shopping therapy

Σπρώχνω το καροτσάκι του σούπερ μάρκετ γεμάτο με πρασινάδες που χοροπηδούν δίπλα στο κράνος του ποδηλάτου και το οργανικό γιαούρτι. Διασχίζω διαδρόμους νωχελικά, διαβάζω τα συστατικά της κέτσαπ και την αφήνω πάλι πίσω, κουνάω μια μικρή κολοκύθα δίπλα στο αυτί μου χωρίς να ξέρω τι πρέπει να ακούσω, απλώς βλέπω όλους τους άλλους να το κάνουν και φαντάζομαι ότι κάτι ξέρουν, χαζολογώ στον διάδρομο με τα διακοσμητικά του Halloween, αναβοσβήνω νεκροκεφαλές-φωτιστικά και πατάω όλα τα κουμπιά των made-in-china πλαστικών φαντασμάτων και μαύρων γατών που κάνουν τρομακτικές φωνές έτσι για το καλό, τουρτουρίζω δίπλα στα ατέλειωτα ψυγεία, δοκιμάζω brownies που μόλις έχουν βγει στο bakery και μου έχουν σπάσει την μύτη. Μαθαίνω πως τα κοτόπουλα των οποίων τα φιλέτα ρίχνω μέσα στο καρότσι πέρασαν ζωή και κότα (no pun intended) έτρωγαν μόνο vegetarian λιχουδιές, τριγυρνούσαν ελεύθερα (free range είναι το νέο certified organic), δεν έζησαν την δοκιμασία των έξτρα ορμονών, νιώθω κάπως περήφανη, με τα γαλλικά και το πιάνο τους τα φιλετάκια μας σκέφτομαι και γελάω μόνη μου. Στον διάδρομο με τα μπαχαρικά μυρίζω δείγματα και φτερνίζομαι, στο διάδρομο με τους καφέδες δοκιμάζω διάφορα χαρμάνια και πλαταγίζω την γλώσσα στον ουρανίσκο μου σκεφτική, σαν τους Ελληνάρες που κάνουν πως δοκιμάζουν τα κρασιά στα “καλά” εστιατόρια και τα δίνω την έγκρισή μου τελικά χωρίς κανείς να την έχει ζητήσει. Κάπου κάπου αναρωτιέμαι τι ώρα να έχει πάει, αλλά μετά με διορθώνω “και τι με νοιάζει;”. Ποιος θα το έλεγε πως θα με έκανε τόσο χαρούμενη η πολυτέλεια να συγκρίνω αρετές στις διάφορες μάρκες baking soda με τις ώρες; Θέλω για λίγο να φανταστείς την άλλη Γιώτα, εκείνη στην Αθήνα που έτρεχε στον Βασιλόπουλο δίπλα στο γραφείο και τον προλάβαινε στο τσακ πριν κλείσει, την κακομοίρα Γιώτα που ψώνιζε γάλα και σταφίδες για πρωινό κουτσαίνοντας πάνω στα τακούνια που είχε βάλει πριν 12 ώρες φεύγοντας από το σπίτι, εκείνη την Γιώτα με τα ψυχοσωματικά και το μόνιμο σφίξιμο στη βάση του λαιμού από το άγχος. Στο πάρτι-έκπληξη που μου έκαναν τα κορίτσια του περιοδικού πριν φύγω με περίμεναν με την φωνή της Aretha να λέει ξανά και ξανά “Rescue me”. O Will έχει αναδειχθεί σε επίσημο σούπερ ήρωα που με έσωσε (από τον εαυτό μου, από εκείνη την καθημερινότητα, από την Αθήνα στα χειρότερά της).

Βάζω τα ψώνια στα καλάθια του ποδηλάτου, κάτι πατζάρια περισσεύουν πάνω από τα υπόλοιπα και τα αφήνω έτσι σαν σημαία. Φοράω το κράνος και κάνω πετάλι αργά, με την ησυχία μου, ανεβαίνω την Stadium, στρίβω στην Pauline, τρομάζω σκιουράκια στα γκαζόν των σπιτιών και φτάνω στην διασταύρωση με την Seventh. Βλέπω το σπίτι μας από μακριά και περιμένοντας να αλλάξει το φανάρι τσεκάρω αν τα πατζάρια είναι ακόμα στην θέση τους να ανεμίζουν την ανεξαρτησία μας από την τρέλα της Αθήνας. Τέρμα εκείνες οι ατέλειωτες διαδρομές με τον ηλεκτρικό, εκείνα τα βράδια μετά την δουλειά που ακουμπούσα το κεφάλι μου πάνω στο παράθυρο και ήθελα να κλάψω με την απελπισία ανθρώπου που τον βασανίζουν στερώντας του τον ύπνο (μα ποιο σατανικό μυαλό το σκέφτηκε αυτό;). Τέρμα, η θλιβερή βόλτα από τον σταθμό ως την γωνία της Πεύκων που μπορούσα να δω το σπίτι μας , και να χαμογελάσω επιτέλους με το αναμμένο φως στο μπλε δωμάτιο όπου ήξερα ότι δούλευε ο Will.

Το φανάρι αλλάζει και κάνω μια- δυο πεταλιές πριν αφήσω το ποδήλατό μου να κυλήσει ελεύθερα στην κατηφόρα που θα με φέρει μπροστά στο σπίτι μας. Μου λείπει εκείνο το μπλε δωμάτιο, αλλά τίποτα δεν θα με κάνει να γυρίσω πίσω σ’ εκείνη την Γιώτα.

ΥΓ. Και μια που πιάσαμε το θέμα των σούπερ μάρκετ και έχω λίγο χρόνο ακόμα (duh!) θα σου πω για τις εκδρομές μας με την Solero στα σούπερ μάρκετ του LA. Συνήθως πηγαίναμε μετά το μάθημα (τελειώναμε στις 10 μμ) και φεύγαμε φορτώνοντας τα πίσω καθίσματα του Βαρώνου με άπειρες σακούλες. Φτάνοντας στο σπίτι διαπιστώναμε πως το μόνο φαγώσιμο που είχαμε πάρει ήταν σούσι και ενταμάμε που τρώγαμε το ίδιο βράδυ. Όχι, νοικοκυρές δεν μας έλεγες. Αλλά, το διασκεδάζαμε με την ψυχή μας, σου λέω είναι σχεδόν ψυχοθεραπεία η επίσκεψη σε ένα μεγάλο αμερικάνικο σούπερ μάρκετ.

2 Comments

Filed under American woman?, Random days and nights

2 responses to “shopping therapy

  1. jerry

    ενταμάμε??????
    Το googlαρα βεβαια αλλά πραγματικά θέλω να μου το περιγράψεις!!!!!

  2. ααα, είναι τέλειαααα! μοιάζουν με γιγαντιαία χλωρά φασολάκια και είναι τα άγουρα σποράκια της σόγιας. τα βάζεις στο microwave, τους ρίχνεις αλάτι και γίνονται σούπερ!
    http://en.wikipedia.org/wiki/Edamame

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s