μαρτάκια και άλλα

Το Μάρτιο η μαμά μου άνοιγε το ντουλάπι της singer ραπτομηχανής της, έβγαζε το κουτί με τις κλωστές, ψάρευε την κόκκινη και την λευκή και μου έφτιαχνε μαρτάκι. Μερικές φορές αστειευόταν αν θέλει κι ο μπαμπάς  μου ένα, αυτό είναι το αιώνιο αστείο τους, εκείνος πολύ μελαχρινός, εκείνη πολύ ξανθιά, όλο πειράζονται για τα χρώματά τους, όπως είμαι σίγουρη πως θα κάνω εγώ με τον Ξανθό Αμερικάνο μέχρι τα βαθιά μου γεράματα και θα γελάμε μόνοι μας με τα αστεία μας, ενώ τα παιδιά μας θα βαριούνται (σ’ αυτό το σημείο εύχομαι να υπήρχε μια ωραία ελληνική έκφραση αντίστοιχη του roll their eyes). Τι σου έλεγα, α, ναι, για την singer και το πορτάκι που άνοιγε με έναν συγκεκριμένο μεταλλικό ήχο από τον μαγνήτη που την κρατούσε κλειστή. Το μαρτάκι έπρεπε να μείνει στο χέρι μου μέχρι να δω το πρώτο χελιδόνι, αυτός ήταν ο κανόνας. Το τι σκοπιά έχω φυλάξει στο μπαλκόνι δεν μπορώ να σου πω. Μετά από μερικές μέρες όμως βαριόμουν το μπαλκόνι και την ενατένιση των ουρανών και επέστρεφα στις Sara Kay δραστηριότητές μου. Και εκεί που θα έπαιζα, ας πούμε την Κυριακή στον Ωρωπό, θα ακολουθούσε το μάτι μου την καμπύλη της μπάλας στα μήλα και εκεί, πάνω στο σύρμα θα έβλεπα ξεκάθαρα την ψαλιδωτή ουρά. Η χαρά του πρώτου χελιδονιού δεν περιγράφεται. Είναι αντίστοιχη με αυτή που θα νιώσεις πολύ αργότερα, ας πούμε στα 19 ή τα 24 όταν θα βγαίνεις από το σπίτι σου ένα πρωί και θα κατεβαίνεις τα σκαλιά χοροπηδώντας με τη σιγουριά ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο.

Αφού έβλεπα το χελιδόνι, έπρεπε να κόψω το μαρτάκι μου και να το αφήσω σε ένα συγκεκριμένο σημείο στο μπαλκόνι μας για να έρθει το έρμο το αποδομητικό να το πάρει και να το χρησιμοποιήσει σαν οικοδομικό υλικό για την φωλιά του. Σε αντάλλαγμα λοιπόν, θα μου άφηνε ένα ζευγάρι παπούτσια. Και γινόταν κάθε φορά, στ’ ορκίζομαι. Άφηνα το μαρτάκι στο κάγκελο, έμπαινα μέσα και μετά από λίγο η μαμά μου φώναζε “για πήγαινε να δεις μήπως σου άφησε τίποτα το χελιδόνι” και σαν να το ήξερε η άτιμη, πάντα υπήρχε ένα κουτί με λουστρίνια. Κόκκινα, λευκά, μαύρα ή ροζ λουστρίνια με λουράκι που μπορώ ακόμα να θυμηθώ την μυρωδιά τους καθώς άνοιγα το κουτί με τρεμάμενα χέρια.

Δεν μπορώ να σου πω πότε τελείωσε η εποχή της μαγείας και των συναρπαστικών ανακαλύψεων, πότε συνειδητοποίησα ότι τα χελιδόνια δεν πηγαίνουν συχνά στα ATM. Είμαι σίγουρη όμως πως συνέχισα να υποκρίνομαι ότι το πιστεύω για μερικά χρόνια ακόμα, επειδή η διαδικασία είχε αυτό το γλυκόπικρο της παιδικής ηλικίας που ξέρεις κι εσύ ο ίδιος ότι τελειώνει. Όταν διάλεξα μόνη μου τα παπούτσια που ήθελα να μου φέρει το χελιδόνι, ήρθε και το τέλος.

Πέρσι τέτοια εποχή, είχαμε πάει στον Ωρωπό πάλι για Κυριακάτικο γεύμα με τους γονείς μου. Παραδοσιακά μετά βγήκαμε για να μαζέψουμε ανεμώνες και είδα ένα χελιδόνι. Στην επιστροφή έτρεξα με αστείο ενθουσιασμό στην μαμά μου να το ανακοινώσω και εκείνη μου απάντησε πολύ σοβαρά κάτι σαν “δεν με νοιάζει καθόλου, τώρα πες το στον Will” ατάκα που με κάνει ακόμα να γελάω κάθε φορά που την σκέφτομαι.

Κι αυτές τις μέρες την σκέφτομαι πολύ, γιατί ήταν τα γενέθλιά της προχθές. Της είπα να μην ξεχάσει να κάνει ευχή πριν σβήσει τα κεράκια. Μέχρι τώρα ήμουν σίγουρη πως ένα κομμάτι της ευχής θα ήταν και ο δικός μου επαναπατρισμός, αλλά, ένα περίεργο πράγμα ρε παιδί μου, τελευταία δεν μου λέει αναστενάζοντας πόσο θα ήθελε να ήμασταν στην Αθήνα, δεν με ρωτάει καν αν είμαι καλά εκεί που είμαι (με τρεμάμενη φωνή αμφιβολίας), έχει καταλάβει την αλλαγή, έχει συνειδητοποίησει πόσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε εδώ κι έχει κάνει την μεγαλύτερη υπέρβαση, είναι χαρούμενη που ήρθαμε στην Αμερική. Τέτοιο θαύμα δεν είχα δει ούτε όταν πίστευα πως το χελιδόνι των 10 εκατοστών μπορεί να κουβαλήσει στο ράμφος του ολόκληρο κουτί με λουστρίνια –και να τα αλλάξει κιόλας αν δεν μου έκαναν καλά.

Σ’ αυτό το σημείο θέλω να σου πω πολλά μελό για την γονική αγάπη, αλλά θα συγκρατηθώ, το μόνο που θα σου πω φίλη είναι να πάρεις τηλέφωνο την μαμά σου και να της πεις ένα ευχαριστώ, αν μη τι άλλο, για όλα αυτά τα κουτιά με λουστρίνια που έκρυψε στις γωνίες του μπαλκονιού.

4 Comments

Filed under Dear diary, Homesickness and other maladies

4 responses to “μαρτάκια και άλλα

  1. fo

    τι γλυκό….με κάνεις και βουρκώνω..<3

  2. Συγκινήθηκα και σκέφτομαι να ξεκινήσω κι εγώ την παράδοση με το χελιδόνι που φέρνει δωράκια!!!

  3. X.

    Kakourga. Dianuw loxeia goddamit.

  4. menia

    αχ αυτές οι μαμάδες!θα πάω να φιλήσω τη δική μου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s