my life in random Coupland thoughts

“Η λέξη εξάρτηση μπορεί να έχει τρεις διαφορετικές έννοιες αν αλλάξεις μόνο ένα γράμμα. Η εξάρτιση με ι σημαίνει τον εξοπλισμό του ιστιοφόρου, η εξάρτυση με υ σημαίνει τον εξοπλισμό του στρατιώτη και η εξάρτηση με η σημαίνει, well, ξέρεις τι σημαίνει, καφές το πρωί.” Γελάμε. Ο Will διαβάζει ξαπλωμένος στον καναπέ δίπλα σε ένα Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής τόσο βαρύ και σοβαρό που με τρομάζει για το μέλλον των αρθρώσεών του. Στην άλλη άκρη του καναπέ εγώ με το βιβλίο του Douglas Coupland στο ένα χέρι και την κούπα με το πράσινο τσάι στην άλλη του ζητάω να μου πει κι άλλες τέτοιες trivial pursuit πληροφορίες. Μπλέκουμε τα πόδια μας και σκεπαζόμαστε με μια μοβ κουβέρτα που ταξίδεψε από την Αθήνα στριμωγμένη σε κούτες. Κάπου κάπου γελάω με κάτι που διαβάζω και ο Will με ρωτάει τι, τι, τι; Είναι δύσκολο να του εξηγήσω. Ο Κόπλαντ γράφει για την ζωή στα ’90s όταν εγώ περνούσα από το παιδικό στάδιο του “δεν ξέρω τίποτα πέρα από τον ακριβή αριθμό των Playmobil πειρατών που κοιμούνται μέσα στο παπούτσι μου”, στο στάδιο της εφηβείας που ανακάλυπτα τον κόσμο μέσα σε απαράδεκτα χοντροκομμένα παπούτσια.

Στην δεκαετία του ’90 ήμουν πολύ περίεργη για τον κόσμο γύρω μου και ρουφούσα με μανία τις pop culture πληροφορίες του Μtv (το αμερικάνικο, ήταν δωρεάν για λίγο), των περιοδικών, των ήχων και των χρωμάτων που αποτελούσαν τον κόσμο των ενηλίκων  στον οποίο πέθαινα να πάρω μέρος. Ακόμα και αν τα πιο δραματικά γεγονότα της ζωής μου (έρωτες, πτυχία, δουλειές, ταξίδια, μετακομίσεις) έγιναν την επόμενη δεκαετία, τα 90s που μυρίζουν CK One, ακούν μουσική από discman και αφήνουν τα τζιν τους να πέσουν χαμηλά στη λεκάνη είναι για πάντα αγαπημένα, γιατί απλούστατα τα παρατήρησα με την εμμονική προσοχή του εφήβου που δεν θέλει να ξεχωρίζει ή να κάνει κάτι λάθος κι έτσι μαθαίνει αμέσως όλους τους αποδεκτούς κώδικες που θα τον ενσωματώσουν αθόρυβα.

Νόμιζα πως δεν έχουμε καμία σχέση πια με τους ήρωες του Κόπλαντ. Εχθές όμως η Μπρίτζετ καθάρισε την φωνή της (δείγμα ότι θα διηγηθεί κάτι πραγματικά συγκλονιστικό) και μας είπε ότι μια κοπέλα στο γραφείο της αποφάσισε να διαγράψει τα δεκάδες emails που την περίμεναν μετά από μερικές μέρες διακοπών, όλα, χωρίς να τα κοιτάξει, λέγοντας πως αν κάποιος ήθελε κάτι πραγματικά σημαντικό θα ξαναεπικοινωνούσε. Σ’ αυτό το σημείο η παρέα εισέπνευσε με θόρυβο, σαν να είδαμε ξαφνικά έναν από τους Κούλεν να προσγειώνεται πεινασμένος πίσω από την πλάτη της και μετά αναφωνήσαμε ταυτόχρονα “γουάου”. Η Μπρίτζετ χαρακτήρισε την πράξη της φίλης της radical. Εγώ αναρωτήθηκα τι είδους τέρατα έχουμε γίνει που η διαγραφή μερικών μέιλς μας σοκάρει έτσι. Στον σαρκαστικό κόσμο του Κόπλαντ αυτή η κίνηση θα ξεκινούσε πόλεμο ή θα έστελνε τους πρωταγωνιστές σε κρίσεις υστερίας να κυλιούνται τσιρίζοντας στους διαδρόμους της Microsoft όπου δουλεύουν σε βάρδιες 18 ωρών. Ήμαστε μόνο ένα βήμα μακριά.

Μετά θυμήθηκα τα τηλεφωνήματα με τους φίλους μου και το παράπονο πως δεν έχουμε χρόνο για τί-πο-τα, πως δουλεύουμε πολύ και στο τέλος το γελάκι με την ατάκα “I should get a life”. Το περίεργο είναι πως ακόμα και αν ντύναμε αυτές τις προτάσεις με όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα του παραπόνου, κατά βάθος ήταν ένα είδος κομπασμού, δηλώσεις που ισοδυναμούν με επιτυχία, καριέρα και φυσικά χρήματα. Μόνο οι γιάπις δεν έχουν χρόνο για να δουν μια ολόκληρη ταινία χωρίς να κάνουν κανένα σημείο ffw. Θελήσαμε να τους μιμηθούμε σε μία διαστροφική ανάγκη να ζήσουμε την επιτυχία τους κι έτσι δεν βάλαμε πουθενά όρια, αφήσαμε τις δουλειές και τα αφεντικά μας να χωθούν ύπουλα κάτω από τις πόρτες κάθε τομέα της ζωής μας και να πλημμυρίσουν τα πάντα με άγχος.

Και τώρα, καθώς απλώνω τα πόδια μου κάτω από την μοβ κουβέρτα και νιώθω τα πόδια του Γουίλ να αλλάζουν θέση για να βολευτώ, ορκίζομαι πως δεν θα βρεθώ ποτέ ξανά σ’ αυτή τη θέση, να σκέφτομαι και να μιλάω με όρους εργασιομανίας, με όρους δανεισμένους από πρότυπα που εξαφανίζονται σιγά σιγά από στομαχικές διαταραχές και καρδιακές παθήσεις, δεν θα ξανακάνω ποτέ αυτό που έκανα ως ανασφαλής έφηβη, αλλά θα μάθω να δημιουργώ τους δικούς μου κώδικες και κανόνες και θα ζήσω τις μέρες μου χωρίς να χρειάζομαι την εξωτερική επιβράβευση των φίλων σε ένα διαγωνισμό παραπόνων για το ποιος δουλεύει περισσότερο.

Α, και θα σπάσω την εξάρτησή μου από τον καφέ. Ή την εξάρτυσή μου, αν σκεφτείς πως με εξόπλιζε για να τα βγάλω πέρα στην μάχη της καθημερινότητας. Ή την εξάρτισή μου ώστε να μπορώ να ταξιδεύω με καινούργια πλοία σε άλλα μέρη μακρινά κι ονειρεμένα.

5 Comments

Filed under Dear diary, Random days and nights, Reading

5 responses to “my life in random Coupland thoughts

  1. για ένα φεγγάρι δούλευα σε εκπομπή στην τιβί. κάθε βράδυ γυρνούσα κουρασμένη, ταλαιπωρημένη, στεναχωρημένη,μπουχτισμένη, αδικημένη. παραιτήθηκα μερικούς μήνες μετά όταν συνειδητοποίησα πως ήμουν 3 ώρες στην καρέκλα, παγωμένη,γράφοντας ένα κείμενο ξανά και ξανά γιατί δεν άρεσε στον παρουσιαστή. για μία εβδομάδα πίστευα ότι απέτυχα τελείως. γιατί δεν είχα τι να πω- τι θα κάνω τα πρωινά όταν οι άλλοι δουλεύουν? τι θα λέω οτι κάνω στη ζωή μου?
    μετά έκανα μεταπτυχιακό και αποφάσισα να παρατείνω λίγο ακόμα την ζωή πριν ριχτώ στην δουλειά. άσε που αν δεν ζεις, δεν έχεις τίποτα να γράψεις. και αν δεν γράφεις,στην περίπτωσή μου δεν έχεις δουλειά.

    • αχ, σε καταλαβαίνω ΤΟΣΟ πολύ! και πρέπει πάντα κα κρατάς στο μυαλό σου αυτό: αν δεν ζεις δεν έχεις τίποτα να γράψεις. Και σ’ αυτές τις δουλειές δεν ζεις.

      Να θυμάσαι ΠΑΝΤΑ πως έκανες την σωστή επιλογή!

  2. Georgia

    @ Λου: ‘Εχοντας δουλέψει έξι χρόνια σε δύο μεγάλα κανάλια σκέφτομαι τον εαυτό μου να με καμαρώνει με 8ποντες γόβες και κοστούμι να τρέχει στους διαδρόμους να προλάβει τα meetings και θέλω να αυτοχαστουκιστώ. Τώρα, 4 χρόνια μετά, με προίκα δύο τρια ψυχοσωματικά δεν έχω καν τηλεόραση στο σπίτι.
    @ Coupland’s reader: Εξαρτάμαι απο τα κειμενά σου!!!

    • Καλά το τρέξιμο με τις γόβες τρομερή παγίδα αυταρέσκειας! Ξέρω ΑΚΡΙΒΩΣ τι λες! Τουλάχιστον μετά από αυτές τις εμπειρίες ξέρουμε τις παγίδες και τι είναι σημαντικό πια. Χαίρομαι τόσο πολύ που βρίσκω ομοϊδεάτες.

      Πού ήσουν όταν έπηζα στην Αθήνα????????????

  3. Georgia πρέπει να τα πούμε! someway! somehow!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s