Ιστορίες καφέ

Στο Ann Arbor όλα τα καφέ, εστιατόρια, παγωτατζίδικα, φαστφουντάδικα και οργανικά/ υγιεινά με παγωμένα γιαούρτια έχουν wifi και πολλούς φοιτητές που κάνουν homework ενώ μασουλάνε αφηρημένα τσιπς και sprouts από αλφάλφα. Σήμερα ήρθα να μπλεχτώ κι εγώ ανάμεσά τους, προσπαθώντας να βγάλω λίγη δουλειά, κείμενα και ιστορίες, εδώ, παρέα με το τετράχρονο macbook μου, που σε χρόνια υπολογιστών είναι τουλάχιστον παλιοσειρά με τον Νώε, και έχω καθίσει εδώ και πολλή ώρα σε ένα τραπεζάκι, έχω απλώσει όλα μου τα πράγματα, τα καλοξυσμένα μολύβια και τους φορτιστές και δεν έχω γράψει ούτε λέξη –το τσατ δεν μετράει.

Αντίθετα έχω πιει δυο κούπες καφές, ένα royal blend και ένα αιθιωπικό να γλύφεις τα δάχτυλά σου, έχω φάει ένα μπισκότο με φυστικοβούτυρο και σοκολάτα, έχω κουτσομπολέψει στο skype με την ξαδέ (ναι, είμαι η τρελή του καφέ που μιλάει στον υπολογιστή της και γελάει μόνη της χτυπώντας δυνατά την παλάμη της στο τραπέζι), έχω παρακολουθήσει διάφορα δράματα στο τουίτερ, αλλά δουλειά δεν έχω κάνει. Κι όχι μόνο δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, αλλά έχω και τα μυρμήγκια δίπλα μου να δουλεύουν ασταμάτησα όλη αυτή την ώρα, στ᾽ορκίζομαι ο απέναντι έχει λύσει το ενεργειακό πρόβλημα του πλανήτη από την στιγμή που μπήκα, ενώ η άλλη δίπλα του έχει γράψει τουλάχιστον 907879874670376037 λέξεις σε μια διατριβή που έχει να κάνει με Σλάβικη Λογοτεχνία (ναι, τους κατασκοπεύω όταν περνάω από δίπλα τους για να πάω να ξαναματαγεμίσω την κούπα μου).

Τα μυρμήγκια και το τζιτζίκι. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του επεισοδίου που γυρίζουμε σήμερα στο καφέ εδώ.

Αυτό εδώ το τζιτζίκι λοιπόν, δεν έχει σκοπό να παράγει έργο σήμερα. Για την ακρίβεια, δούλεψα λίγο, καμιά ώρα, διδάσκοντας Ελληνικά. Φτάνει πια, κουράστηκα.

———————————————————————————————-

Εφτά ώρες αργότερα: δυο eggnog μαρτίνι και τηγανητές γλυκοπατάτες στο Old Town με την Ναταλία, μερικές σελίδες διάβασμα Καπλάνι για να πούμε ότι κάναμε κάτι δημιουργικό και μεταφορά στο Grizzly Peak όπου συναντήσαμε τα αγόρια μας για μπέργκερ και μπύρες, πάει έφυγε η μέρα φίλη, και τώρα το τζιτζίκι είναι φουσκωμένο και αραχτό στον καναπέ και σου γράφει ενώ ακούει τον κρατσανιστό ήχο του χιονιού έξω από το παράθυρό της.

Παρεμπιπτόντως, κάνε μια βόλτα απ’ το fititis.gr και διάβασε την τελευταία μου στήλη: εδώ. Σε περίπτωση που αναρωτηθείς, η φωτογραφία είναι από το Ann Arbor και ναι, την τράβηξα εγώ –γιατί το τζιτζίκι τραβάει φωτογραφίες όταν όλα τα μυρμήγκια τρέχουν στις τάξεις τους.

 

3 Comments

Filed under American woman?, Ann Arbor story, Writer's block

3 responses to “Ιστορίες καφέ

  1. jerry

    αφού ρε ξαδε πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε…

  2. meniamenia

    Διάβασα το blog σου μονορούφι!Like, like, like!!
    Και δεν πειράζει για τη δουλειά που δεν έγινε. Και να κοιτάς γύρω-γύρω δημιουργία είναι. Σου έρχονται καλύτερες ιδέες🙂

    • έλα ρε, σ’ ευχαριστώ!

      Και εγώ το πιστεύω ότι το να χαζεύεις γύρω σου είναι πολύ δημιουργικό. Τι νομίζεις ότι κάνω τόσα χρόνια;

      Καλωσήρθες!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s