μετά τη χιονοθύελλα

ένα φτυάρι για ν' ανοίγεις δρόμο είναι το πιο χρήσιμο αξεσουάρ αυτές τις μέρες

Στο πιο όμορφο campus του κόσμου:

Μέσα στο αναγνωστήριο για να δώσω θάρρος και ένα φιλί στον Will πριν πάω για ψώνια. Σε περίπτωση που δεν στο έχω πει ακόμα, ο Will άρχισε ΚΑΙ Σερβικά. Που σημαίνει ότι τα post-it στους τοίχους του σπιτιού μας, θα εμπλουτιστούν με μία ακόμα βαλκανική γλώσσα. Αν δεν ήμουν τόσο περήφανη γι’ αυτόν (με βλέπεις; καμαρώνω) θα του γκρίνιαζα. Προς το παρόν του πάω εφόδια εκεί που διαβάζει. Και με την ευκαιρία βγάζω και καμιά φωτογραφία, γιατί να μωρέ, οι βελούδινες πολυθρόνες και τα ζωγραφισμένα ταβάνια μου θυμίζουν την νομική —not.

o Will στον πίνακα προσπαθεί να μου μάθει να ρωτάω "τι είναι αυτό;" και να απαντάω "αυτό είναι ένα μολύβι" στα σερβικά.

Το έσκασα γρήγορα και πήγα στην γλυκιά θαλπωρή της μαζικής παραγωγής και των αλυσίδων: στο mall.

παλιά και καινούργια παπούτσια στο Macy's

Στην επιστροφή, χαρούμενη και φορτωμένη με τις σακούλες μου, καθοδόν για το αναγνωστήριο όπου ο Will είχε κλείσει πια 12 ώρες και ήταν ώρα να τον απαγάγω, απολάμβανα την περίεργη ησυχία της χιονισμένης πόλης. Ησυχία και φως που αντανακλάται στις λευκές επιφάνειες και σε κάνει να λες πάντα “α, ώστε αυτό εννοούν όταν λένε winter wonderland”. Μακάρι να ήσουν εδώ φίλη, να το μοιραζόμασταν και να κάναμε μαζί τα ααααααααααααα και τα ωωωωωωωωωωωω θαυμασμού..

Και εκεί στην ησυχία, ακούω έναν δυνατό θόρυβο και μετά ακόμα έναν κι ακόμα έναν, θορύβους που δεν μπορώ να προσδιορίσω με τίποτα. Περπατάω πιο γρήγορα για να φτάσω στην πηγή και να λύσω το μυστήριο, γιατί τέτοια είμαι, μια ακοίμητη Μάτα Χάρι, και συνειδητοποιώ πως ο θόρυβος έρχεται από τα γράμματα που κολλάνε πάνω στην oldschool μαρκίζα του σινεμά, τα οποία τοποθετούν εκείνη την ώρα.

Σαν ταξίδι στον χρόνο φίλη.

Και μια που μιλάμε για oldschool και παλιομοδίτικα, να, διάβασε και το γράμμα μου από την στήλη στο fititis.gr, εδώ. Η φωτογραφία είναι από το καλοκαιρινό roadtrip από την Minneapolis ως το Ann Arbor και το συγκλονιστικό ηλιοβασίλεμμα που μόνο στους ανοιχτούς ουρανούς της Αμερικής μπορείς να απολαύσεις.

Σήμερα το πρόγραμμα έχει γεύμα στο τμήμα λογοτεχνίας και παρακολούθηση ομιλίας του Καπλάνι. Θα στα πω όλα μετά.

6 Comments

Filed under Ann Arbor story, Back to school

6 responses to “μετά τη χιονοθύελλα

  1. jerry

    τρεχω να πω ότι μου φαίνεται ότι ο γουίλ αδυνάτισε.
    να δεις τώρα τι δέμα θα έρθει!

    • το δέμα που θα έρθει, θα βελάζει. Ή θα χρειάζεται βίζα γιατί θα έχει έρθει η ΙΔΙΑ εδώ να μας ταϊσει με το ζόρι σαν πάπιες.

  2. giotagiotaki

    Να’ξερες πόσο σε ζηλεύω.. (με την καλή έννοια!)

    Ζεις το όνειρό μου! Να ανεβάζεις ακόμη πιο συχνά φωτογραφίες!!

    • εντάξει! αλλά, αφού είναθ το όνειρό σου, γιατί δεν είσαι εδώ να φτιάχνουμε χιονανθρώπους;

      • giotagiotaki

        Είναι ακόμη δύσκολο! Ελπίζω στα επόμενα 4 χρόνια να τα καταφέρω!

  3. DIA (ksereis poia dia!)

    a) KAI SERVIKAAAAA?!?!?!?!?!?!?!?!?!
    b) Wow ta prasinakia….🙂

    d.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s