Δείξε τα δόντια σου

Γύρισα από την πρώτη μου επίσκεψη στον οδοντίατρο εδώ με μουδιασμένο χείλος και μια goody bag. Όπως φαίνεται ο παλιός μου οδοντίατρος δεν έκανε πολύ καλούς καθαρισμούς ή για την ακρίβεια καθάριζε μόνο ό,τι φαίνεται και άφηνε την υπόλοιπη πέτρα να φθείρει τα ούλα μου από μέσα και να μου πέσουν τα δόντια όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Τώρα θα μου πεις γιατί κάθομαι και σου αναλύω για την πέτρα μου; Θα σου πω. Ο παλιός μου οδοντίατρος ήταν ιδιωτικός. Μία φορά που δοκίμασα την τύχη μου για ένα σφράγισμα σε δημόσιο νοσοκομείο, πέτυχα σε εκπαιδευόμενη που μου έκανε απανωτές ενέσεις που δεν με έπιαναν, κατέληξα να νιώσω ΟΛΗ τη διαδικασία του σφραγίσματος και τελικά να μουδιάσω όταν έφυγα από το νοσοκομείο και να μείνω ψευδή την υπόλοιπη ημέρα από OD αναισθητικού –έχεις προσπαθήσει ποτέ να πιεις καφέ μετά από αναισθησία; Το ένστικτο επιβίωσής μου λοιπόν με έστελνε σε ιδιωτικά οδοντιατρεία και μετά, σε μια αίσθηση μεγαλοψυχίας, χάριζα στο Υπέροχο Ταμείο (ΤΑΙΣΥΤ) τα 2 ευρώ που ήταν διατεθειμένο να μου αποζημιώσει (γιατί τόσο κοστίζει ένα σφράγισμα έτσι; τέτοιες μαθηματικές διάνοιες έχουν να κάνουν και τα οικονομικά τους) και δεν συμπλήρωνα τις αιτήσεις και τις παρα-αιτήσεις για να τα πάρω. Φυσικά ο οδοντίατρός μου δεν μου έκοβε απόδειξη, duh! Και υποτίθεται ότι ήταν kind of famous.

Έρχομαι στην Αμερική, κόρη αστικής οικογένειας με προίκα και άσπρα δόντια, και οι οδοντίατροι εδώ σημαίνουν συναγερμό. Μου βγάζουν ακτινογραφίες (με ρώτησαν και αν μπορούν να πάρουν τηλέφωνο τον παλιό μου οδοντίατρο για να του ζητήσουν τα αρχεία μου, αλλά δεν με ξαναρώτησαν αφού γέλασα δυνατά) κάνουν συμβούλιο και μου εξηγούν: επιφανειακά όλα είναι τέλεια, αλλά επί της ουσίας θα χάσω τα δόντια μου. Thanks doc.

Σ’ αυτό το σημείο με κάθισαν στην μοβ καρέκλα και άρχισαν τον κανονικό καθαρισμό για να αποτρέψουν το κακό. Με αναισθησία που έπιασε αμέσως. Μετά η κυρία στην ρεσεψιόν μου έκλεισε το επόμενο ραντεβού και μια γιατρός μου έφτιαξε goody bag με οδοντόβουρτσες, οδοντόκρεμες, listerine, νήμα, ενημερωτικά φυλλάδια, the whole deal. Α, σε περίπτωση που αναρωτιέσαι, οι ακτινογραφίες δεν έγιναν στο υπόγειο, αφού είχα πάρει το παραπεμπτικό μου και αφού το είχε υπογράψει ο Dr. Tembelis αυτοπροσώπως, αλλά εκεί όπως ήμουν στην καρέκλα μου, έφεραν το μηχάνημα πάνω από το κεφάλι μου και με άφησαν να αισθάνομαι σαν τριτοκοσμική γιαγιά που εντυπωσιάζεται με την τεχνολογία της Δύσης.

Πόσο μου κόστισε όλο αυτό; Τίποτα. Το καλύπτει η ασφάλεια του Will. Από το δημόσιο πανεπιστήμιο της πολιτείας είναι η ασφάλεια, επαναλαμβάνω.

Όποιος μου ξαναμιλήσει για κοινωνικό κράτος και σύστημα υγείας στην Ελλάδα ή ξανακούσω την έκφραση “στην Αμερική σε αφήνουν να πεθάνεις στον δρόμο” θα τον χτυπήσω, το ορκίζομαι. Ή θα τον βάλω για απονεύρωση κάτω από τους εκπαιδευόμενους στα δημόσια νοσοκομεία με ληγμένη αναισθησία.

Γιατί παίρνοντας το 1/3 του μισθού μου χωρίς να με ρωτήσουν ποτέ, όπως και το 1/3 από κάθε ρημαδοεπίδομα, μαζί με όσα έδινε ο εργοδότης στην υγειά μου, περίμενα κάτι σε αντάλλαγμα. Γιατί αγάπη μου να μην έχει και το ΤΑΙΣΥΤ οδοντιατρείο με ρεσεψιόν και goody bag; Καλά, ξέρω γιατί, ήταν μια ρητορική ερώτηση. Και τελικά τι κέρδισα από όλα αυτά τα χρήματα που μου κράτησαν, χρήματα που έβγαζα με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα κάθε μέρα στον ΔΟΛ;

ΔΟΛ είπα και θυμήθηκα. Μπαίνω κάθε μέρα οnline να διαβάσω τα νέα από την χαμένη  μου Πατρίδα μακρινή (θα γίνεις χάδι και πληγή σαν ξημερώσει σ’ άλλη γη) –δεν θέλω σχόλια, είμαι  μετανάστης πια κι έχω τον καημό της ξενιτιάς– και δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Και προσπερνάω την υπόλοιπη λίστα με τις απεργίες για να φτάσω στους δημοσιογράφους που με ενδιαφέρουν περισσότερο και αυτά που διαβάζω πονάνε τα μάτια μου.

Κατέληξα πως οι Έλληνες συνδικαλιστές είναι το όνειρο κάθε σκληροπυρηνικού εργοδότη, κάποιου που ορκίζεται στον Ronald McDonald και κάνει interviews στις ψαρόβαρκες λίγο έξω από τη Χίο, πριν κάψουν τα χαρτιά τους οι υποψήφιοι και δεν μπορεί να τους κρατήσει τα διαβατήρια για εκβιασμό.  Συνδικαλιστές. Είναι τόσο αστείοι, αποκομμένοι από την εποχή (και την γλώσσα) του υπόλοιπου πλανήτη, στον δικό τους μικρό κόσμο, αναμασούν τα συνθήματα που σκέφτηκαν το ’70 μετά από κάτι μπάφους και δεν τα ξαναδούλεψαν ποτέ. Σαν τους κνίτες της Νομικής που χρησιμοποιούν ακόμα λέξεις όπως  “προβοκάτορας” ή “φακέλωμα” χωρίς να συνειδητοποιούν ότι όχι μόνο δεν υπάρχει λογοκρισία, αλλά nobody gives a fuck για το τι λένε.

Και έρχομαι να ξαναρωτήσω, γιατί κύριοι συνδικαλιστές δεν ζητήσατε ποτέ δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη μαζί με όλα αυτά τα εντελώς εξωπραγματικά που ζητάτε συνήθως; Αυτό το αίτημα μπορεί να είχε καλύτερη τύχη από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (LOL και μόνο που γράφω γι’ αυτές).

Αλλά νομίζω πως αυτό που πραγματικά με πείραξε ήταν η γλώσσα στα διάφορα ηλεκτρονικά έντυπα. Δεν ξέρω αν θεωρείται επαναστατική ή προκλητική, εγώ απλώς την διαβάζω ως ακαλλιέργητη κραυγή μέσα σε γήπεδο. Γράφουν για το “σινάφι των δημοσιογράφων” ή χρησιμοποιούν τα επώνυμα των εκδοτών όπως οι τίτλοι των αθλητικών εφημερίδων για τους προπονητές: Αισιόδοξος ο Μπόμπολας για το ντέρμπι. Ανήσυχος ο Ψυχάρης για τον τραυματισμό της φανέλας νούμερο 9.

Στην Αμερική, όπου για να γίνεις δημοσιογράφος πρέπει να έχεις σπουδάσει κιόλας, υπάρχει ένας οδηγός, το Associated Press Stylebook, που έχει μια λίστα με το πώς πρέπει να γράφονται οι ιδιότητες, οι προσφωνήσεις, τα ονόματα, οι τίτλοι, ξέρεις, κάτι που να κρατάει μια ομοιομορφία και ένα επίπεδο. Ένα βιβλίο που ανανεώνεται κάθε χρόνο και ξεφυλλίζεται από κάθε δημοσιογράφο που σέβεται τον εαυτό του. Δεν απευθύνεσαι στους φίλους σου βρε αγάπη μου για να πετάς έτσι επώνυμα, λαϊκίστικα και παιδιάστικα. Αφού πιάνεις αυτό το ρημαδοπληκτρολόγιο και αποκτάς φωνή, κάνε το σωστά, μήπως και σώσεις την αξιοπρέπεια του σιναφιού.

Speaking of which, γιατί να μην μαζευτεί η σάρα και μάρα; Πώς ακριβώς σοκάρεσαι; Μήπως έχεις και κανένα κριτήριο πριν χρίσεις κάποιον δημοσιογράφο;

Γιατί αυτοί οι αποτελεσματικοί και άρτια οργανωμένοι συνδικαλιστικοί αγώνες δεν έχουν επιτέλους βάλει ένα όριο στο ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί να δημοσιογραφεί; Εσύ θα προσλάμβανες δικηγόρο που δεν έχει τελειώσει την νομική αλλά ένα λύκειο (μάλλον) κάπου, κάποτε για να διαπραγματευτεί το διαζύγιό σου; Και μην ακούσω την αιώνια δικαιολογία του “μαθαίνεις πάνω στην δουλειά πράγματα που δεν διδάσκουν στα σχολεία”. Αν είναι έτσι γιατί δεν εμπιστεύεσαι την εγχείρηση του προστάτη σου στον πρακτικό του χωριού, αλλά ψάχνεις τον γιατρό με τα περισσότερα κορνιζαρισμένα πτυχία στον τοίχο και τις μετεκπαιδεύσεις στο Τέξας;

Και η δική μου σφραγίδα δημοσιογράφος τυπώνει αν την πιέσεις πάνω σε ένα χαρτί. Ξέρεις πώς την απέκτησα; Πήγα μια μέρα στο ΤΕΒΕ (τότε), πλήρωσα για να γραφτώ –γιατί τους ξεβόλεψα– μια άλλη μέρα πήγα στην εφορία δίπλα στο σπίτι μου, διάλεξα μια ιδιότητα από ένα μεγάλο βιβλίο με φαγωμένο εξώφυλλο και βρώμικες σελίδες, και -νταν, νταν!– έγινα δημοσιογράφος. Κανείς δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτα ως απόδειξη ότι μπορώ να ασκήσω αυτό το επάγγελμα, πέρα από μια βεβαίωση ότι πληρώνω εισφορές σε κάποιο ταμείο.

Αυτό που έλεγαν στις επιθεωρήσεις του ’80 “ό,τι δηλώσεις, είσαι”, ε, το έκανα το 2οο2 στην Ευρωπαϊκών Προδιαγραφών Ελλάδα.

Γιατί δεν μπορούμε να αδειάσουμε την χώρα από αυτούς τους τύπους και να την γεμίσουμε με τέτοιους;

* Παρεμπιπτόντως, γκρινιάζω, γκρινιάζω, αλλά όχι μόνο ανήκω στο σινάφι, αλλά όσο ήμουν στην Αθήνα δεν έκανα και τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση.

Ann Arbor Public Library

4 Comments

Filed under American woman?, What's wrong with you?

4 responses to “Δείξε τα δόντια σου

  1. status update από τον γκουχου γκουχου αγαπημένο ΔΟΛ: οι ίδιοι συνδικαλιστές λοιπόν που κήρυξαν χθες την απεργία για όσους απολύθηκαν προχθές, είχαν προαποφασίσει ότι θα την λήξουν στις 12:30 και θα την κηρύξουν παράνομη, έτσι ώστε όλοι να επιστρέψουν στα γραφεία τους και ούτε γάτα ούτε ζημιά, αλλά να μην τους πει και κανείς ότι δεν προσπαθήσατε, ή δεν “αγωνιστήκατε”.
    Η κοροϊδία και η γυφτιά σε όλο της το μεγαλείο.
    Για να μην σχολιάσω φυσικά ότι οι γνωστοί “απουσιολόγοι” της ΕΣΗΕΑ και της ΕΣΠΗΤ ανέβαιναν στα γραφεία και τραμπούκιζαν όσους δεν ήταν κάτω να απεργούν χωρίς κανένα νόημα για κάτι που ποτέ κανείς δεν ξέρει τι είναι. Άσε μας μωρέ με τους γελοίους.
    *έξαλλη πρωί πρωί*

    • Και τους κοιτάς και σκέφτεσαι ότι ΑΥΤΟΙ οι άνθρωποι διαπραγματεύονται το εργασιακό σου μέλλον και κουνάς το κεφάλι με το συμπέρασμα –έεεεεετσι εξηγείται το πακέτο που τρώω κάθε μέρα στο γραφείο.

      Ίχνος αξιοπρέπειας.

  2. eleanna

    Το να πέσουν τα δόντια μου είναι ο χειρότερος μου εφιάλτης! Νομίζω πως μόλις βρήκα τη δικαιολογία να κάνω ταξίδια στο εξωτερικό 1-2 φορές το χρόνο!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s