facebook και άλλα

Την προηγούμενη εβδομάδα λυσσάξαμε με τα καρτούν. Εγώ σαν ασπρόμαυρη Betty Boop είχα φίλους σύσσωμο τον Dinsey και όλες τις θυγατρικές του. Ενίοτε είχα και μερικούς indie, αλλά αυτοί δεν αποπνέουν την ίδια λάμψη. Οι πολύ μικρές φίλες μου, συνήθως αναγνώστριες του Cosmo που γεννιόντουσαν όταν εγώ έκλαιγα ήδη τον πρώτο μακαρίτη, έβαλαν manga και μερικούς χάι τεκ υπερήρωες που δεν αναγνώριζα. Η επαναστατική μας δράση είχε τέτοια επιτυχία που από τότε παίρνω διαρκώς μηνύματα κινητοποίησης. Το ένα με προτρέπει να βάλω ένα ζώο στην φωτογραφία του προφίλ μου, η άλλη έναν πρώην (τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσα να συνδυάσω και τα δύο με μία φωτογραφία). Αλλά, ρε παιδάκι μου, γιατί να θέλεις την φάτσα του πρώην σου εκεί να σου χαλάει την διάθεση κάθε φορά που ανοίγεις το μακμπουκ; Αν ήθελες να τον βλέπεις δεν θα τον χώριζες θα τον κρατούσες και σε live εκδοχή. Θα μου πεις, διάλεξε έναν πρώην-φάντασμα, ας πούμε τον Τζόνι Ντεπ. Αλλά μεταξύ μας, αν τα είχες ποτέ με τον Τζόνι Ντεπ, πρώτα θα πέθαινες και μετά θα τον χώριζες. Στην χειρότερη θα τον κλείδωνες κάπου στην Γαλλία, όπως αυτή η κοντή που δεν της το είχαμε με τίποτα, και θα τον έβγαζες μόνο για να πάει στην δουλειά κανά δυο φορές το χρόνο στο Λος Άντζελες. Γι’ αυτό την απέρριψα την ιδέα φίλη και ξέρεις πόσο δύσκολο μου ήταν, αφού ψοφάω να συμμετέχω σε ό,τι οργανώνεται, μη με αφήσεις έξω, υποφέρω.

Και τώρα που μιλάμε για μαζικές προσπάθειες, την Πέμπτη θα γιορτάσουμε το Thanksgiving εδώ και θα ετοιμάσω την γαλοπούλα (εδώ χειροκροτάς φίλη). Οι καλεσμένοι μας θα φέρουν όλοι από ένα πιάτο (σου υπόσχομαι φωτογραφίες και συνταγές) και θα περάσουμε την υπόλοιπη μέρα τρώγοντας. Μετά το γεύμα των Ευχαριστιών οι Αμερικάνοι σέρνονται σαν βόες για μέρες, όπως εμείς μετά το Πάσχα ένα πράγμα, οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι η καινούργια αγαπημένη μου γιορτή. Αλλά δεν είναι μόνο το φαγητό που την κάνει τόσο φανταστική. Όχι, έχει κι άλλη ποταπή προέκταση: τις εκπτώσεις. Από αυτές τις βάρβαρες, σαν μπαζάρ Luisa να φανταστείς (ακόμα ψάχνουμε εκείνη που γρατσούνισε την Galaxy βουτώντας στο bin με τα ETRO μαγιό για να την εκδικηθούμε) και έχουμε κανονίσει ομαδική εκστρατεία.

Σ’ αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια μεγάλη παρένθεση (ή έστω μεγαλύτερη από τις συνηθισμένες). Πρέπει να σου πω λοιπόν ότι εδώ στο οικολογικό κα ηθικό του “locally owned business” Ann Arbor δεν έχει εμπορικά κέντρα ή έστω πολυκαταστήματα (ποιο Saks; Ακόμα και με ένα Target θα ήμουν ευχαριστημένη), παρά μόνο αν βγεις έξω από τα ιερά εδάφη του όμορφου κέντρου, σε ένα σημείο που θεωρείς τουλάχιστον απόμακρο αν λάβεις υπόψη σου το κρύο, το γεγονός ότι συνήθως κυκλοφορώ με ποδήλατο και την Ελληνική καταγωγή μου που κάνει τη λέξη λεωφορείο να ακούγεται τιμωρία. Έτσι, πρέπει να σου πω ότι έχω ΜΗΝΕΣ να μπω σε ένα Bloomingdales ακόμα και σε ένα Macy’s, να εισπνεύσω την ευτυχία του ισογείου με τα καλλυντικά και τα αρώματα, να ανεβοκατέβω κυλιόμενες σκάλες, να αγγίξω ατέλειωτες κρεμάστρες καινούργια ρούχα, όσο φτάνει το μάτι σου, μέχρι να μπουχτίσεις, να αρχίσουν να σου φαίνονται όλα ίδια και να μπεις στο κοντινότερο Starbucks για έναν americano του κιλού. Βέβαια, έχω λυσσάξει να λέω buy local και όχι στα made in china και ξέρω πως τελικά δεν θα έπαιρνα τίποτα από τα GAP, αλλά ρε φίλη, οι παλιές αγάπες δύσκολα ξεχνιούνται. Ίσως αυτό πρέπει να βάλω σαν φωτογραφία του πρώην μου στο facebook, την εμμονή μου με τα εμπορικά.

after Christmas sales @ Century City

Και τώρα που μοιράζομαι με τον Will αυτή την λεπτομέρεια, μου θύμισε ότι πριν λίγο καιρό ήμουν στην Νέα Υόρκη και κάτι χάρτινες σακούλες που έφερα πίσω δείχνουν πως πήγα τουλάχιστον σε ένα εμπορικό—οπότε διάγραψε αυτό το MHNEΣ σαν απλή υπερβολή της drama queen φύσης μου. Επίσης, όπως μου επισήμανε ο νυν, πριν μερικές μέρες παρήγγειλα online κάτι από το Nordsrtom με την δικαιολογία ότι δεν μπορώ να το βρω πουθενά αλλού, οπότε διάγραψε κι αυτό το ότι έχω χωρίσει οριστικά με τα πολυκαταστήματα που χρεωκοπούν τις μικρές επιχειρήσεις, διάγραψε και το “πρώην”, βγαίνω ακόμα ραντεβού με το διάβολο.

Εντάξει, μπορεί να έχω κανένα ακράδαντο επιχείρημα, αλλά παρόλα αυτά χαίρομαι και χοροπηδάω σαν 3χρονο για την εκδρομή μας το Σάββατο στο εμπορικό του Ann Arbor. Τέτοια χαρά, που μέχρι και φίλο μου το έκανα στο  facebook και είδα ότι εκτός από τις αλυσίδες (μμμ, μαζική παραγωγή!) έχει και ντόπιους σχεδιαστές που απλώς νοικιάζουν ένα χώρο εκεί και πουλούν τα δικά τους προϊόντα. Κάπως σαν να έσωσα την θέση μου στο Chic and Ethic.

==========

Ας κλείσουμε την παρένθεση. Σε φιλώ σταυρωτά και σε αφήνω με ένα ποστ από το παλιό μου μπλογκ και όσα έγραφα για τον Νοέμβριο του 2007, όταν είχαν γυρίσει στην Αθήνα και την ξαναγνώριζα με τα μάτια του τουρίστα:

ΠΡΙΝ: Περπατάω στις αγαπημένες μου γειτονιές. Είναι καθημερινή, βιάζομαι, έχω και λίγα νεύρα, δεν ξέρω γιατί, μάλλον από συμπαράσταση σε όσους έχω ακούσει να μαλώνουν στο μετρό και την κίνηση. Κοιτάω το πεζοδρόμιο, τις μύτες των παπουτσιών μου, τις βιτρίνες, την οθόνη του ipod, μιλάω στο τηλέφωνο, σπάνια προσέχω κάποιο γκραφίτι.
Καταλήγω να γνωρίζω την πόλη μου από την μέση και κάτω. Ποτέ δεν θυμάμαι να σηκώσω το κεφάλι  ψηλά, να κοιτάξω πού τελειώνει αυτή η πολυκατοικία που τόσο θαύμασα για την είσοδό της. Είναι σαν να ζω σε μια πόλη που έχει το ύψος μου, τα πάντα τελειώνουν λίγο πιο πάνω από τα μαύρα γυαλιά μου. Κι εγώ δεν το ξέρω καν.

ΜΕΤΑ: Περπατάω στις αγαπημένες μου γειτονιές. Σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά και κοιτάω τα κτίρια για να δείξω κάτι ωραίο στον Will- τα πεζοδρόμια δεν έχουν πια ενδιαφέρον. Χαζεύω τα γκραφίτι που φωτογραφίζει, τους χαρακτήρες των Αθηναίων που προσπερνούσα από συνήθεια κι εκείνος προσέχει, δεν ακούω καβγάδες, μόνο τις ιστορίες που φτιάχνουμε εμείς.

Είναι κάποιες φιγούρες σ’ αυτήν την πόλη που θα μπορούσαν να ήταν και ολογράμματα και να περάσω από μέσα τους, όπως ο καστανάς στη στάση του μετρό που πηγαίνω κάθε απόγευμα. Αν με ρωτούσες δεν θα μπορούσα να πω αν είναι νέος ή γέρος, κοντός ή ψηλός. Για την ακρίβεια δεν ήξερα καν αν είναι άντρας ή γυναίκα. ΚΑΘΕ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ. Και ο Will έρχεται να με πάρει ένα απόγευμα από την δουλειά και κοντοστέκεται μπροστά από τον καστανά και αρχίζει να αναρωτιέται για την ιστορία της ζωής του.  Είναι ένα ζευγάρι, με αστείες μύτες. Ο καστανάς είναι ένα ζευγάρι. Ούτε που τους είχα δει ποτέ.

Είναι αυτές οι αόρατες φιγούρες και οι ψηλές προσόψεις των κτιρίων που κάνουν την πόλη ενδιαφέρουσα. Κι εγώ ήξερα απ’ έξω  μόνο τις σπασμένες πλάκες των πεζοδρομίων. Και μερικές  βιτρίνες.
Ξαναγνωρίζω την πόλη μου από την μέση και πάνω, βλέπω όλες τις φιγούρες, δεν περνάω μέσα από ολογράμματα.

Current Location:
ATHENS
Current Mood:
curious looking around. really LOOKING
Current Music:
Athens’ traffic

 

 

 

 

 

 

1 Comment

Filed under American woman?, City girl going rural.

One response to “facebook και άλλα

  1. Pingback: Έξω Νίνης και Γκοβού | Διαιτες

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s