τότε και τώρα

Τον Ιανουάριο του 2008, είχα ένα μεγάλο θεματάκι, έκοβα το κάπνισμα. Φέτος, έκλεισα 3 χρόνια  χωρίς τσιγάρο λοιπόν, ένα ρεκόρ που ποτέ δεν πίστευα ότι θα καταφέρω –όπως κανείς από τους φίλους που με είχαν γνωρίσει στην chain-smoking φάση μου.

Δες τι έγραφα στο τότε blog μου:

 

1/17/08 Για τρεις εβδομάδες περίπου, ήθελα τόσο πολύ να καπνίσω που όταν καθόμουν για καφέ, μούδιαζαν τα χείλη μου. Σοβαρά. Είναι τρομακτικό.

Το όριό μου είναι τρία γλειφιτζούρια την ημέρα. Οι υπόλοιπες στο περιοδικό τρώνε γιαούρτια και καπνίζουν. Το γραφείο μου μοιάζει με περίπτερο. Ανακάλυψα ότι βγαίνουν ακόμα αυτές οι μαλακές καραμέλες γάλακτος με το χρυσό περιτύλιγμα και την αγελάδα. Τις είχε η γιαγιά στο μαγαζί μέσα σε ένα διαφανές κουτί. Στοίχιζαν 5 δραχμές και τις περισσότερες φορές δεν έπαιρνε χρήματα, αλλά έχωνε το χέρι της μέσα στο κουτί, έπιανε μια χούφτα και τις έδινε στα παιδιά των πελατών της. Σηκωνόμουν στις μύτες για να φτάσω τον μαρμάρινο πάγκο που είχε πάνω τις καραμέλες. Αργότερα έσκυβα και από κάτω στο ντουλάπι που έκρυβε τις Kiss. Η ίδια κρυψώνα για 10 χρόνια δεν είναι πολύ πονηρή ιδέα όταν έχεις πέντε εγγόνια που ψάχνουν τα πάντα. Τότε χαχανίζαμε που τις ανακαλύπταμε στο ίδιο μέρος. Τώρα ξέρω πως απλώς δεν ήθελε να αλλάξει κρυψώνα, τις άφηνε εκεί για να τις βρούμε. Και οι Kiss βγαίνουν ακόμα, τις είδα τώρα που περικυκλώνω τα περίπτερα σαν γύπας ψάχνοντας υποκατάστατα του τσιγάρου.
Όταν οι καραμέλες έκαναν 5 δραχμές, εγώ δεν ήμουν καπνίστρια και η γιαγιά ζούσε και γελούσε δυνατά. Θυμόταν το όνομά μου. Θα προτιμούσα να είχαν μείνει έτσι τα πράγματα.
Φοβάμαι θα πάθω κάτι από την πολλή ζάχαρη και ότι ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα και δεν θα προλάβω να ψάξω σε όλες τις κρυψώνες για σοκολάτες.

Η καλύτερη ώρα της εργάσιμης μέρας μου είναι όταν το γλειφιτζούρι έχει φτάσει στην τσιχλόφουσκα και το σπας και την μασάς και έχει κομματάκια καραμέλας και νιώθεις τα δόντια σου να υποφέρουν από την ζάχαρη. Το προτιμώ από τον πόνο στο στομάχι, αυτό το σφίξιμο και τον οξύ πόνο από τον καφέ και το τσιγάρο.

Η Αθήνα έχει γεμίσει καρδιές. Σκέφτομαι τη Sol που πάντα της άρεσαν οι καρδούλες και θα ήθελε να τις φωτογραφίσει όλες.

Πέθανε ο Χιθ Λέτζερ. Θυμάσαι το περσινό Halloween party στο σπίτι του; Θυμάσαι το treehouse στα Hollywood Hills; Θυμάσαι πόσα ναρκωτικά είχε εκεί. Έπαθε OD λέει το People.

Αλήθεια, μπορείς να πάθεις OD ζάχαρης;

 

1/30/08 everyday highlights

Είναι περίεργος ο πρωινός καφές χωρίς τσιγάρα. Χρειάζεσαι μεγαλύτερες γουλιές για να νιώσεις την γεύση. Φουσκώνω τα μάγουλά μου με καφέ και ξυπνάω. Ο Will φτιάχνει τοστ με φυστικοβούτυρο. Έχω καινούργια μαλλιά και χαίρομαι. Έρχομαι στο γραφείο και μου φεύγει η χαρά. Βαριέμαι πάρα πολύ αυτά τα γραφεία και σιχαίνομαι τους αγενείς ανθρώπους. Οι αγενείς αξίζουν πίσσα και πούπουλα. Ή την μοναξιά τους. Όχι, όχι είμαι υπεράνω, δεν θα γκρινιάξω σήμερα. Αποφάσισα να είμαι θετικός άνθρωπος, όσο θετικός μπορείς να είσαι ενώ κόβεις το κάπνισμα στην Αθήνα. Σχεδόν έξι εβδομάδες. Κοντεύω να το πάω εβδομάδα και κιλό. Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις. (Το πρόβλημα είναι πως μόνο κερδίζω πια).

μμμμ, θετικές σκέψεις, θετικές σκέψεις, μμμμ. lunch time!

ακουμπάω τη σαλάτα πάνω στο γραφείο, προσθέτω λάδι και μπαλσάμικο που κλέβω από την συμμαθήτρια.
διαβάζω την Mrs Dalloway αυτόν τον καιρό. είχα παραγγείλει το μισό λογοτεχνικό έργο της Virginia Woolf στο amazon όταν έμενα στο LA. κυρίως γιατί τότε μου είχε πει ο Will ότι διάβαζε κάποιο βιβλίο της και έκανα το δικό μου homework για να μην με πιάσει αδιάβαστη.
μου φαίνεται περίεργη η κοινή βιβλιοθήκη. αυτό είναι το σημείο που ξέρεις ότι θα μείνεις μαζί του για πάντα : τον αφήνεις να αλλάζει σειρά στα βιβλία σου. και να σημειώνει με στυλό ανάμεσα στις παραγράφους. και να τα ανακατεύει με τα δικά σου. και τελικά έχει γίνει τόσο πολύ η βιβλιοθήκη ΣΑΣ που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο είναι δικό του και ποιο δικό σου.
με ρωτάει κάθε μέρα τι κάνω. του απαντάω “καλά” από κεκτημένη ταχύτητα ενώ ξεμπλέκω τα ακουστικά του ipod. “όχι, όχι, θέλω να μου πεις πώς είσαι” μου ακινητοποιεί τα χέρια και περιμένει. πρώτη φορά με ρωτάει κάποις τι κάνω και περιμένει αναλυτική απάντηση.
τα ακουστικά του ipod μένουν μπλεγμένα.
δεν βλέπω τηλεόραση. καθόλου. μου έχει λείψει. θα ήθελα να είχαμε καλωδιακή και να έβλεπα όλη μέρα South Park στηρίζοντας ένα μπολ με ποπ κορν πάνω στην κοιλιά μου.
(θυμάσαι εκείνες τις μέρες στο σπίτι της Santa Monica με παγωτό καραμέλα και Sex and the City?)
κάθε πρωί ξυπνάω πιστεύοντας ακράδαντα ότι σήμερα θα είναι η μέρα που θα καπνίσω.
σχεδόν έξι εβδομάδες.

ρε, είμαι χαρούμενη.

Current Location:
Athens
Current Mood:
rejuvenated Ηappier than ever
Current Music:
the same ol’ mantra: I’m not a smoker any more

4 Comments

Filed under Dear diary

4 responses to “τότε και τώρα

  1. edw kai 5 ebdomades prospathw na kopsw to kapnisma..einai diskolo telika!kai egw niwthw ta xeili mou na moudiazoun..kai kathe mera fovamai pws tha paw sto periptero kai tha parw ena paketo tsigara kai tha ta kapnisw ola..
    vevea twra katalavainw poso asximo einai to tsigaro. vrwmas,kaneis kako stin igiia sou,katastrefeis 2 aisthiseis sou kai kiriws den eisai eleutheros na ziseis! kapniza ta teleutaia 6 xronia..an skefteis oti eimai 20 xronwn auto den einai o,ti kalitero gia mena.panta me theorousa “nomimo prezaki”. etsi me apokalousa.. kai xairomai pou siga siga mporw na diokso auton ton xaraktirismo apo panw mou.

    eimai apo tous krifous anagnwstes,pou sinithws den afinoun comment alla me auto to post de ginotan…

    • καλή επιτυχία ρε! το ξέρω πως είναι δύσκολο, αλλά είναι το καλύτερο δώρο που θα κάνεις στον εαυτό σου, αλήθεια! 3 χρόνια μετά, δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην σκεφτώ πόσο πιο ωραία είναι η ζωή μου χωρίς το σύννεφο καπνού που με ακολουθούσε πάντα.
      όποτε θέλεις συμπαράσταση, έλα εδώ να τα λέμε, έχω πολλά τρικ για να μην υποκύψεις στον πειρασμό : D

  2. Συγχαρητήρια! 3 χρόνια “καθαρή” και σου εύχομαι να συνεχίσεις!
    Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που δεν κάπνισαν ΠΟΤΕ, δεν είχα ΠΟΤΕ την περιέργεια ούτε να δοκιμάσω γιατί με απωθούσε πάντα, επομένως δεν έχω ιδέα για το πόσο δύσκολο είναι να το κόψεις. Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως είναι ότι για να τα καταφέρεις πραγματικά χρειάζεται δύναμη γιατί ουσιαστικά παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Εδώ τη σοκολάτα προσπαθώ πού και πού να κόβω για λίγο και συνεχώς “κυλάω”!
    Σου αξίζουν συγχαρητήρια και πάλι και η καλύτερη ανταμοιβή είναι ότι πλέον μπορείς να “γεύεσαι” τη ζωή και άνετα να stop and SMELL the roses!😉

  3. meniamenia

    Μπράβο και πάλι μπράβο που το έκοψες. Δεν καπνίζω αλλά καπνίζουν (ή μάλλον κάπνιζαν) οι γονείς μου. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες ο μπαμπάς μου τα κατάφερε τελικά και έχει μείνει μόνο η μαμά μου. Βέβαια το καλύτερο παράδειγμα είναι η γιαγιά μου που απλά μια μέρα ξύπνησε και αποφάσισε να το κόψει. Έχει να καπνίσει 20 χρόνια.

    @angelina κουράγιο, τώρα φεύγει η νικοτίνη από τον οργανισμό σου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s