time zones apart

Μόλις έχω τελειώσει το μεσημεριανό και η Φίλη με παίρνει τηλέφωνο από το Bacaro όπου ο σύζυγος παίζει μουσική. Θέλω να της πω “μα καλά μεσημεριάτικα;” και μετά συνειδητοποιώ τι ώρα είναι στην Ελλάδα. Τώρα που μιλάμε με μουσική υπόκρουση την βροχή και τον καφέ που ετοιμάζεται, στην Αθήνα βγαίνουν όλοι για να τσουγκρίσουν τα τζιν και τόνικ τους με Δήμητρες και Δημήτρηδες. Αυτό με τις ονομαστικές εορτές είναι πολύ tricky όταν είσαι μακριά, γιατί δεν στο θυμίζει κανείς, δεν έρχονται με γλυκά στο γραφείο οι εορτάζοντες ώστε να το ψυλλιαστείς, δεν γίνεται τίποτα. Αν δεν μπεις στο in.gr από περιέργεια, την πάτησες, έχεις ξεχάσει την γιορτή της κολλητής και δεν υπάρχει τρόπος να το μαζέψεις.

Ένα μήνυμα της Φίλης στο facebook μου λέει ότι και η Ξαδέ κατευθύνεται προς τα εκεί. Τις φαντάζομαι να ισορροπούν τα χρωματιστά κοκτέιλ τους και να γελάνε δυνατά και μου λείπουν τόσο πολύ που σφίγγεται ο λαιμός μου (κόβεται η ανάσα μου θα έγραφα αν δεν φοβόμουν ότι θα με περάσεις για drama queen) και προσπαθώ να θυμηθώ τι μας έκανε να γελάμε νευρικά εκεί στο Baba Au Rum με τόση ένταση που χρειαζόταν να διπλωθούμε στα δύο για να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε, ενώ χτυπούσαμε τα μπούτια μας μ’ αυτόν τον χαρακτηριστικό τρόπο που μόνο οι Μεσογειακοί απολαμβάνουν μετά από τα μεθυσμένα αστεία τους. Αλήθεια, δεν μπορώ να θυμηθώ τα αστεία. Αλλά μου είναι πολύ εύκολο να πατήσω replay του μυαλού μου και να ακούσω τα γέλια τους.

Χρόνια πολλά φίλη μου.

όταν ακόμα ήμασταν συμμαθήτριες και ποζάραμε για την Ελένη στο Marie Claire.

Leave a comment

Filed under Homesickness and other maladies

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s