ruins of Πήλιο (σε προειδοποίησα)

φυσικά, από την ώρα που ανέφερα εκείνο το ταξίδι στο Πήλιο και τα παλιά αρχοντικά, έπρεπε να βρω και το αντίστοιχο ποστ. Ιδού λοιπόν, σχεδόν 3 χρόνια πριν, τι κάναμε στα βουνά και τα όρη:

Mountain view

08:25 pm
3/1/08

Σε περίπτωση που βρέθηκες στο Πήλιο μέσα στην εβδομάδα μπορεί να είδες μια κακομοίρα με το πλαστικό θερμός από τα Starbucks και πλαστικές γαλότσες με pop καρδούλες να σκαρφαλώνει τα βουνά για να βρει το πιο ρομαντικό σημείο να αγναντέψει το ηλιοβασίλεμα.
—————————————-
Στον Ανωβολιό το δωμάτιο που μας παραχώρησαν λεγόταν Παραθαλάσσιο, αλλά η θάλασσα φαίνεται μόνο τις καθαρές μέρες και από συγκεκριμένες ράχες. Παρηγορήθηκα με τα μικρά μπουκαλάκια Κορρέ που μας περίμεναν στο μπάνιο, δίπλα στα μαλακά μπουρνούζια με τα σοκολατάκια. Τρεις μέρες κρυβόμουν μέσα σε πουπουλένια παπλώματα και σε ηλιοβασιλέμματα. Όταν αναζήτησα την περίφημη “πρόσβαση σε ίντερνετ” που μου είχαν υποσχεθεί για να στείλω ένα κείμενο στο περιοδικό έμαθα πως πρόκεται για DIAL UP και ο τεχνικός δεν ήξερε καν πώς να συνδέσει ένα macbook. Ο οποίος τεχνικός ήταν εκεί γιατί ΔΕΝ λειτουργούσε ούτε το dial up. Έστειλα το άρθρο μου από το γραφείο της διευθύντριας ενώ χτυπούσαν τηλέφωνα για κρατήσεις. Δυο μέρες μετά το deadline.
—————————————————– 

Στο Πήλιο μπορείς να βρεις:
1. Αυτό που έψαχνες εξαρχής, δηλαδή γραφικά χωριά με πέτρινα αρχοντικά και παλιές εκκλησίες και θέα που σε κάνει να λες πολλά αααααα και ωωωωω στη σειρά.

2. Ταβέρνες που το δυνατό τους σημείο δεν είναι η διακόσμηση. Ούτε η ποικιλία στο μενού. Εμ, ούτε το μενού το ίδιο. Το μόνο δυνατό τους σημείο είναι ο ταχυδρομικός τους κώδικας.

3. Ωραία πλάνα για horror movies, από αυτές τις παλιές που δεν ήταν σπλάτερ και δεν βασάνιζαν κόσμο σε κοντινά πλάνα.

4. και άλλα πλάνα για αυτά τα ντοκιμαντέρ πατριδογνωσίας με παραδοσιακή μουσική και κουδουνίσματα προβάτων πίσω από τη νοσταλγική φωνή του αφηγητή.

5. Το μουσείο που είναι αφιερωμένο στον τόπιο καλλιτέχνη που έχει χτιστεί με την ευγενική χορηγία του ίδιου. Στον Άη-Γιωργη Νηλείας ο σελέμπριτι είναι ο γλύπτης Νικόλας. Το μουσείο λειτουργεί μόνο Σάββατο και Κυριακή, αλλά το άνοιξε για χάρη μας η πρόεδρος της κοινότητας την Πέμπτη. Όταν θυμήθηκα ότι δεν υπάρχουν πια κοινότητες στην Θεσσαλία και την ρώτησα σχετικά μου απάντησε πως όσο εκείνη ζει η μαρμάρινη ταμπέλα δεν θα φύγει από το προεδρείο. Ναι, άλλος είναι ο δήμαρχος, αλλά αυτή είναι τοπικίστρια και έχει το δικό της νομοθετικό πλαίσιο. Αυτά είπε πάνω κάτω η πρόεδρος μιας κοινότητας που υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό της, ενώ ξεκλείδωνε τις πόρτες του μουσείου. Α, ρε φουκαρά Καποδίστρια.

6. Την βιβλιοθήκη παύλα μουσείο με ό,τι απέμεινε από την Σχολή που είχε δημιουργήσει ο Άνθιμος Γαζής, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και ο Δανιήλ Φιλιππίδης. Αν ένιωσες κρύο ιδρώτα κατά μήκος της σπονδυλικής σου στήλης με αυτά τα ονόματα, ανήκεις στην πολύπαθη γενιά των Δεσμών και έχεις αποστηθίσει το μισητό κεφάλαιο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

7. Χαρούμενους γέρους και γριές που κάνουν αστεία και γελούν μόνοι τους σε μια γλώσσα που εμείς δεν πιάνουμε παρόλη την ιστορία δέσμης που αποστηθίσαμε. Αλλά μ’ αρέσουν οι γέροι των χωριών, μιλάνε δυνατά και έχουν μεγάλα μουστάκια, παππούδες και γιαγιάδες τα ίδια μουστάκια και μεγάλα χέρια, παππούδες και γιαγιάδες τα ίδια χέρια. Είναι πιο χαρούμενοι από τους γέρους της Αθήνας. Σίγουρα πιο χαρούμενοι από τον γέρο που είδαμε χθες να τρώει ένα σουβλάκι από τα σκουπίδια της Αθήνας.

8. Την εκκλησία με τις αγιογραφίες της αποκάλυψης. Ένας ξεναγός είπε ότι τις είχαν στον προθάλαμο γιατί εκεί στέκονταν οι γυναίκες και ήταν ο μόνος τρόπος να τις κρατήσουν ήσυχες. Δηλαδή μόνο με την απειλή μιας θάλασσας από αίμα και διαβόλους που παλωκούνουν τους αμαρτωλούς δεν θα κουτσομπόλευαν οι γυναίκες. Αναρωτιέμαι τι χρειάστηκε να κάνουν για να σκάσουν οι άντρες. Αλλά η πόρτα που οδηγούσε στην δική τους αίθουσα ήταν κλειδωμένη. Μάλλον γιατί υπάρχουν και μικρά παιδιά στα γκρουπ των επισκεπτών.

9. Τον ζωδιακό κύκλο μέσα σε μια ορθόδοξη εκκλησία. Ένας ακόμη τρόπος να κάνει τις γυναίκες να σκάνε την ώρα της λειτουργίας; Αυτή η αγιογραφία με μπέρδεψε πάντως.

10. Αγίους χωρίς μάτια. Ο Ελληνάρας είπε ότι τα έβγαζαν οι Τούρκοι. Ο Ξεναγός ότι τα έβγαζαν κρυφά οι Έλληνες που ετοιμάζονταν να μεταναστεύσουν και ήθελαν την προστασία του Αγίού στα ξένα- και μετά τα έριχναν στους Τούρκους.

11. Ξενώνες και εξοχικά που χτίζονται στις πιο απίθανες πλαγιές και ρεματιές. Αν έχεις υψοφοβία, this is NOT the place to be.

12. Τις αρχές της ανακύκλωσης στις πέτρες και τα μάρμαρα. Ό,τι γκρεμίζεται, χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη για να χτιστεί κάτι άλλο. Νομίζω ότι εδώ κατέληξαν και τα χείλη του Κολοσσού της Ρόδου.

13. Τον μοναδικό άνθρωπο που θα μπορούσε να με πείσει ότι μια βόλτα στα βουνά είναι διασκεδαστική. Και ότι οι ακρίδες δεν μπορούν να προκαλέσουν θανάσιμα τραύματα.

14. Εγκατελειμένα αρχοντικά. Οι ιδιοκτήτες τους μάλλον άνοιξαν greek restaurant στην Αυστραλία και ξέχασαν να πουν στους απόγονούς τους ότι έχουν κι ένα εξοχικό εκεί στα βουνά. Εγώ αρνήθηκα να μπω αλλά ο Will που το τόλμησε και σκαρφάλωσε μέσα από γκρεμισμένες σκάλες και κούφια πατώματα βρήκε ένω σωρό θησαυρούς:

 

(λογαριασμός της ΔΕΗ από το 1977)

(vintage porn)

(πρωτοσέλιδα εφημερίδας με τον γάμο της Χριστίνας Ωνάση και την δωρεά της στο Ναυτικό)

15. Σπίτια για Χόμπιτ.

16. Χειρόγραφες πινακίδες για στάσεις.

17. Την κρυψώνα ενός παιδιού που θα σε συγκινήσει παρόλο τον κυνισμό σου. Σε ένα από αυτά τα μισογκρεμισμένα αρχοντικά ανακαλύψαμε ένα αναμνηστικό από την σχολική χρονιά 1950-51. Ήταν για το τέλος του Κατηχητικού και κάποιος το είχε φυλάξει σε ένα μπαούλο μαζί με κάτι ρούχα που είχαν σαπίσει. Αναρωτιέμαι πού να βρίσκεται τώρα αυτό το παιδί του ’50 και αν θα ξαναγυρίσει ποτέ στην Ελλάδα.

18. Ότι ο Βόλος έχει μια πολύ ωραία γειτονιά, κάτι παλιές αποθήκες που έχει μετατρέψει σε χώρο για pop ψαροταβέρνες και ότι μετά από τρεις μέρες στον καθαρό αέρα του βουνού, θέλεις λίγες γαρίδες για να νιώσεις άνθρωπος. Α, ενώ μ’ αρέσει η έκφραση “πάμε για τσίπουρο”, μισώ το ίδιο το τσίπουρο και το θυμάμαι κάθε φορά που νιώθω το κάψιμο στον λαιμό μου. Στον Βόλο μπορείς να βρεις πολύ εξυπηρετικούς περιπτεράδες.

================================================
Δέκα εβδομάδες χωρίς ένα τσιγάρο. Δέκα. Είμαι πραγματικά περήφανη για τον εαυτό μου.

5 Comments

Filed under Dear diary

5 responses to “ruins of Πήλιο (σε προειδοποίησα)

  1. αυτό που θυμάμαι από το Πήλιο και το Βόλο είναι οτι έκανα αμάν και πως να βρω παγωτό. Κουλό;

    • καθόλου κουλό, το παγωτό είναι βασικό κομμάτι της διατροφής και μπορώ να το καταλάβω απόλυτα αν σε είχε σημαδέψει η έλλειψή του🙂

  2. meniamenia

    To Πήλιο είναι απλά υπέροχο και την επόμενη φορά να πας καλοκαίρι ώστε να κάνεις μπάνιο στις πανέμορφες και τεράστιες παραλίες του. Kαι επειδή είμαι Βολιώτισσα θα σου πω σε ποια τσιπουράδικα να πας για τέλειους μεζέδες.

    • ναι, ναι, ναι! Μην σου πω ότι θα πάω φέτος το καλοκαίρι, γιατί πολύ το νοστάλγησα μετά από αυτές τις φωτογραφίες. Και μην ανησυχείς, θα ακολουθήσω τις προτάσεις σου και θα τα δοκιμάσω ΟΛΑ τα τσιπουράδικα που θα μου πεις!

  3. DIA (ksereis poia dia!)

    giati me pllliiiiigwnnnneiieieieeis, giati? k kala, piges ston Ai Giwrgi k den piges ston Agio Lavrentio? Aporw me ti moutra tha me ksanantikriseis!!!!!!!! Telos.
    tsiba k ayto na to psakseis ligaki, eimai sigouri oti olo k kati endiaferon tha vreis!🙂 –>http://site.music-village.gr/
    se filw k panta diki sou,
    Diaksereispoiadia.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s