I almost killed him one Christmas in Ann Arbor

Η Ακαδημία, όχι αυτή για την οποία  γράφω συνήθως, η άλλη που δίνει τα Όσκαρ, μου στέλνει την λίστα με τα ντοκιμαντέρ που της αρέσουν για φέτος και διαβάζω το email με αγωνία ψάχνοντας το όνομα του Γιαν, του σκηνοθέτη που αγαπούσαμε όσο τον αγαπούσε και το Κοάλα μας, αλλά αφού την πλήγωσε του ευχόμαστε τα χειρότερα. Δεν είδα τον Γιαν εκεί, αλλά είδα τον Banksy και πολύ συγκινήθηκα, ειδικά αφού εκείνος δεν έχει πληγώσει καμία φίλη μας και θα μπορούμε να χαρούμε αν κερδίσει.

Σε περίπτωση που αναρωτιέσαι, ιδού η λίστα:

  • “Client 9: The Rise and Fall of Eliot Spitzer,” Alex Gibney, director (ES Productions LLC)
  • “Enemies of the People,” Rob Lemkin and Thet Sambath, directors (Old Street Films)
  • “Exit through the Gift Shop,” Banksy, director (Paranoid Pictures)
  • “Gasland,” Josh Fox, director (Gasland Productions, LLC)
  • “Genius Within: The Inner Life of Glenn Gould,” Michele Hozer and Peter Raymont, directors (White Pine Pictures)
  • “Inside Job,” Charles Ferguson, director (Representational Pictures)
  • “The Lottery,” Madeleine Sackler, director (Great Curve Films)
  • “Precious Life,” Shlomi Eldar, director (Origami Productions)
  • “Quest for Honor,” Mary Ann Smothers Bruni, director (Smothers Bruni Productions)
  • “Restrepo,” Tim Hetherington and Sebastian Junger, directors (Outpost Films)
  • “This Way of Life,” Thomas Burstyn, director (Cloud South Films)
  • “The Tillman Story,” Amir Bar-Lev, director (Passion Pictures/Axis Films)
  • “Waiting for ‘Superman’”, Davis Guggenheim, director (Electric Kinney Films)
  • “Waste Land,” Lucy Walker, director (Almega Projects)
  • “William Kunstler: Disturbing the Universe,” Emily Kunstler and Sarah Kunstler, directors (Disturbing the Universe LLC)

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να σου πω για την νέα αγαπημένη ατάκα: “I almost shot him one Christmas in Ann Arbor”, από την πρώτη σεζόν της Ugly Betty όταν ο Ντάνιελ έχει ερωτευτεί την Σάλμα Χάγιεκ και την έχει πάει στους γονείς του για δείπνο. Η ατάκα ανήκει στην μητέρα του φυσικά (συνεχίζει “thank God it was me and not the gun that was loaded”) όταν αναλαμβάνει να δώσει συμβουλές για έναν ευτυχισμένο γάμο. Τώρα, εσένα που δεν μουδιάζουν τα δάχτυλά σου κάθε φορά που ανοίγεις την εξώπορτα, μπορεί και να μη σου φανεί τόσο αστείο, αλλά εγώ γελάω κάθε φορά που το σκέφτομαι. Και την καταλαβαίνω την γυναίκα. Αυτός ο καιρός σε εκνευρίζει κυρίως, είναι σαν επίθεση στην σωματική σου ακεραιότητα, βάζει σε κίνηση όλους τους μηχανισμούς επιβίωσης του ανθρώπινου σώματος, ανεβάζει την αδρεναλίνη και μερικές φορές την πίεση. Μπορώ να καταλάβω πόσο εύκολο είναι να παρασυρθείς. Κι ακόμα έχουμε πάνω από ένα μήνα για τα Χριστούγεννα.

Αυτόν τον καιρό δεν πηγαίνω πουθενά χωρίς τα γούνινα αυτιά μου από το Βερολίνο:

Μετά από τόσες μέρες σιωπής, σου γράφω από ένα καφέ που βρήκα καταφύγιο όταν πίστεψα ότι αν μείνω ακόμα ένα δευτερόλεπτο έξω στο δρόμο θα χρειαστεί να σκοτώσω κάποιον, να του ανοίξω την κοιλιά και να χώσω τα χέρια μου μέσα, όπως κάνουν όσοι χάνονται στην Ανταρκτική με τα σκυλιά τους. Κάθομαι λοιπόν μισοκρυμένη πίσω από την οθόνη του μάκμπουκ και τους ατμούς από ένα τεράστιο φλιτζάνι καφέ και παρακολουθώ τον κόσμο. Τώρα τελευταία προσέχω τα αυτοκόλλητα που διακοσμούν τα λάπτοπ των συνδαιτημόνων μου, είναι τα νέα bumper stickers, όλοι έχουν από ένα. Τα αγαπημένα μου είναι αυτά που ανήκουν σε empowered φοιτήτριες: Ι heart MY BODY ή MOVE THIS EARTH ή κάτι τρομερά ενθαρρυντικό που με κάνει να εύχομαι να μην χάσουν ποτέ αυτόν τον ενθουσιασμό τους κι αναστενάζω σαν ηττημένη από την ζωή γριά, που προφανώς έχει 94856746074 ζητηματάκια με την εμφάνισή της και δεν πιστεύει πια πως μπορεί να κάνει τα πάντα (αρκεί να το αποφασίσει!).

Έχω μέρες να σου γράψω φίλη και η αλήθεια είναι πως κάθε μέρα ξεκινούσα τουλάχιστον 2-3 posts, είχα τόσα να σου πω. Και άλλα τόσα για τα οποία ήθελα να πω την γνώμη μου, που φυσικά έχω κι εγώ μία όπως όλοι και φυσικά πιστεύω ότι είναι η πιο σωστή. Αλλά, μετά από ένα κατεβατό για τις βασικές ελευθερίες (θρησκεία στην προκειμένη) ή για το άσυλο (και τους γελοίους που το εκμεταλλεύονται), για τους μετανάστες και τον τρόμο με τον οποίο διαπίστωσα ότι άνθρωποι που ξέρω ανταλλάσσουν ναζιστικούς χαιρετισμούς μεταξύ τους (για λίγο σκέφτηκα ότι είναι παράνομο;), αποφάσισα πως δεν έχει και τόση σημασία όσα είχα να πω επί του θέματος, κάθε θέματος, έχουμε πολλούς επαγγελματίες ξερόλες με στήλες και blog που τα λένε και καλύτερα.

Αλλά θέλω να σταθώ σε μια λεπτομέρεια. Μια κοπέλα ξεκίνησε μια ομάδα στο facebook για τους μετανάστες, υποτίθεται αγανακτισμένη από αυτά που άκουγε γύρω της. Αλλά πάνω στο σημείο που η κουβένται πήρε φωτιά με τους μεν και τους δε να υποστηρίζουν τις θέσεις τους χωρίς να ακούν τους άλλους, η ίδια κοπέλα, η αγανακτισμένη, που φτιάνει ομάδες για να δώσει μια γροθιά στο κατεστημένο και τα στερεότυπα, έβρισε κάποιον ως “αμερικάνο”. Αντίστοιχα έχω δει πολλές φορές σε forums πάνω σε τέτοιες συζητήσεις, οι πιο αγανακτισμένοι με την αδικία και τον ρατσισμό να ξεσπάνε βρίζοντας κάποιον “Εβραίο” ή “Αλβανό”.

Και τότε ήταν που είχα ένα εντυπωσιακό duh! moment: όλοι αυτοί που κάνουν ότι αηδιάζουν με τους Χρυσαυγίτες και ότι λένε ότι οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, δεν πιστεύουν πραγματικά σε ένα παγκόσμιο διάλογο, σε έναν πλανήτη χωρίς ρατσισμό και στερεότυπα, απλώς ακολουθούν το idie κίνημα της εποχής που αυτόν τον καιρό λέει “υιοθέτησε έναν μετανάστη” –όπως έκαναν κάποτε με τα παιδιά από την Αφρική και μόλις πέρασε η μόδα τα ξέχασαν, ή όπως μια περίοδο στην δική μου εφηβεία ήταν της μόδας να λες ότι οι Τούρκοι είναι αδέρφια μας, μόνο και μόνο για να σοκάρεις τους γονείς σου (έπιανε περισσότερο αν ήταν από οικογένειες προσφύγων). Αυτό που μπορείς να είσαι ανοιχτόμυαλος επιλεκτικά και να θέλεις το καλό ενός λαού και το κακό ενός άλλου, δεν είναι βήμα μπροστά, αλλά δυο βήματα πίσω, γιατί είσαι ρατσιτσής και δεν το ξέρεις. Και όχι μόνο δεν το ξέρεις, αλλά υπερηφανεύεσαι για το αντίθετο και κοιμάσαι με την συνείδησή σου ήσυχη πως έκανες την καλή σου πράξη για σήμερα. Σαν αυτούς που σου κάνουν κήρυγμα για τα σατανικά Starbucks που δεν πληρώνουν δίκαιους μισθούς στους παραγωγούς, αλλά ψωνίζουν όλα τους τα ρούχα και παπούτσια από εταιρίες που έχουν sweatshops και δεν κάνουν ούτε τον κόπο να το κρατήσουν μυστικό. Ναι, αφού δεν πήρες τον καφέ σου από τα Starbucks, έσωσες τον πλανήτη, μπράβο. Τώρα μπορείς να γεμίσεις την πισίνα σου χωρίς τύψεις.

Αυτό που πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο ζωής και σκέψης σου για να κάνεις διαφορά, είναι μαλλον πολύ δύσκολο για τον μέσο τεμπέλη Έλληνα. Ακόμα και την επανάστασή μας την προσεγγίζουμε με την νοοτροπία του φραπέ, χτύπα όλα τα κλισέ μαζί και κάθισε σταυροπόδι ρίχνοντας το φταίξιμο για τα προβλήματά σου σε κάποιον στιγμιαίο στόχο που σου σέρβιραν έτοιμο, κατά προτίμηση Αμερικάνικο που είναι της μόδας όπως κάποτε ήταν οι “Ευρωπαίοι” σαν σύνολο.

Which reminds me, διάβαζα μια ανακοίνωση της ΕΣΠΗΤ (μάλλον) και στον πρόλογο κατηγορούσαν μια αντίπαλη συνδικαλιστική ομάδα σούρνοντάς της τα εξ αμάξης και μέσα σε όλα τους κατηγορούσαν ως “ευρωπαϊστές”. Έψαξα στο λεξικό φίλη και ο ορισμός της λέξης μου φάνηκε αρκετά θετικός, πραγματικά όσο και να σπάω το κεφάλι μου δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο ευρωπαϊστής πρέπει να ντρέπεται για τον εαυτό του. Και ακόμα πιο σημαντικό: ποιο είναι το αντίθετο που επιθυμούν αυτοί οι δημοσιογράφοι που μας εκπροσωπούν;

Εδώ λοιπόν που ζω με τους Αμερικάνους και με τους Ευρωπαϊστές και με τους Εβραίους και με τους Αλβανούς (με italics και σηκωμένο φρύδι για να καταλάβουν όλοι ότι το λέω σαν βρισιά — αλλά δεν είμαι ρατσίστρια γιατί η μαμά μου φτιάχνει οργανικές φακές για τους  Πακιστανούς που προσλαμβάνει ο μπαμπάς μου) έμαθα πως δεν είναι αποδεκτό να αναπαράγεις κανένα στερεότυπο, πως δεν γίνεται να θέλεις το καλό ενός λαού αλλά το κακό ενός άλλου και πως αν πραγματικά προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσεις από τον εαυτό σου.

Και μπορεί η Αμερικάνικη κοινωνία να έχει χίλια προβλήματα αλλά τουλάχιστον έχει επίγνωση του πουριτανικού εαυτού της. Αυτούς τους “ανοιχτόμυαλους” να φοβάσαι.

6 Comments

Filed under American woman?, What's wrong with you?

6 responses to “I almost killed him one Christmas in Ann Arbor

  1. Tita

    Φίλε μου Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο κείμενο και συμφωνώ σε όλα! Επίσης γέλασα μόνο με το σκύλο και τα ζεστά χέρια (αν και αρκετά gore!)🙂

  2. file mou otan er8eis edw den 8a sou fanei ka8olou gore, alla vasiki praktiki epiviwsis.

    se filwwwwwww

  3. Bridget

    cute earmuffs!

  4. thanks! they’re part of my survival kit: very long scarf, 2 pairs of gloves, wool coat, uggs and underneath them all, half my closet worn in layers.

  5. ε-ξαι-ρε-τι-κο
    πρεπει να σου εχω εκφρασει την αποδοχη μου ετσι και αλλη φορα, αλλα πραγματικα εισαι η μονη που μπορεις να μαζεψεις και να εκφρασεις ΟΛΑ αυτα που πιστευω και εγω και να τα γραψεις καλυτερα και απο οπως θα τα σκεφτομουν.
    Ειδες παιδι μου η εμπειρια… βεεεεβαια αλλο πραμα!!!
    Οπως και να’χει συγχαρητηρια και παλι!

  6. όσες φορές και να εκφραστείς με ένα “ε-ξαι-ρε-τι-κό” ποτέ δεν θα κουραστώ να το ακούω (εχέμ, διαβάζω). Και μετά να χαχανίζω μόνη μου –όταν είμαι σίγουρη ότι δεν με βλέπει κανείς και έχουμε τα στόρια κλειστά κάνω κι ένα victory dance με τέτοια comments. :))

    Σ’ ευχαριστώ ρε.

    Μια μέρα θα συγκεντρώσουμε σε ένα βιβλίο/ blog/ περιοδικό όοοολα αυτά που πιστεύουμε και θα το κάνουμε καινούργια βίβλο.

    XXXXXXXXXXXXXXXX

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s