ξεφυλλίζοντας τις μέρες μου

τα λαμπάκια χιονονιφάδες που φέραμε μαζί μας από τον στολισμό του Taffel Chapel στο Βερμόντ.

το καφέ του μουσείου όπου κάνω ότι γράφω, αλλά στην πραγματικότητα χαζεύω το χιονισμένο campus και τους φοιτητές που πηγαινοέρχονται βιαστικοί.

μεσημεριανό με τον Will στο Sava’s μόλις είχε αρχίσει να χιονίζει και ο κόσμος που περνούσε μπροστά από το παράθυρο όπου καθόμασταν γελούσε δυνατά, έπαιρναν φόρα και γλιστρούσαν επίτηδες πάνω στο φρέσκο χιόνι, στ’ ορκίζομαι ποτέ δεν θα τον καταλάβω αυτόν τον ενθουσιασμό.

ο διάδρομος στο Angell Hall όπου συμμετείχα κι εγώ σε ένα από τα μαθήματα Ελληνικών, από την άλλη πλευρά της έδρας αυτή την φορά, μαζί με την καθηγήτρια. Θα σου τα πω όλα αργότερα.

Το δέμα που μυρίζει κρόκο κοζάνης, είναι χρωματιστό όπως οι ευχές της Μαρίας, του Νικόλα και του Θάνου, τυλίγεται στο χέρι μου σαν βραχιολάκι από το Βερολίνο, φυλάσσεται για πάντα σαν χαρτί με τον γραφικό χαρακτήρα του μπαμπά μου, βαραίνει σαν λίρα από την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα που έπεσε στο δικό μας κομμάτι έστω και χωρίς να είμαστε εκεί.

Σε μερικά πανεπιστήμια η νησίδα υπολογιστών υπάρχει και δεν είναι αστικός μύθος, και σε κάποια είναι γεμάτη ακόμα και Σάββατο βράδυ. Και ναι, είναι όλα imacs (κυλάει ένα δάκρυ συγκίνησης).

δείπνο στο Arbor Brewing Co. δοκιμάζοντας πολλές διαφορετικές σπεσιαλιτέ (μπύρες) και γελώντας δυνατά με την Ρέιτσελ και τη Τζούλια. Να φανταστείς, ήταν τέτοια η χαρά μας, που μετά περπατήσαμε στο κέντρο κατασκοπεύοντας μεθυσμένες παρέες πρωτοετών που κινούνται σε κοπάδια και είναι απολύτως συναρπαστικές στην αφέλειά τους. Ε, από το πολύ περπάτημα φτάσαμε ως τα Ben & Jerry’s και τι να κάνουμε, το φάγαμε και το παγωτό μας.

το νέο αγαπημένο κατοικίδιο παύλα gurgle pot, ένα από αυτά τα δώρα γάμου που δεν ήξερες ότι χρειαζόσουν, αλλά το αγαπάς με πάθος και δεν μπορείς να φανταστείς την ζωή χωρίς αυτό. Όταν δεν εντυπωσιάζουμε τους καλεσμένους μας με το γαργαριστό ήχο σερβιρίσματος, το φέρνουμε κοντά στο στόμα μας και δημιουργώντας μια μυστηριώδη ηχώ λέμε ο ένας στον άλλο “Luke, I’m your father” και γελάμε μόνοι μας.

το βιβλίο που διαβάζω τώρα, Japanamerica του Roland Kelts, που από τις πρώτες σελίδες ξέρεις πως θα κολλήσεις και θα μείνεις να το διαβάζεις μέχρι το πρωί και θα το καταριέσαι Δευτεριάτικα.

5 Comments

Filed under Ann Arbor story, Back to school, Random days and nights, Reading

5 responses to “ξεφυλλίζοντας τις μέρες μου

  1. meniamenia

    τι τέλειο το gurgle pot!θέλω και εγώ ένα🙂
    υγ:ακόμα χιονίζει;;

  2. ναι, ναι είναι τέλειοοοοοο. το έχουμε αγαπήσει.

    και ναι, χιονίζει ακόμα και θα συνεχίσει να χιονίζει μέχρι τον Απρίλιο όπως μου είπαν οι ντόπιοι. Χμ.

  3. jerry

    καλά δεν παίζονται οι φωτο!!
    πολύ με συγκίνησε η “δική” μας..

    καλά ο σάββας για μεσημεριανό μέχρι εκεί έφτασε?(!@#$%!)μουαχαχα

    επίσης ήθελα να πω ότι δεν γίνεται να λείπετε και να μας παίρνετε μόνιμα το φλουρί μέσα από τα χέρια..!!!

  4. Maria

    Γεια σου Γιώτα,

    Είναι όντως τελειο το gurgle pot!!Θα δω μηπως κι εγω στο Σαιντ. Λουις υπαρχει κατι αναλογο για να το αγορασω.
    Εμεις εδώ είμαστε σε επιφυλακη εξαιτιας του καιρου: εντονα καιρικά φαινόμενα και χιονι και πριν απο λιγο μας ειδοποιησαν οτι το πανεπιστημιο εκλεισε και να παμε ολοι στα σπίτια μας!!!!
    Προβλέπεται μεγάλη χιονοθύελλα!!
    Stay safe and warm!

  5. absolutely love the gurgle pot!🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s