comp lit people

Η Κινέζα εξηγεί πώς κατάφερνε με τους φίλους της να διαβάζει μπλογκ που η κρατική λογοκρισία κατέβαζε από το ίντερνετ μέσα σε λίγες ώρες από την ανάρτησή τους. Η Ισραηλινή διηγείται μέρες από την ζωή στην Ιερουσαλήμ και γελάμε  όταν μόνο εμείς οι δύο μπορούμε να φανταστούμε αμόρφωτους/ανίκανους ανθρώπους να καταλαμβάνουν υψηλές θέσεις –οι Αμερικάνοι της παρέας νομίζουν πως κάτι χάνουν στην μετάφραση. Ο γιος του δικηγόρου από το Όρεγκον μας λέει για τα σχέδιά του να περάσει χρόνο στην Ιαπωνία και την Γερμανία πριν ολοκληρώσει το πρόγραμμα. Ο 22χρονος ντροπαλός αγαπούλης από το Οχάιο που μιλάει Γίντις, Ρωσικά, Πορτογαλικά και Ισπανικά μας εξομολογείται πως είναι άφραγκος μέχρι να κατατεθούν τα χιλιάδες δολάρια που το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν θα τους δώσει ώστε να αφοσιωθούν στην μελέτη τους ανενόχλητοι. Ο δικός μου αγαπούλης πάλι έχει αρχίσει το διάβασμα ΠΡΙΝ αρχίσουν τα μαθήματα. Και ναι, διαβάζει κάτι στην καθαρεύουσα.

Εγώ κάθομαι ανάμεσά τους στο καφέ κι αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μου και η ζωή των φίλων μου αν είχαμε κανονικά πανεπιστήμια, υποτροφίες, βιβλιοθήκες και campus με δέντρα και σκιουράκια όπου θα μπορούσαμε να ανταλλάσσουμε απόψεις με τους καθηγητές μας –οι οποίοι θα ήταν εκεί δίπλα μας σε κάθε βήμα. Αν τα βιβλία της πολιτικής επιστήμης που διδασκόμουν δεν ήταν γραμμένα το 1979 και εξέταζαν ως τελευταίο φαινόμενο τους χίπις. Αν είχαμε υπολογιστές, ίντερνετ και βοηθητικούς υπαλλήλους. Αν δεν ήταν κλειστή η σχολή το μισό χρόνο από καταλήψεις χωρίς λόγο και αιτία. Αν τέλος πάντων, χρειαζόταν διάβασμα για να περάσεις τα μαθήματα και όχι απλώς οι σωστές γνωριμίες με τις νεολαίες.

Πριν λίγες μέρες μπήκα σε ένα αναγνωστήριο και έβγαζα φωτογραφίες τα παχιά χαλιά, τους δερμάτινους καναπέδες και τις vintage λάμπες για να τα δείξω στον μπαμπά μου. Μερικές φορές ακολουθώ τον Will σε μια αίθουσα και λέω μόνη μου “πλάκα κάνεις”. Νιώθω ότι προσγειώνομαι από ένα χωριό κατευθείαν στην καρδιά του Μανχάταν, πιάνω τον εαυτό μου να κάνει κύκλους γύρω γύρω, μένω με το στόμα ανοιχτό κι ας πέρασα ένα ολόκληρο χρόνο να χάνομαι και να περιπλανιέμαι στο campus του UCLA. Τα αμερικάνικα πανεπιστήμια δεν θα πάψουν ποτέ να με εκπλήσσουν. Νομίζω ότι θα πρέπει να μπουν στην λίστα με τα αξιοθέατα αυτής της χώρας, μαζί με το άγαλμα της Ελευθερίας και το Καπιτώλιο. Νομίζω ότι από εδώ θα έπρεπε να ξεκινάει κάθε τουρ επισκεπτών –ειδικά των Ελλήνων. “Και εδώ”, θα λέει ο ξεναγός, “είναι ένα δείγμα του πώς θα μπορούσαν να είναι τα πανεπιστήμιά σας με τόσους φόρους που πληρώνετε –αλλά πάνε στους μισθούς των καθηγητών που δεν εμφανίζονται ποτέ στο αμφιθέατρο. Τώρα γυρίστε στο κτίριο στην Σόλωνος που βρομάει, ξεφυλλίστε ένα απαρχαιωμένο σύγγραμμα που θα πάρετε μετά την εξεταστική και καμαρώστε για την κοιτίδα του πολιτισμού”.

Όταν περιγράφω την κατάσταση των Ελληνικών πανεπιστημίων στους φίλους μας εδώ, με κοιτούν με μισό μάτι. “Κι εσύ, πώς κατέληξες μορφωμένη;” με ρωτούν αφού μετά τις περιγραφές μου περίμεναν να αποκαλύψω πως είμαι τουλάχιστον αναλφάβητη. Για λίγο το σκέφτομαι.

Θυμάμαι εκείνο το ντοσιέ που είχε φτιάξει ο μπαμπάς μου από άρθρα που πίστευε ότι θα βοηθήσουν τις εκθέσεις μας στα δύσκολα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου. Έκοβε τα άρθρα από τις κυριακάτικες εφημερίδες του, τα κολλούσε σε λευκές Α4 και μετά τα έβαζε σε ένα ντοσιέ με το οποίο μας κυνηγούσε μέχρι να καθίσουμε και να το διαβάσουμε. Θυμάμαι πόσα αστεία κάναμε με τον αδερφό μου γι’ αυτό το ντοσιέ και σχεδόν 15 χρόνια αργότερα πιάνω τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο ακριβώς πράγμα με άρθρα που νομίζω ότι μπορεί να βοηθήσουν το γράψιμό μου.

Σκέφτομαι πως αν δεν είχα τους γονείς μου, το απόλυτο δίχτυ ασφαλείας, δεν θα είχα καταφέρει να περάσω τόσα χρόνια ταξιδεύοντας, διαβάζοντας και γράφοντας με περισσότερη μποέμ διάθεση απ’ ό,τι θα παραδεχόταν η πριγκίπισσα μέσα μου. Ήταν εκείνοι και όχι το χρεοκοπημένο εκπαιδευτικό σύστημα που με έκανε να αγαπήσω τα βιβλία και το γράψιμο, να θελήσω να πάρω πτυχία, να πάω σε σεμινάρια, να τρέξω σε συναυλίες και παραστάσεις και να βρεθώ σ’ αυτό το καφέ με τους ακαδημαϊκούς που συμμετέχουν σε ένα από τα καλύτερα προγράμματα του πλανήτη και να μην χρειάζομαι υπότιτλους.

Εκεί στο καφέ απέναντι από το campus ήξερα πλέον χωρίς καμία αμφιβολία πως τελικά κάναμε την καλύτερη επιλογή. Ήταν πολύ μακρά η διαδικασία των αιτήσεων, της αναμονής αποτελεσμάτων και τελικά της επιλογής ανάμεσα στο Μίσιγκαν και το Κολούμπια. Για μένα ήταν κυρίως επιλογή ανάμεσα στην Αν Άρμπορ και την Νέα Υόρκη. Σήμερα όμως κατάλαβα πόσο λάθος θα ήταν το Κολούμπια για τον Γουίλ, αφού δεν έχει καν ξεχωριστό τμήμα συγκριτικής λογοτεχνίας, αλλά θα έπρεπε να πάει μέσω του τμήματος της αγγλικής, και φυσικά δεν θα βρισκόταν σ’ αυτό το περιβάλλον, σ’ αυτή την ομάδα από scholars με τόσο διαφορετικές ιστορίες ζωής και σπουδών που μόνο η συναναστροφή μεταξύ τους θα είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα για τις πολιτισμικές γέφυρες που θέλουν να υψώσουν. Ήξερα εδώ και καιρό ότι η επιλογή μας ήταν σωστή, αλλά το ήξερα μόνο από την δική μου σκοπιά, από την ωραία πόλη που κατέληξα να ζω, δεν είχα καταλάβει πόσο μα πόσο ιδανική είναι η Αν Άρμπορ για τον Γουίλ και ακαδημαϊκά.

Άσε που εδώ όλοι τον αντιμετωπίσουν σαν διάνοια και εγώ καμαρώνω χωρίς λόγο, γιατί πάντα τον θαύμαζα και τώρα βρήκα κι άλλους που τον βλέπουν με το ίδιο δέος

Speaking of δέος, σε 10 μέρες πετάω για την Νέα Υόρκη και την Εβδομάδα Μόδας. Προσπαθώ να κάνω πρόβες να το λέω χωρίς να τσιρίζω μετά, αλλά δεν τα έχω καταφέρει ακόμα. (ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ).

9 Comments

Filed under Ann Arbor story, Back to school

9 responses to “comp lit people

  1. τι να πω. οχι, πες μου τι να πω (χωρίς να κλάψω!!)

  2. άσε, θα τσιρίξω εγώ για σένα
    ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

  3. marilu

    ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ? ΣΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΟΑΔΣ???????? ΕΛΕΟΣ! ΛΥΠΗΣΟΥ ΜΑΣ!!!!!!

  4. eva

    και ενω ολοι (οπως ηταν αναμενομενο) θα σχολιασουν την εβδομαδα μοδας, εγω θα ασχοληθω με τα πανεπιστημια, με το εκπαιδευτικο συστημα, τους ακαδημαικους, τα βιβλια και το campus που μολις περιεγραψες.
    νταξει δεν υπαρχει πουθενα η εμπειρια που θα ζησεις και εσυ μαζι με τον Will και πραγματικα οποιος δεν ειχε την ευκαιρια να σπουδασει καπου στο εξωτερικο, δεν μπορει να καταλαβει ποσο σαπιο ειναι το ελληνικο συστημα.
    σας ζηλευω πολυ (με την καλυτεροτερη εννοια)!!!!
    πολλα φιλια🙂

    • νομίζω πως ποτέ δεν θα μπορέσω να του εκφράσω πόσο χαρούμενη με έκανε με την ζωή που μας εξασφάλισε εδώ.

  5. εγώ πάλι θα πω σε πανεπιστήμια της Αμερικήςςςςς????Μίσιγκαν?Κολούμπιααααα???ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ…αναρωτιέμαι αν είναι τόσο ακατόρθωτο οικονομικά να πας για ανώτερες σπουδές στην Αμέρικα όσο μου έχουν πει διάφοροι..μάλλον ε??

    • Ξέχνα τι σου έχουν πει οι διάφοροι! Είναι σχεδόν ΕΥΚΟΛΟ να σπουδάσεις εδώ γιατί υπάρχουν ΑΠΕΙΡΕΣ υποτροφίες και προγράμματα που actually σε πληρώνουν για να έρθεις. Ας πούμε το μάστερ στην δημιουργική γραφή στο Μίσιγκαν σου δίνει πλήρη υποτροφία για τα δίδακτρα και 16 χιλιάδες δολάρια το χρόνο για τα έξοδά σου εδώ. Και σ’ αυτά μπορείς να συμπληρώσεις ΠΟΛΛΕΣ άλλες υποτροφίες. Για μένα η Αμερική συνεχίζει να είναι η χώρα των ευκαιριών, αρκεί να ψάξεις λίγο στο ίντερνετ. Αν θέλεις βοήθεια, είμαι στην διάθεσή σου. Αλλά, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο, θα είναι η συκλονιστικότερη εμπειρία της ζωής σου.🙂

  6. George

    Νόμιζες θα μου ξέφευγες ε? Ε, jamais!
    Α. Να πάρεις πίσω αυτό που είπες για τα σκιουράκια. Δε θέλω σκιουράκια στον κήπο της Σόλωνος (σε ποιον?). Θέλω να τρώω τα ποπ κορν μου μόνος μου!
    Β. Πώς το λέγανε το καφέ απέναντι από τη νομική που το είχε ένας χοντρούλης που μετά έγινε “κατι donuts” και μετά Γρηγόρης? Εκεί μου έλεγες για δωρεάν παιδεία και εγώ σου έλεγα σκατά! Είμαι τόσο χαρούμενος!!!!!! Είχα δίκιο🙂🙂
    Γ. Μπορεί να μην έχουμε πάρκα και ωραία χαλιά αλλά είχαμε καταλήψεις, απεργίες των μέσων μεταφοράς και πολλά άλλα που εγώ λέω μπράβο μας που τα καταφέραμε. Φαντάζομαι εσύ για τους αμερικάνους φοιτητές είσαι ό,τι για εμένα οι μαύροι που έχουν σπουδάσει και λέω: ρε μπράβο, δεν είχανε να φάνε αλλά σπουδάσανε. Το τελευταίο βέβαια θα ισχύει και για εμάς αφού ούτε εμείς δε θα έχουμε να φάμε σε λίγο. lol
    Δ. Δεν είχαμε στη νομική υπολογιστές? Έχεις τρελαθεί τελείως? Δε θυμάσαι που λέγαμε ότι κάπου υπήρχε μια αίθουσα που είχε υπολογιστές? Πλάκα πλάκα, δεν την ψάξαμε ποτέ! Λες να υπήρχε πράγματι??? Τρέμω στην ιδέα ότι έχασα τέτοια ευκαιρία να δω πως ήταν οι υπολογιστές όταν εφευρέθηκαν (δε φανταζομαι ότι θα είχε πιο καινούριους).
    Ε. Τι εννοείς θα πας στην εβδομάδα μόδας? Θέλεις να νοιώσω φθόνο?
    Μισό λεπτό… Νοιώθω ήδη. Για όλα τα παραπάνω. ΧΑ

    ΤΕΛΟΣ

    ΥΓ Σε αρκετά χρόνια θα καταλάβεις τι εννοούσε η μαμά σου όταν έλεγε: Εμείς δεν είχαμε να φάμε, εσύ γιατί δεν τρως το φαγητό σου? όταν θα λες στα παιδιά σου: Εγώ δεν είχα ούτε βιβλία στο πανεπιστήμιο, εσείς γιατί δε διαβάζετε?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s