πες με και ντόπια

Εχθές, μια τυπική μέρα, ξεκίνησε όπως πάντα με καφέ και facebook. Μετά, λίγο το τουίτερ, λίγο το μπλογκ, λίγο το Southpark, πέρασε η μέρα κι έπρεπε να πάω σε μια διάλεξη. Το θέμα της;  “On Greek Friendship” του Gregory Jusdanis, που για να καταλάβεις ΠΟΣΟ ενδιαφέρουσα ήταν, ήμουν όρθια όλη την ώρα και δεν με πείραξε. Αν αναρωτιέσαι γιατί ήμουν όρθια, πρέπει να ομολογήσω ότι άργησα να πάω και δεν υπήρχαν άλλες καρέκλες όταν έφτασα–ναι, ναι, ξέρω έχεις μείνει με ανοιχτό το στόμα, οι φοιτητές εδώ γεμίζουν τους χώρους των ομιλιών και (προετοιμάσου) κρατούν σημειώσεις.

Στην ομιλία λοιπόν βρέθηκα με την φίλη Δέσποινα, η οποία είχε χρόνο και όρεξη για καφέ κι έτσι το επόμενο πλάνο γυρίστηκε στους μαλακούς καναπέδες του Espresso Royale να γελάμε. Τρεις ώρες αργότερα, αποφασίσαμε πως πρέπει να τα μαζέψουμε και να προλάβουμε τα τελευταία λεωφορεία για τα σπίτια μας (σημείωση του μεταφραστή: η απόσταση του κέντρου από τα σπίτια μας είναι περίπου 15′ με τα πόδια, αλλά το βράδυ το χιόνι γίνεται πάγος και ο πάγος θανάσιμος εχθρός, έτσι δεν περπατάμε για διασκέδαση) και χωριστήκαμε με φιλιά και αγκαλιές. Στο δρόμο για την στάση, ενώ κάνω το σωστό και τηλεφωνώ στον Will να του ανακοινώσω ότι επιστρέφω σπίτι, ακούω το όνομά μου από την άλλη πλευρά του δρόμου. Η Ντία με την Σμαντάρ κάνανε επίσης το σωστό και ετοιμάζονταν να επιστρέψουν στα σπίτια τους για διάβασμα. Περνάω απέναντι και τις παρασύρω (χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια σου λέω), τους θέτω ένα ακράδαντο επιχείρημα “lets go for cocktails” και εκείνες μετά από τρία κλάσματα σοβαρής και ώριμης σκέψης μου απαντούν “όκεϊ”.

Ξανά τηλέφωνο στον σύζυγο: “Έλα Will, πέτυχα κάτι φίλες και πάμε για κοκτέιλ τελικά” ο οποίος ενθουσιάστηκε που άκουσε και πάλι αυτή την παλιά ατάκα που θα έλεγα κάαααποτε, σε μια άλλη ζωή, αν ήμουν στη Χάρητος ή στην Καρύτση και πολύ συγκινήθηκε που κάνω το Ann Arbor την νέα Αθήνα. Σε περίπτωση που αναρωτιέσαι, ναι, πήγαμε στο Black Pearl που είχε και ζωντανή μουσική, δυο αγαπούληδες πολύ ταλαντούχους, γιατί η Τετάρτη είναι η νέα Πέμπτη που ήταν το νέο Σάββατο.

Από τον μακρύ κατάλογο των μαρτίνι, αποφάσισα πως έχω ένα καινούργιο αγαπημένο, το Millionaire Mojito, πολύ το αγάπησα σου λέω. Η Σμαντάρ μας έμαθε πώς να λέμε το “γεια μας” στα Εβραϊκά (αλλά το ξέχασα ήδη) και αποφασίσαμε πως θα περάσουμε τα γενέθλια της Ντίας με ένα σαββατοκύριακο στο Σικάγο. Ναι, σου λέω, είναι το καλύτερο κοκτέιλ.

Όταν ήρθε να μας μαζέψει ο Στέφανος με το αυτοκίνητο για να μας κάνει ντελίβερι στα σπίτια μας μην πέσουμε πουθενά και σπαστούμε, άκουσα και πάλι αυτήν την ωραία λέξη που λέγαμε στην Θεσσαλονίκη μετά από εξόδους: “ζάντα”.

Α, η ζωή εδώ στη Νέα Αθήνα είναι πολύ ωραία σου λέω.

3 Comments

Filed under Ann Arbor story, Friends connection

3 responses to “πες με και ντόπια

  1. DIA (ksereis poia dia!)

    Eimai pragmatika pouly siginnniiiimennnniiiiiiii, k twra tha prepei na to metafrasw k sta agglika, na to diavasei i Smadar! Epipleon na episimanw pws i 2h mas simfwnia, itan na ta kanoume ola ayta KAI stin athina… Maio eipame? Den thimamai giati imoun ZANTA! (psemaaaaaaa……… simera na deis ti wraia periferomai sto campus……)
    d.

  2. Έλα ντε, πώς ξέχασα την άλλη συμφωνία! Είναι που αργεί και δεν χρειάζεται να ενθουσιαστώ ακόμα γι’ αυτή —αλλά να είσαι σίγουρη πως θα σας τσιρίξω και θα χοροπηδήσω τον Μάιο που θα παίρνουμε το αεροπλάνο-πουλμανάκι για την επιστροφή στα πάτρια.
    Ζάντα: η καινούργια μου αγαπημένη λέξη. Hangover: η παλιά μισητή μου λέξη.

  3. DIA (ksereis poia dia!)

    den nomizw oti einai pou argei….. einai pou itane POLY kalo to coctail……

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s