Baby boy

Το ωραιότερο πράγμα που πήραμε από την φάρμα των γονιών του Will (μέσα σε όλα τα φανταστικά έπιπλα και μικροαντικείμενα) είναι οι παιδικές φωτογραφίες του. Αυτές οι αστείες, λίγο κουνημένες, πολύ αυθόρμητες για να θεωρηθούν αναμνηστικά που είχαν ξεμείνει σε κουτιά και κορνίζες κάτω από άλλες πιο πρόσφατες και πιο σπουδαίες. Γιατί ο Will έχει ήδη πάρει τόσα βραβεία, υποτροφίες και τιμητικούς επαίνους στην ακαδημαϊκή καρίερα του που αν κορνιζάρεις μια φωτογραφία για κάθε απονομή, το σαλόνι σου θα θυμίζει επετειακή έκθεση.

Φυσικά όταν βλέπω τις μωρουδιακές σκέφτομαι πάντα αν το δικό μας παιδί θα είναι τόσο ξανθό και τόσο όμορφο και αν θα γελάει στην κάμερα όπως αυτό το χαρούμενο αγοράκι που κρατάω στο χέρι μου. Και μετά έρχονται οι άλλες, αυτή  που δείχνει περήφανος τον gingerbread man που μόλις έφτιαξε, οι μακρινές με την στολή του μπέιζμπολ και η άλλη από το νηπιαγωγείο με το μικρό ζακετάκι της ομάδα της Μινεάπολης (το βρήκαμε και το κρατήσαμε γελώντας αμήχανα για τον δικό μας μικρό άνθρωπο) και μου θυμίζουν ότι οι παιδικές του αναμνήσεις ήταν όλες διαφορετικές από τις δικές μου. Φέρνω πιο κοντά την φωτογραφία που έχει χωθεί μέσα στις μπότες του σκι του πολύ μεγαλύτερου αδερφού του και σχεδόν τον καλύπτουν ολόκληρο κι εκεί στο γέλιο και το βλέμμα του πεντάχρονου που ξέρει ότι έχει κάνει ζημιά αλλά το έχει διασκεδάσει κιόλας, αναγνωρίζω τον Will μου, που μπορεί να έφτιαχνε gingerbread men όταν εγώ έφτιαχνα μουστοκούλουρα, αλλά συνεχίζει να με πειράζει με το ίδιο ύφος και να γελάμε πολύ, ακόμα και στην Αθήνα που το σκι ήταν απλώς μια κατάληξη λέξεων όπως το φλασκί και το πιροσκί, και όχι σπορ.

Όταν η στοίβα φτάνει στις ομαδικές της τάξης του, για λίγο αγωνιώ, μήπως και δεν καταφέρω να τον αναγνωρίσω αμέσως ανάμεσα στα άλλα ξανθά παιδάκια χωρίς δόντια –τι σόι σύζυγος θα είμαι αν δεν εντοπίζω με ένα βλέμμα τον άντρα της ζωής μου! Και μια ματιά στην φωτογραφία του δημοτικού της Μιννεάπολης και βρίσκω αμέσως το ένα αγόρι που κάθεται λίγο λοξά σαν να δυσκολεύεται πάρα πολύ να μείνει ακίνητο στην αιωνιότητα που χρειάζεται ένα κλικ. Το ένα του μανίκι είναι σηκωμένο και το άλλο πεσμένο και κρατάσει στο χέρι του ένα μολύβι, ο μόνος που κρατάει κάτι ενώ φαίνεται σαν να το συνέλαβε ο φακός ενώ έλεγε κάτι, μάλλον κάτι του τύπου “άντε έχουμε και δουλειές/ μαθήματα/ λογοτεχνία/ σκαρφαλώματα σε δέντρα”. Απορώ πώς φοβόμουν ότι δεν θα τον βρω αμέσως, εκεί είναι ο ποιητής μου, αδιάφορος για τις φωτογραφίες και τα ρούχα, ανυπόμονος για την επόμενη περιπέτεια. Η μαμά του συμβούλευε την ξαδέρφη μου (αγορομάνα, όπως λέγεται το είδος τους) να κάνει υπομονή και ότι τα μικρά αγοράκια έχουν μόνο δύο ταχύτητες “φουλ” και “οφ”. Και προσπαθώ να τον φανταστώ να τρέχει σαν σίφουνας στο σπίτι και να χοροπηδάει φορώντας καπέλα του μπείζμπολ και νομίζω ότι θα σκάσω από τρυφερότητα.

Αύριο ο ενήλικος Στρόβιλος επιστρέφει σπίτι και νομίζω ότι θα σκάσω από χαρά.

3 Comments

Filed under Mr. Right

3 responses to “Baby boy

  1. jerry

    Αγαπούλα σου εύχομαι τα καλύτερα…
    Στροβιλίσου και μη φοβάσαι τίποτα!!

    Σε σκεφτόμαστε πολύ..

    (Η ξαδέ Γ.είναι Επίδαυρο. Λες να γυρίσει χωρίς βρακί;)

  2. Γελάω για το σχόλιο της Επιδαύρου και με την ξαδέ. Και μετά θυμήθηκα: η κόκκινη ζακέτα μου ακόμα να γυρίσει εκεί που ανήκει. Πόσο αστείες είμαστε πόσο!

    Στροβιλίζομαι σαν να μην υπάρχει αύριοοοοοοοοοοο!!!

  3. Γιώτα μου, υπέροχο το άρθράκι σου… Είσαι καταπληκτική. Είναι το πρώτο που διάβασα και θα διαβάσω και όλα τα υπόλοιπα και θα τα σχολιάσω!!
    ΥΓ: και εγώ έφτιαχνα μοσχοκούλουρα…!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s