ελένη έκλεψε με τρόπο από τον στολισμό του γάμου της Μαριλένας. Ακόμα πιο δίπλα βάζω ένα body scrub και γεμίζω την αγκαλιά μου μπουκαλάκια που η άλλη Ελένη στρίμωξε σε ένα τεράστιο κουτί και τύλιξε με πλαστικές φούσκες για να μην πάθουν τίποτα. Σπάω μερικές από αυτές καθώς διαβάζω την Lifo.

Φέρνω τον καθρέπτη μπροστά μου. Όταν δω τον Will το Σάββατο να φορέσω τα ροζ σκουλαρίκια που μου έφτιαξε η Ματίλντα ή τα πολύχρωμα της Κάτιας; Σίγουρα τα Chanel tattoo θα τα κρατήσω για ειδικές περιπτώσεις, όπως τα γενέθλιά μου. Chanel tattoo είπα; Ξαναλιποθυμώ. Σηκώνομαι και χαζολογώ μπροστά στον άλλο, ολόσωμο καθρέπτη που έχω κολλήσει τις ζωγραφιές της Τζένης και τα σημειώματα της Αθηνάς και του Χρήστου (“το ήξερα ότι θα σου έλειπε η ηχορύπανσή μου, τώρα μετανιώνεις για την γκρίνια σου;” σκέφτομαι να του λέω και να γελάω διαβολικά) και τρώω ένα κουφέτο στην υγειά της Μαριλένας. Ορκίζομαι ότι θα αρκεστώ στη μία μπομπονιέρα και θα κρατήσω την άλλη ανέπαφη μέχρι να έρθει ο Will και να του τη δείξω και από κοντά. Την είδε ήδη μέσω skype βέβαια. Το απόγευμα που με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε γιατί κλαίω. Του διάβασα τα σημειώματα της Δήμητρας. “Τα κορίτσια μου” του είπα. “Με περίμεναν το πρωί στην πόρτα με πολλά γραμματόσημα και αυτοσχέδια πουά γύρω από τις διευθύνσεις”. Κάνω αέρα με τη λευκή βεντάλια και προσπαθώ να αστειευτώ για να σώσω την αξιοπρέπειά μου. Αυτό είναι ένα από τα κουσούρια που σου μένουν μεγαλώνοντας με έναν πατέρα σούπερ-ήρωα: νομίζεις πως η παραδοχή κάποιου συναισθήματος είναι ένδειξη αδυναμίας. Αλλά, ξέρεις Mπαμπά, έχω να αγκαλιάσω κάποιον δικό μου άνθρωπο πάνω από έναν μήνα. Και έχω μέρες ολόκληρες να ακούσω το γέλιο των καλύτερών μου φίλων. Έχω να συναντήσω τον Will 35 μέρες και μερικές ώρες. Έχω να νιώσω σημαντική περίπου 2 μήνες, από τότε που έφυγα από την χώρα μου και το σπίτι σου και ήρθα εδώ που δεν έχω καριέρα και κύκλο και τηλέφωνα να πληκτρολογήσω γρήγορα για να πάω για καφέ. Και μετά από όλα αυτά, δεν με νοιάζει αν φαίνομαι αδύναμη κρατώντας το πράσινο κουρδιστό ρολόι που μου έστειλε η Δήμητρα για το καινούργιο μας σπίτι.

“Και τώρα γιατί κλαις;” με ρωτάει ο Will από την οθόνη του skype. Γιατί δεν υπάρχει κανείς σ’ αυτό το σπίτι, την πόλη, την πολιτεία ολόκληρη που θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί του αυτή την στιγμή, να ανοίξω το κουτί και να του δείξω ένα ένα τα πράγματα που μου έστειλαν τα κορίτσια μου και να τσιρίξουμε μαζί πάνω από το lookbook με τα κοσμήματα της Chanel που έβαλε η Λίνα.

Fuck.

Μετά από εκείνη την πρωτοχρονιά στο LA που ξύπνησα μόνη μου σε ένα έρημο σπίτι ενώ η υπόλοιπη Καλιφόρνια ανάρωνε από OD κακής κόκας ορκίστηκα ότι δεν θα ξαναβρεθώ ποτέ σ’ αυτή την θέση. Και είμαι πάλι εδώ, μ’ αυτή την αίσθηση ότι χτίζω κάτι για να το ξαναχάσω μετά από λίγο καιρό.

Αλλά δεν το χάνω. Είναι εδώ μαζί μου. Όπως η Betty Boop που ξέχασα κολλημένη στην Μιχαλακοπούλου και η Τζένη φρόντισε να μου την στείλει. Στην ηλικία της ήξερα κι εγώ τι είναι σημαντικό και τι όχι. Δεν ξέρω τι μεσολαβεί και διαταράσσει την ιεραρχική κατάταξη των πραγμάτων στο μυαλό μας, αλλά η ζωγραφιά με τα στρας μου θύμισε τι έπρεπε να πάρω από την ζωή μου στο γραφείο και τι να αφήσω πίσω για πάντα.

Ξαπλώνω στο πάτωμα και διαβάζω το Marie Claire του Αυγούστου ενώ κάθε τόσο φέρνω στην μύτη μου το γλυκό της Μαριλένας –ακόμα μέσα στο τούλι και την πουά κορδέλα και μου μυρίζει όπως μυρίζουν τα δείπνα με φίλους. Από το πάτωμα χαίρομαι: τι ωραίο τεύχος! Ξαναβρίσκω το παλιό μου ενδιαφέρον, τότε που μπορούσα να ξεφυλλίσω γυαλιστερές σελίδες χωρίς να έχω στο μυαλό μου τα δράματα πίσω κάθε λεζάντα, dealine, γραμματοσειρά. Χαζεύω την μόδα και τις φωτογραφίες μας στο θέμα με τα ζευγάρια από το αποχαιρετιστήριο πικ νικ μας (μα πόσο ωραίοι είμαστε πόσο!).

Ξαναγυρίζω στην ταυτότητα: Βοηθός αρχισυντάκτρια η Λουκία, χαμογελάω και σκέφτομαι πόσο ανακουφιστικό είναι το όνομα της Λουκίας εκεί που ήταν το δικό μου μέχρι το προηγούμενο τεύχος, το μόνο όνομα που δεν θα με έκανε να νιώσω άσχημα, για την ακρίβεια νιώθω και λίγο περήφανη που βρεθήκαμε στην ίδια θέση, γιατί μου αρέσει πολύ το γράψιμό της, έχει ό,τι μου λείπει και πάντα ντρεπόμουν γι’ αυτό: το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον (και υπονομή) να ψάχνει, να ρωτάει, να κάνει έρευνα, να μαζεύει υλικό και μετά ξεκινάει το κείμενό της. Ενώ εγώ τα κάνω λίγο ταυτόχρονα, ξεκινάω να γράφω και κάνω google μόνο τις απορίες μου, όπου βρίσκω εμπόδιο και κενό, αν δεν βρω συνεχίζω ακάθεκτη να λέω τις σοφίες μου σαν ξερόλας που πάσχει και από χρόνια τεμπελιά.

Αφήνω το τεύχος δίπλα μου και έτσι όπως είμαι ξαπλωμένη στο πάτωμα ζεστές σταγόνες κυλάνε ως τα αυτιά μου. Ξέρεις Μπαμπά, ο λόγος που αγαπάω τις φίλες μου είναι που δεν με έκριναν ποτέ όσο αδύναμη και αν φάνηκα μπροστά τους. Με είδαν να καταρρέω, να αγχώνομαι, να ταπεινώνομαι, να θυμώνω, να κλαίω, να πνίγομαι από το What the fuck? συναίσθημα που δεν σου επιτρέπει να κάνεις τίποτα πέρα από το να δυναμώσεις την μουσική στα ακουστικά σου και να εύχεσαι να μην σε ενοχλήσει κανείς όσο προσποιείσαι ότι δουλεύεις αλλά στην πραγματικότητα προσπαθείς να βάλεις μια τάξη στο χάος του μυαλού σου. Και δεν με ενόχλησαν ποτέ. Μερικές φορές με έπαιρναν να πάμε ως τα Starbucks που είναι το δικό μου λεξοτανίλ, αλλά ποτέ δεν με έκριναν. Και αυτόν τον δύσκολο μήνα της προσαρμογής και της καινούργιας ζωής πέταξαν ως εδώ και με αγακάλιασαν γιατί ξέρουν πως είναι αυτό που μου έχει λείψει περισσότερο από την Ελλάδα.

Thank you.

5 Comments

Filed under Homesickness and other maladies, On leaving.

5 responses to “my friends are finally here, all over the place.

  1. τι γλυκο post!!!! σαν να διαβασα αρθρο σου για τη φιλια στο περιοδικο!
    φιλια και μη στεναχωριεσαι! οι πραγματικοι φιλοι δε φευγουν ποτε! ειναι παντα εκει και μας περιμενουν!!!!

  2. νομίζω πως η ζωή σου είναι υπέροχη the way it is. και λιγη μελαγχολία δίνει αυτό το κάτι παραπάνω μικρή drama queen.🙂
    ο will θα γυρίσει, η ζωή σου θα ισορροπήσει,θα ανακαλύψεις δουλειές και φίλους, θα βρεις ενδιαφέροντα. είσαι στο μέρος που όλα συμβαίνουν for gods sake. εχε εμπιστοσύνη στο αστέρι σου. (αχ σε πόσο κακη φαση είμαι!!!-καταραμένοι πρώην που νομίζεις πως εχασες τον ερωτα της ζωης σου).
    χχχ
    λού

    • exm, take it from me: an itan o erotas tis zois sou, den 8a ton exanes! I can’t stretch this enough: enas apo tous logous pou einai o erotas tis zois sou, einai epeidi MENETE gia panta mazi, para tis antiksoes sin8ilkes. Soy fainetai tora etsi, alla otan pragmatika eisai me ton Mr. Right, 8a gelas pou eixes mperdeftei.

      by the way, thanks for the support, eipes tin magiki frasi: eimai sto meros pou simvainoun ola. pao volta.

  3. Δεν ξέρω γιατί αλλά τώρα και εγώ κλαίω….!!! Συγκινήθηκα…!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s