30something

Χτυπάει το κουδούνι κι έρχονται οι πρώτοι καλεσμένοι. Ευχές, ο ήχος από ποτήρια που τσουγκρίζουν, μάφιν με γεύση κανέλα και μήλο σε πουά βάσεις, το αγαπημένο μου λευκό φόρεμα και το μαύρο κολιέ που ταξίδεψε από την Σαμοθράκη στην Θεσσαλονίκη για να μου κάνει έκπληξη, ευχές σε Ελληνικά, Αγγλικά, Εβραϊκά, Πέρσικα και Τούρκικα (κάνω πολλή παρέα με το τμήμα συγκριτικής λογοτεχνίας), ένας φελλός σαμπάνιας που κάνει γκελ στο ταβάνι, η ευχή μπροστά από το ρεσό και τα χειροκροτήματα μετά.

Σε καμία από τις προηγούμενες ευχές μου μπροστά σε χρωματιστά κεράκια με αριθμούς δεν είχα ζητήσει τίποτα απ’ όσα έχω τώρα. Αν ήξερα πόσο θα μου άρεσαν δε θα ζητούσα τίποτα άλλο.

Ο Will είναι πια ελεύθερος και κανείς δεν μπορεί να με ξεκολλήσει από πάνω του. Κάθε τόσο κοιταζόμαστε με γουρλωμένα μάτια και ρωτάμε ο ένας τον άλλο: σ’ αρέσει το καινούργιο μας σπίτι; σ’ αρέσει η καινούργια μας πόλη; σ’ αρέσει η καινούργια μας ζωή; Περπατάμε αγκαλιασμένοι μερικά τετράγωνα ως το καφέ με τα σπιτικά γλυκά και αφού σκουπίζουμε το  φυστικοβούτυρο από τα δάχτυλά μας ξαναρχίζουμε τις ερωτήσεις: σ’ αρέσει η καινούργια μας καθημερινότητα; σ’ αρέσει το καινούργιο μας στέκι; σ’ αρέσει η καινούργια μας ζωή; Κουνάμε τα κεφάλια μας με έμφαση. Σε μια βραδινή μας βόλτα στο campus τραγουδάμε δυνατά, όσο πιο δυνατά μπορούμε. Κανείς δεν μας κοίταει περίεργα. Είναι αυτός ο ενθουσιασμός που νιώθεις σαν κύματα μέσα σου και δεν ξέρεις τι να κάνεις από την χαρά σου, μόνο να τραγουδήσεις δυνατά, ακόμα πιο δυνατά στο μέρος που μπορείς να είσαι όσο ελεύθερος θέλεις.

Την μέρα των γενεθλίων μου, ενώ χτυπάω το μίγμα για τα μάφινς, μιλάω στο skype με την Ξαδέ και την Μαργαρίτα και για λίγο κοιταζόμαστε στην κάμερα και είναι εκεί τα κορίτσια που μεθούσαμε στο Βερολίνο, οι αυτόπτες μάρτυρες 10 χρόνων αστάθειας, οι δύο ξανθές στις φωτογραφίες των βραδινών μας διαδρομών. “Δηλαδή τώρα είμαστε και οι τρεις παντρεμένες;”, γελάμε με την κατάστασή μας. “Θυμάμαι ρε Ξαδέρφη”, αρχίζει η Μαργαρίτα με το σοβαρό, ακαδημαϊκό της ύφος, “εκείνη την μέρα που καθόμασταν στην Έποκα και μου έλεγες πως θέλεις να φύγεις, να πας κάπου όπου θα μπορείς να διαβάζεις το βιβλίο σου σε ένα πάρκο”. Κι εγώ θυμάμαι, αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια. Θυμάμαι ακριβώς την κουβέντα. Θυμάμαι πως φορούσα ένα μπλε κοτλέ καπέλο. Ήταν μια περίοδος που έβλεπα όλο τον κόσμο κάτω από τον γείσο καπέλων κι αυτό ήταν το αγαπημένο μου. Και θυμάμαι πως ήθελα να φύγω τόσο πολύ που πονούσε, τόσο που η σκέψη πως ίσως δεν τα καταφέρω μου έφερνε κρύο ιδρώτα. Ξέρεις πόσο παλιό ήταν αυτό το όνειρο; Τόσο παλιό που μάλλον πληρώσαμε τα τζιν και τόνικ μας με δραχμές.

“Δηλαδή δεν νοσταλγείς στιγμές από τα 20s σου;” με ξαναρωτάει η Μαργαρίτα. Τι να σου πω, δεν μπορώ να σου κρυφτώ, ξέρεις όλα μου τα λάθη. Αν νοσταλγώ στιγμές; Για λίγο στο μυαλό μου τριγυρνάνε εκείνες οι μέρες στην Θεσσαλονίκη που γελούσαμε τόσο πολύ που νομίζαμε ότι θα πνιγούμε, οι στιγμές που διπλωνόμασταν στα δυο στη μέση του δρόμου για μια βλακεία που μας έκανε να ξεκαρδιστούμε. Για λίγο ταξιδεύω σ’ εκείνο το πρωινό στη Σάντα Μόνικα με την Σολέρο και την διάθεση να χωρέψω στην μέση του δρόμου κουνώντας θεατρικά τα μακριά μανίκια της φούτερ μου. Για λίγο ακούω αστεία και τσιριχτά πειράγματα. “Όχι, δεν νοσταλγώ τίποτα, γιατί πίσω από κάθε ωραία ανάμνηση έρχεται και το λάθος που τα γκρέμισε όλα.” Τι να κάνω, είμαι ενοχική, δεν μπορώ να απομονώσω τις καλές αναμνήσεις από τις κακές, άσε που έχω την τάση να χωρίζω τις περιόδους της ζωής μου ανάλογα με τις διακυμάνσεις του νούμερου του τζιν μου. “Αυτό είναι πολύ σοβαρό” σπεύδει να με φέρει στον ίσιο δρόμο η Ξαδέ. Το ξέρω.

Κλείνουμε το skype και ξανασκέφτομαι όσα τους είπα. Σκέφτομαι τον τρόπο που μεγάλωσα. Οι γονείς μου δεν έδιναν μεγάλη σημασία σε όσα κατάφερνα για να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα, παρά τόνιζαν όσα δεν είχα καταφέρει ή τα ακόμα καλύτερα αποτελέσματα που θα μπορούσα να είχα. Αυτός ήταν ο δικός τους τρόπος να με μάθουν να προσπαθώ διαρκώς για το καλύτερο. Μόνο που αυτός ο τρόπος με έμαθε επίσης να μην μπορώ να χαρώ όσα καταφέρνω παρά μόνο να νιώθω άσχημα για όσα δεν πέτυχα. Πρέπει να είναι όλα τέλεια, αλλιώς δεν αξίζουν μπράβο. Έτσι και οι αναμνήσεις μου. Αν όλο το σκηνικό είναι σχεδόν τέλειο, αλλά ας πούμε εκείνη την περίοδο είχα παχύνει ή ήμουν κολλημένη με κάποιον Ακατονόμαστο, πάει διαγράφεται ολόκληρο ως κακή ανάμνηση. Λάθος. Λάθος.

Βάζω τα μάφιν στον φούρνο και το σπίτι μας γεμίζει σιγά σιγά από την μυρωδιά της κανέλας. Ίσως κανένα σκηνικό ποτέ να μην είναι 100% τέλειο. Θέλω να ξαναπάρω τηλέφωνο τα κορίτσια. “Ξεχάστε όσα είπα. Έχω υπέροχες αναμνήσεις από τα 20s μου. Και οι περισσότερες είναι μαζί σας”.

Ακούω την φωνή του μπαμπά μου “παντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης”, η default απάντηση σε όποιον καθηγητή τολμούσε να πει κάτι κάλο για την απόδοσή μου, τόσο σταθερή απάντηση που στο τέλος φτάσαμε να γελάμε γι’ αυτό.

Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Αλλά απόψε επιλέγω να μην συναγωνιστώ τον εαυτό μου σ’ αυτή την εξαντλητική κούρσα για το καλύτερο, σήμερα θα δεν πνιγώ από ενοχές για την μία λεπτομέρεια που μπορεί να πάει στραβά στο πάρτι μας, σήμερα θα βουλιάξω στην γλυκειά οικειότητα όσων έχω καταφέρει να είμαι και θα πιω στην υγειά των αστείων που μας κάνουν να διπλωνόμαστε στα δύο από τα γέλια χωρίς κανένα αλλά. Χτυπάει το κουδούνι κι έρχονται οι πρώτοι καλεσμένοι. Ευχές, ο ήχος από ποτήρια που τσουγκρίζουν, μάφιν με γεύση κανέλα και μήλο σε πουά βάσεις, το αγαπημένο μου λευκό φόρεμα και το μαύρο κολιέ που ταξίδεψε από την Σαμοθράκη στην Θεσσαλονίκη για να μου κάνει έκπληξη, ευχές σε Ελληνικά, Αγγλικά, Εβραϊκά, Πέρσικα και Τούρκικα (κάνω πολλή παρέα με το τμήμα συγκριτικής λογοτεχνίας), ένας φελλός σαμπάνιας που κάνει γκελ στο ταβάνι, η ευχή μπροστά από το ρεσό και τα χειροκροτήματα μετά. Γιορτάζουμε 31 χρόνια όμορφων αναμνήσεων.

4 Comments

Filed under Dear diary, What's wrong with you?

4 responses to “30something

  1. Efi

    Like! Like!🙂 η ωραία σου διάθεση μας επηρεάζει, η μυρωδιά του μάφιν μας έχει «πάρει» τη μύτη, οι θερμίδες από τη ζάχαρη, που περιέχει το post σου δεν έχουν καμία ενοχή και η ζωή σου δείχνει τόσο όμορφη, που όλο και κάτι θα έχει να πει σε όσες δεν τολμούν την αλλαγή!….:-) χρόνια γλυκά και χρωματιστά cosmo girl🙂

  2. jerry

    Για την ώρα θα σου πω πως σ’ αγαπώ..

  3. Tita

    Ki egw s agapw re tachtaraki~apo th makrinh Nea Smyrnh polles polles euxes gia to koritsi mou!

  4. George

    Epitelous! Opws sta 18, pou giortazame ta panta (ta panta ola kai ta koala tipota). Akoma kai to “5” ston “akatanomasto” tis sxolis kai oxi tis zwis.
    Se filw

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s