My Michigan state of mind

Τα δέντρα γίνονται σιγά σιγά κίτρινα και κόκκινα. Χώνομαι σε μια τεράστια κόκκινη κολεγιακή φούτερ με κουκούλα και πίνω πράσινο τσάι. Το προηγούμενο Σάββατο άρχισε η σεζόν του φούτμπολ και ο ουρανός γέμισε από εμψυχωτικά συνθήματα. Συναντώντας την καθηγήτρια Τουρκικών του Will σε ένα καφέ απέναντι από το campus παρακολουθούσα τους φοιτητές να τρέχουν προς τα κτίριά τους κάτω από ασήκωτα σακίδια και τους ζήλευα. Κυρίως γιατί ήταν τόσο σίγουροι για τον προορισμό τους. Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που ήξερα με απόλυτη σιγουριά τι θέλω να κάνω. Πού θέλω να βρεθώ για τους επόμενους μήνες. Ποιο θα ήταν ένα ιδανικό σενάριο για την ζωή μου. Θα κάνω αίτηση σε ένα πρόγραμμα δημιουργικής γραφής. Μπορεί να με δεχτούν, μπορεί και όχι. Μπορεί του χρόνου να διασχίζω κι εγώ τον δρόμο με σιγουριά κάτω από ένα ασήκωτο σακίδιο, μπορεί και όχι. Εν τω μεταξύ κάνω μια καινούργια δίαιτα που δεν περιλαμβάνει στερήσεις και αντικατάσταση γευμάτων με καφέ. Ο Will μου λέει πως έτσι τρέφονται οι άνθρωποι κανονικά. Λέγεται ισορροπημένη διατροφή και άσκηση. Δεν τον πιστεύω απόλυτα. Προσπαθεί να με πείσει πως το φαγητό δεν έχει σχέση με συναισθήματα. Δεν πρέπει να αισθάνομαι περήφανη αν δεν φάω κάτι ή να καταρακώνομαι από τύψεις αν δοκιμάσω ένα cupcake. Τι εννοείς δεν έχει σχέση το φαγητό με τα συναισθήματα; Όλη μου η ταυτότητα ήταν βασισμένη στο emotional eating, τώρα θα αλλάξω; Ναι, μου λέει με τέτοια σιγουριά που τον πιστεύω. Τελικά μπορεί αυτή η δυτική διατροφή των ψυχολογικά ισορροπημένων ανθρώπων να μου ταιριάζει περισσότερο από τις προηγούμενες μεθόδους. Φτιάχνω και άλλο πράσινο τσάι και χαζεύω τα emails μου. Η Ελένη είναι η καινούργια διευθύντρια του Marie Claire. Στην παράλληλη πραγματικότητα του μυαλού μου παίρνω το πρώτο αεροπλάνο και εμφανίζομαι στο γραφείο της απρόσκλητη να την αγκαλιάσω για συχγαρητήρια και μετά να τσιρίξω από ενθουσιασμό. Έχω φανταστεί όλες τις λεπτομέρειες: το γεγονός ότι θα με δουν πρώτα από το ατελιέ και θα τους κάνω σςςςςςς με το δάχτυλο για να μη μας πάρει χαμπάρι η Ελένη. Το poker face που θα διατηρήσω όταν θα μπω μέσα και θα της πω: who’s the boss? Την ώρα που θα την αγκαλιάζω και θα γελάμε σαν χαζές. Στην κανονική πραγματικότητα των ακριβών αεροπορικών εισιτηρίων, κοντεύω να σκάσω που δεν ήμουν εκεί στο πάρτι που της έκαναν οι υπόλοιπες. Και που δεν θα είμαι εκεί κάθε μέρα να την καλημερίζω όταν μπαίνω. Η Ελένη με έμαθε τόσα πολλά πράγματα που δεν θα μπορέσω να της το ανταποδώσω ποτέ. Όχι μόνο για την δουλειά και το γράψιμο, αλλά και για την ζωή, για την φιλία, για την πολιτική (ζει με τo Time στο χέρι), για τις σχέσεις, για τον έρωτα για τα παιδιά. Είναι ο μόνος άνθρωπος που με είδε να υποδύομαι ένα νούφαρο και έζησε να το διηγείται. Όταν χρειάζομαι ένα happy place να ταξιδέψω, σκέφτομαι εκείνη την μέρα με τα κοκτέιλ στο κέντρο και την σοκολάτα στο Χαλάνδρι, ναι, ναι εκείνη την μέρα που έκανα το γόνατό μου μοβ. Και όταν χρειάζομαι ένα ωραίο σχέδιο για το μέλλον, μας φαντάζομαι στο σπίτι της στην Σύρο, να γελάμε με τα ίδια inside jokes που είχαμε και ως διπλανές στο γραφείο. Ο Will σήμερα μου είπε πως ελπίζει να μην χάσω το δέσιμο που είχα με τις φίλες μου στην Ελλάδα. Είναι μερικές φίλες που ανήκουν στην κατηγορία “αδερφή”, του εξηγώ: δεν έχει σημασία πόσες μέρες έχεις να μιλήσεις στο τηλέφωνο μαζί τους ή να τις δεις, μόλις βρεθείτε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Βάζει και τα υπόλοιπα βιβλία μέσα στο σακίδιό του. “Θα γυρίσω στις 6”. Καλό μάθημα, είμαι τόσο περήφανη για σένα. Πάω να ξαπλώσω κάτω από ένα δέντρο με κίτρινα φύλλα και να φανταστώ την στιγμή που θα λέω σςςςςςςςςςςς στην Δήμητρα και την Κάτια για να κάνω έκπληξη στην Ελένη.

κατά την διάρκεια του αγώνα, χαιρόμασταν με τα συνθήματα στα σύννεφα

4 Comments

Filed under American woman?, Ann Arbor story, Homesickness and other maladies, On leaving.

4 responses to “My Michigan state of mind

  1. Πολύ ωραίο κείμενο, με ταξίδεψε!! Σου εύχομαι αργά ή γρήγορα να βρεις τον προορισμό σου!!

  2. marilu

    Βρε παλιοκόριτσο, σταμάτα να με συγκινείς τόσο πολύ… Κάθε φορά που σε διαβάζω θέλω να κλαίω. Ναι, κι εγώ έχω τη φαντασίωση ότι μπαίνεις κρυφά στο γραφείο και σε ανακαλύπτουμε αλλά δεν κάνει να τσιρίξουμε για να μη μας καταλάβουν. Ναι, η Πάπι είναι η καινούργια μας διευθύντρια και είναι κρίμα που δεν δουλεύουμε πια μαζί για να το φχαριστηθείς κι εσύ. Το μόνο κακό είναι ότι μετακόμισε κι εγώ πρέπει πάλι να προσαρμοστώ σε μία καινούργια πραγματικότητα χώρου γιατί όποιος αγαπάω φεύγει. Εσύ άλλαξες Ήπειρο. Τουλάχιστον η Πάπι απομακρύνθηκε μόνο μερικά μέτρα…

    • Να γεμίσεις την παλιά μας γειτονιά ροζ πουά πριν έρθει κανένα αγοροκόριτσο πάλι σαν την Παπαϊωάννου και θέλει μαυρίλες και μινιμαλισμούς.

      Μια μέρα θα το κάνω και θα έρθω και θα τσιρίζουμε όλες μαζί! :))))

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s