Κυριακή και σχόλη

Κάθομαι στον καναπέ και σηκώνομαι σχεδόν αμέσως σαν τηλεοπτική πεθερά σε αγωνία. Κάνω ένα γύρο και επιστρέφω στην αρχική μου θέση. Νιώθω πως κάτι ξεχνάω, κάτι πολύ σημαντικό, αλλά δεν ξέρω τι είναι. Μερικές φορές νιώθω αυτό το άδειασμα του πανικού, αυτό το πάγωμα ψηλά στο στομάχι όταν θυμάσαι ότι έχεις να παραδώσεις μια εργασία για την Δευτέρα το πρωί και είναι Κυριακή βράδυ, έτσι χωρίς λόγο. Υπέφερα από αυτό ακριβώς το σύνδρομο το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες. Είχα περάσει τόσα χρόνια διαβάζοντας εντατικά, τα σαββατοκύριακα είχα ιδιαίτερα και homework, στις διακοπές έκανα επαναλήψεις, ενδιάμεσα έχωσα και το Proficiency, μπορούσες να με πεις και busy. Και οι Κυριακές μου ήταν πάντα γεμάτες άγχος για το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας. Και μετά ήρθε εκείνο το καλοκαίρι ακριβώς μετά τις εξετάσεις που ξυπνούσα με το σφίξιμο του άγχους και μου έπαιρνε μερικά λεπτά να συνειδητοποιήσω ότι πραγματικά δεν έχω τίποτα να με περιμένει. Μπορούσα να οργανώσω εγώ πώς θα περάσω την μέρα μου. Το συζητούσαμε με τις φίλες μου και δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε αν ήταν ανακούφιση αυτό που ακολουθούσε ή στενοχώρια για την ξαφνική αλλαγή. Περίεργη αίσθηση να μην έχεις τίποτα να σε πιέζει. Ακόμα πιο περίεργο το τέλος της ρουτίνας χρόνων.

Δεκατρία χρόνια μετά, πετάγομαι με το ίδιο άκυρο άγχος από τον καναπέ. Για λίγο ψάχνω στην λίστα του μυαλού μου ποια εκκρεμότητα έχω ξεχάσει, περιμένοντας αυτό το άδειασμα του πανικού όταν θυμηθώ ότι έχω deadline αύριο και μόνο μερικές ώρες να γράψω τις 2000 λέξεις. Τίποτα. Δεν υπάρχει καμία εκκρεμότητα, κανένα deadline, τίποτα που να έχω καθυστερήσει. Γελάω με τον εαυτό μου. Οι Κυριακές των τελευταίων χρόνων μου ήταν πάντα γεμάτες κείμενα, μεταφράσεις, επείγοντα emails και άγχος για την επόμενη εβδομάδα. Τώρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω.

Ξαναδιαβάζω τα αγαπημένα μου βιβλία στο πάτωμα δίπλα στα πόδια του Will που μονολογεί στα Τουρκικά. Ξεφυλλίζω περιοδικά και χαζεύω μόδα και ομορφιά με τις ώρες. Εμπνέομαι και βάζω μάσκες ενώ φτιάχνω τα νύχια μου. Τρώμε σε ωραία στρωμένο τραπέζι και όχι στο τραπεζάκι του σαλονιού με ταινία γιατί δεν θα προλαβαίναμε να κάνουμε και τα δύο σε ξεχωριστές στιγμές της μέρας. Ξανα-απλώνομαι να διαβάσω στον καναπέ δίπλα σε μια τεράστια κούπα καφέ που όποια φίλη ή ξαδέρφη έχει δει στο skype με έχει ρωτήσει αν είναι γλάστρα. Όταν βαριέμαι παίρνω φόρα και πηδάω πάνω στον Will στον απέναντι καναπέ που γελάει ευτυχισμένος γιατί δεν ζει πια με το αγχωμένο τέρας της Αθήνας, αλλά μια κανονική γυναίκα που μπορεί να περάσει μια Κυριακή χωρίς κρίσεις πανικού. Όταν βαριέται κι εκείνος βγαίνουμε για βόλτα και περπατάμε αγκαλιασμένοι στα μεγάλα πεζοδρόμια που σου επιτρέπουν τέτοια ακροβατικά.

Σήμερα σταματήσαμε στο πάρκο δίπλα στο σπίτι μας και σε μια ξαφνική έμπνευση της στιγμής αποφάσισε να μου μάθει baseball. Baseball. Η μαύρη τρύπα της λογικής. Είχε ξαναπροσπαθήσει να μου εξηγήσει τους κανόνες και στην αρχή της σχέσης μας αλλά κουνούσα ψεύτικα το κεφάλι ότι καταλαβαίνω ενώ σκεφτόμουν πόσο όμορφος είναι. Αυτή τη φορά μου ζήτησε να συγκεντρωθώ. Του υποσχέθηκα πως θα βάλω τα δυνατά μου.

Στο γήπεδο μου απαριθμεί τις βάσεις, πού κάθεται ο pitcher, τι πρέπει να κάνεις, ποιος είναι ο σκοπός όλης αυτής της ταλαιπωρίας κλπ, κλπ. Κάθε φορά που μου λέει first base ή second base χαχανίζω σαν έφηβη. Του είπα ότι έχω δει αρκετές ταινίες ώστε να ξέρω ότι πρέπει την πιο κρίσιμη στιγμή να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς και να γλιστρίσεις τα τελευταία μέτρα σε αργή κίνηση μέχρι το παπούτσι σου να φτάσει στο άσπρο μαξιλαράκι. Αναστέναξε αλλά δεν πτοήθηκε. Άλλωστε είναι ο ίδιος άνθρωπος που μου εξήγησε τους κανόνες και τις στρατηγικές του αμερικάνικου φούτμπολ και τις κατάλαβα –και τώρα ξέρω γιατί την πιο κρίσιμη στιγμή πρέπει να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς και να πιάσεις την μπάλα που σου ρίχνει κάποιος από μακριά και να πηδήξεις μέσα στην άσπρη γραμμή σε αργή κίνηση. Τολμώ να πω ότι κάτι κατάλαβα τα βασικά. Μου υποσχέθηκε πως θα με πάει και σε κανονικό αγώνα για να δω τα πάντα στην πράξη.

Αφού τελείωσε το μάθημα πήγα στην base που καθόταν, τον αγκάλιασα και του είπα όλο νόημα “wanna get to second base with me?” δίνοντάς μου συγχαρητήρια για την σπιρτάδα και την τσαχπινιά μου. “Um, sure, but we are standing on the THIRD base now”. Ανεπίδεκτη μαθήσεως.

Στην υπόλοιπη βόλτα μας ανακαλύψαμε μια μικρή πόλη στην πίσω αυλή ενός γείτονά μας που είχε φτιάξει τον πιο ωραίο σιδηρόδρομο ever

δέντρα που είναι ολόκληρα κόκκινα πια

και άλλα που είναι σαν να έχουν κάνει ανταύγειες σε λίγες τούφες μόνο

σκίουρους ακόμα και μέσα στην μέση του δρόμου

και σε μια ανασκαφή στις τσέπες μας πιστοποιητικά από τον ελεγκτή ποιότητας που είχε εγκρίνει το σακάκι του Will, όταν ακόμα φτιάχνονταν ρούχα στις ΗΠΑ και υπήρχαν τέτοιες θέσεις (ναι, είναι vintage).

Πίσω στο σπίτι τρώμε ταχίνι με μήλα (σούπερ συνδυασμός που μας έμαθε η Laura) και κανονίζουμε το πρόγραμμά για αύριο. Το απόγευμα θα πάμε μαζί σε μια ομιλία στο πανεπιστήμιο. Αποφάσισα πως τα σεμινάρια, οι ημερίδες και οι ομιλίες είναι πιο ενδιαφέρουσες όταν δεν είσαι φοιτήτρια και μπορείς να διαλέγεις randomly ό,τι σου φαίνεται ωραίο, χωρίς να έχεις σκοπό να τα εντάξεις σε εργασίες ή απλώς να θέλεις να γνωρίσεις τον καθηγητή μπας και φιλοτιμηθεί και αναλάβει την πτυχιακή σου. Ποτέ στην ζωή μου δεν έχω ξαναβρεθεί σε πανεπιστημιακή αίθουσα με τέτοια χαρά, όπως αυτή που νιώθω αυτόν τον καιρό. Μπορεί να είναι και το γεγονός ότι οι ομιλίες αυτές γίνονται σε αίθουσες με ψηλά ταβάνια και μπαρόκ διακόσμηση, ενώ στην άκρη υπάρχει ένα μεγάλο τραπέζι με καφέ, τσάι και σνακ και φυσικά στην διπλανή βελούδινη καρέκλα ο Will.

So, αγαπημένη φίλη, αυτές είναι οι Κυριακές μου πια. Βόλτες στο πάρκο, baseball, πολλά βιβλία, τρέξιμο –από το κανονικό για εξάσκηση, όχι το άλλο της Αθήνας, ζεστά φαγητά, false alarms άγχους και ωραίες κουβέντες για σεμινάρια με τον Will πάνω από αχνιστές κούπες καφέ.

Δεν ήξερα ότι υπήρχαν κι αυτές οι μέρες. Φανταζόμουν ότι μπορεί να βρίσκονται κάπου εκεί έξω, αλλά δεν ήξερα ότι μπορεί να τις κερδίσουν και οι κανονικοί γήινοι όπως εμείς. Ήταν σαν το true love που πρέπει να το ζήσεις για να πειστείς ότι δεν είναι αστικός μύθος ή διαφημιστικό κόλπο της Coca-Cola.

6 Comments

Filed under American woman?, Ann Arbor story, Back to school

6 responses to “Κυριακή και σχόλη

  1. jerry

    τι ωραία που τα περνάμε στην εξοχή…!!
    αν καταλάβεις τελικά πώς γίνεται αυτό με το baseball πες και σε μας…- όχι ότι θα το πιάσω αλλά θα κάνω μία προσπάθεια..
    (να ξέρεις ο ian δελεάζει το νάσο με βέγκας τσιπς- αχ αυτά τα παιδιά, ελπίζω να μη χάσουν το γάμο, ούτε να παίξουν στη ρουλέτα το νυφικό!!!)

  2. φυσικά και δεν κατάλαβα –αλλά προσπαθώ να πείσω την υπηρεσία αλλοδαπών ότι είμαι σχεδόν αμερικανίδα πια.

    (κοίτα, τουλάχιστον τα κατάφεραν και εμφανίστηκαν στον πρώτο γάμο. μπορεί να ήταν χάλια από το hangover, μπορεί να μην ήξεραν πού βάζουν την υπογραφή τους –ευτυχώς είχαμε την Γωγώ– αλλά ήταν εκεί. ε, μην τους ζητάμε και θαύματα πια. άντε μην πάει ο γάμος στο Βέγκας για σπάσιμο!).

  3. kala exw pathei tin plaka mou me tin omorfia tou merous!
    eimai sigouri pws pernas yperoxa!

  4. ΝΑΙ!! Και είναι η πρώτη φορά που αδυνατίζω χωρίς να κάνω δίαιτα. Μάλλον είναι ότι κάνω όλη μέρα ποδήλατο. Και ότι μαγειρεύω σπίτι αντί να παραγγέλνω ντελίβερι στο γραφείο. Α, και το γεγονός ότι είμαι χαρούμενη και έτσι δεν ξεσπάω σε emotional eating.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s