September bliss

Οι δρόμοι είναι γεμάτοι φορτηγά που ξεφορτώνουν κόκκινους καναπέδες και ποδήλατα. Στο campus γονείς και πρωτοετείς τρέχουν σε έξαλλη κατάσταση με λαμπατέρ στα χέρια ενώ μαλώνουν κάθε πέντε λεπτά με πιο πιθανή κατάληξη το 18χρονο να σταυρώνει τα χέρια στο στήθος  και να δηλώνει “I’m not a child anymore”. Κάθε φανάρι και κολώνα στην πόλη είναι γεμάτα με πολύχρωμα χειρόγραφα πλακάτ “yard sale!” και οι οδηγοί κάνουν επί τόπου στροφές μήπως βρουν το τραπεζάκι που χρειάζονται εκεί. Οι περίπου 41 χιλιάδες φοιτητές επιστρέφουν από τις καλοκαιρινές διακοπές τους και η Αν Άρμπορ γεμίζει φωνές και γέλια. Σε μια βραδινή βόλτα περνάμε μπροστά από τα μικρά ξύλινα σπίτια του κέντρου με τα φωτάκια στα μπαλκόνια και την δυνατή μουσική του πάρτι και όσοι κάθονται έξω μας φωνάζουν “Go blue!” (το σύνθημα της ομάδας φούτμπολ του πανεπιστημίου) κι εμείς σηκώνουμε τις αγωνιστικές γροθιές μας στον αέρα. Δεν είχα ζήσει ποτέ σε πανεπιστημιούπολη και η εμπειρία με έχει γεμίσει με ανεξήγητο ενθουσιασμό για όλα. Θέλω να αγκαλιάσω τους πρωτοετείς που κουβαλούν πολυθρόνες και να τους ευχηθώ να περάσουν 4 φα-ντα-στι-κά χρόνια στο κολέγιο. Θέλω μπω σε όλα τα πάρτι για την έναρξη της χρονιάς και να φωνάζω go blue, go blue μέχρι να γίνω εγώ μπλε και να με βγάλουν σηκωτή έξω. Θέλω να μπω στα sororities και τα fraternities και να τους μάθω επιτέλους να λένε το Ψ σωστά. Θέλω να τους πιάσω από τους ώμους και να τους ταρακουνήσω μέχρι να καταλάβουν πόσο τυχεροί είναι που ζουν αυτήν την εμπειρία.

Ο Will με ξεναγεί στους χώρους του δικού του κτιρίου για τελευταία φορά πριν γεμίσουν φοιτητές με σακίδια γεμάτα ασήκωτους τόμους. Συνειδητοποιώ πως είμαι σ’ αυτήν την ηλικία που εκτός από το να ταυτίζομαι με τους φοιτητές, περνάω και στο άλλο στρατόπεδο, σκέφτομαι πως όταν κάνω παιδιά θέλω οπωσδήποτε να βρεθούν εδώ, θέλω να γίνω μία από εκείνες τις μάνες που θα κυνηγάει το πρωτοετές τέρας της με το λαμπατέρ στο χέρι και θα του απαριθμεί όλα όσα δεν πρέπει να κάνει –και ξέρει ότι θα κάνει από τον πρώτο μήνα ελευθερίας. Σοκάρομαι με την κρίση ταυτότητας που έρχεται να με πλακώσει σαν σακίδιο γεμάτο hardcover αντίτυπα του Ντοστογιέφσκι.

Κερδίζω χρόνο βγάζοντας φωτογραφίες σαν να είμαι σε μουσείο.

Τα φορτηγά κλείνουν τους δρόμους και κανείς δεν γκρινιάζει. Οι μετακομίσεις και οι νέοι φοιτητές περικυκλώνονται από μια τρομερή ενέργεια ανανέωσης, την αίσθηση πως όλα θα πάνε καλά τελικά, την αισιοδοξία για το μέλλον, την αισιοδοξία που μου είχε λείψει τόσο πολύ στην Αθήνα.

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να σου ομολογήσω ότι είμαι από αυτούς που αγαπούν το φθινόπωρο. Και ο Σεπτέμβριος είναι ο αγαπημένος μου μήνας. Είναι ο μήνας που μυρίζει καινούργια σχολικά, που τα μανίκια μακραίνουν και σε αγκαλιάζουν τρυφερά, που οι βροχές σε κάνουν να παραγγείλεις την πρώτη ζεστή σοκολάτα της σεζόν. Και εδώ ζω τον Σεπτέμβριο σε όλο του το μεγαλείο.

Την πρώτη μέρα του μήνα πήγαμε για πικ νικ στην άκρη της πόλης, δίπλα στο ποτάμι και το πάρκο με όλα τα είδη δέντρων που υπάρχουν στο Μίσιγκαν. Καθίσαμε στο σημείο που είχαν αράξει περίπου ένα εκατομμύριο Καναδέζικες χήνες και παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον τα παιδιά που έπλεαν προς το μέρος τους πάνω σε μαύρα σωσίβια. Μετά το φαγητό μαζέψαμε το πολύχρωμο τραπεζομάντηλό μας και καθίσαμε στην σκιά να διαβάσουμε ενώ ένα chipmunk (δες Τσιπ και Νέιλ) πήγαινε πέρα δώθε μπροστά στα πόδια μας μεταφέροντας τα καρύδια που έπεφταν από τον αέρα στην φωλιά του. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου, είδα μια οικογένεια ελαφιών να έχει κατέβει στο ποτάμι και να πίνει νερό ήσυχη, ήσυχη. Ήταν τόσο ήρεμα που νόμζες ότι έχεις χαθεί στο δάσος και κάθε φορά που το μάτι μου έπιανε την άκρη των κτιρίων πίσω από τα δέντρα, νόμιζα πως κάνω λάθος, πως δεν μπορεί να υπάρχουν corporate κτίρια εδώ στον παράδεισο.

Βρέχει πάλι. Απλώνω τα πόδια μου στον καναπέ και ανοίγω το βιβλίο που δανείστηκα εχθές από την βιβλιοθήκη.

Ναι, ο Σεπτέμβριος είναι ο αγαπημένος μου μήνας.

3 Comments

Filed under Ann Arbor story, Back to school, Reading

3 responses to “September bliss

  1. Alia

    Take me down to the paradise city where the grass is green and the girls are pretty…………..Etsi ta blepw ekei…..Kali arxi kalo m!

  2. George

    Σταμάτα πια!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Λυπήσου μααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααας.

    Link στα δύο τελευταία άρθρα με αφορμή την εβδομάδα μόδας και τη φωτογραφία πάνω στο χαλί. Τώρα που θα πας ΝΥ, να θυμηθείς να αγοράσεις παπούτσια. ΧΑΧΑΧΑ ΧΟΧΟΧΟ ΧΙΧΙΧΙ
    Γελάς και εσύ με το αστείο ή γελάω μόνος μου??????

    • ήμουν σίγουρη ότι θα σχολίαζες τα παπούτσια μου. Αχ, Γιωργάκη μου ζω σε φοιτητική πόλη πια και περπατάω ώρες κάθε μέρα. Πάει η γκλάμορους φίλη σου με τα τακούνια που δεν κουνιόταν ούτε από καναπέ σε καναπέ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s