Ξένες λέξεις

Το ημερολόγιό μου γράφει γι’ αύριο: Orthodox Lent Begins.

Κοίτα να δεις, η λέξη lent μου έφερνε πάντα στο μυαλό νηστεία, εγκράτεια και ενάρετους χριστιανούς με βαθουλωμένα μάγουλα, αλλά οι πραγματικές μου αναμνήσεις από την ίδια μέρα μου φέρνουν μια βαρυστομαχιά από ψητό χταπόδι και ταραμοσαλάτα.

Φήμες λένε ότι και οι Αθηναίοι θα κάνουν Καθαρή Δευτέρα με χιόνια. Κατά βάθος χαίρομαι γιατί θέλω να περάσουν όλοι το δράμα που περνάω εδώ που είναι Μάρτιος και έξω έχει ακόμα χιόνι. Βέβαια, εχθές έβρεχε από το πρωί και κάπως έσπασε το απόλυτο λευκό, μέχρι και στο farmer’s market πήγα και πήρα κάτι λέλουδα, μην φανταστείς, κλαριά από θάμνους είναι, που ο farmer ονόμασε pussy willow κάτι που με έβαλε σε υποψίες και τον ρώτησα με μισόκλειστα μάτια ανάκρισης “did you just make that up?” αλλά με διαβεβαίωσε κι αυτός και η γυναίκα του πως έτσι λέγονται και πως είναι το πρώτο σημάδι της άνοιξης.

Έβαλα λοιπόν το πρώτο σημάδι της άνοιξης σε μια χαρτοσακούλα και καλά έκανα γιατί μέχρι να φτάσω σπίτι είχε αρχίσει πάλι η χιονοθύελλα και θα μου χαλούσε ο ανοιξιάτικος θάμνος.

Πριν αρχίσει να χιονίζει, όταν ακόμα πίστευα πως τελείωσε ο χειμώνας (δεύτερο false alarm), τριγύρισα για λίγο στο Kerrytown με την Μαρία και τον Νίκο που με έβγαλαν να με ταϊσουν βάφλες στο Cafe Zola και να με κάνουν βόλτες στα μαγαζιά για να ξεχάσω τον πόνο μου (της απόρριψης καλέ, ναι, ναι, ακόμα τον κλαίω λίγο τον μακαρίτη, μέχρι την Δευτέρα μου έχω δώσει περιθώριο, μετά θα υιοθετήσω το attitude “αν δεν με θέλουν μία, δεν τους θέλω δέκα”). Εκεί το Kerrytown, λοιπόν, έχει ένα πολύ αγαπημένο στέκι, το Zingerman’s, το οποίο ανακάλυψα τυχαία πέρσι το καλοκαίρι στις μοναχικές μου βόλτες με το ποδήλατο κι αγάπησα πολύ όταν μας κέρασε bagels (τα πιο ωραία του κόσμου) στα γενέθλιά μου. Οι ντόπιοι λοιπόν το έχουν πολύ μεγάλο καμάρι, όχι μόνο για τα γκουρμέ προϊόντα του, αλλά και σαν μοντέλο επιχείρησης λέει που έχει γίνει αντικείμενο μελέτης στις πιο μεγάλες σχολές μάρκετινγκ. Αυτά και άλλα πολλά μπορεί να διάβασες ήδη στο ένθετο Gourmet της  Ελευθεροτυπίας –αν όχι, πήγαινε να το βρεις τώρα.

Παλιότερα μπορεί να διάβαζα το ίδιο άρθρο και να μην συγκρατούσα ούτε το όνομα της πόλης, ούτε την πολιτεία. Αλλά τώρα μιλάνε για το Αν Άρμπορ και στο ίδιο άρθρο για την φέτα από τον Αλμυρό και το ελληνικό ελαιόλαδο. (Τελικά το Μίσιγκαν δεν είναι και τόσο μακριά, μαμά.)

Και ακόμα πιο πολύ διαβάζω στο Gourmet για το Zingerman’s και η λέξη έχει μια ζεστασιά, είναι το μέρος που κλείνω ραντεβού με τις φίλες μου για πικάντικη σοκολάτα, το μέρος που κερνάει bagels στα γενέθλιά σου και δοκιμάζεις τυριά καθώς περιμένεις στην ουρά.

Παρεμπιπτόντως, αυτή η καινούργια μου ασχολία με τις λέξεις και πώς ακούγονται από την μία γλώσσα στην άλλη, ή τη μία συζήτηση στην άλλη, είναι λόγω του Βασίλη Αλεξάκη και το βιβλίο του Οι Ξένες Λέξεις.

Μου το είχε προτείνει η πρώην διπλανή Λουκία σαν βιβλίο που θα αρέσει στον Will. Ήταν το δώρο μου για τον γάμο μας, αλλά δεν το ξεκίνησα μέχρι χθες το βράδυ.

Θα επανέλθω αργότερα με ακόμα περισσότερες βαθυστόχαστες εμηνείες, σε προειδοποιώ.

 

 

Leave a comment

Filed under American woman?, Ann Arbor story

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s