100 τεύχη Cosmo

Εχθές που λες έστειλα ένα κείμενο για το τεύχος 134 του Cosmo και μπόρεσα επίσημα ν’ ανοίξω το εορταστικό κρασί: 100 τεύχη Cosmo. Για μένα δηλαδή. Από το 34 που εμφανίστηκα πρώτη φορά ως συντάκτρια.

Θα ήθελα να σου κάνω μια λίστα με τίτλο: όσα μου έμαθαν τα εκατό τεύχη του Cosmopolitan. Ή να σου φτιάξω ένα mix tape με τις καλύτερες στιγμές. Ή να σου διηγηθώ ευπτράπελα και σοκαρισμένες ερωτήσεις της μαμάς μου μετά από μια επίσκεψη στο περίπτερο. Κυρίως όμως προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήμουν τότε, το 2002, και αν είχα φανταστεί ποτέ ότι η ζωή μου μετά από 100 τεύχη θα ήταν έτσι όπως είναι τώρα, σ’ αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού να κάνω ποδήλατο μέσα από παρέες φοιτητών που έχουν ντυθεί στα πράσινα και πίνουν μπύρες από το πρωί προς τιμή του Αγίου Πατρίκιου (μεγάλη η χάρη του). Μάλλον όχι (εδώ μπορούμε να σιωπήσουμε κι οι δύο και να κουνήσουμε τα κεφάλια μας με νόημα για το πώς-τα-φέρνει-η-ζωή-ρε-παιδί-μου).

Σε περίπτωση που αναρωτιέσαι γιατί δεν φοράω τριφύλλια στο λαιμό και πράσινες κάλτσες μέχρι το γόνατο και δεν δεν πίνω γκίνες ανεβασμένη στο ηχείο κάποιου sorority party τώρα που μιλάμε, η απάντηση είναι βαρετή: είχα 2,5 ώρες μάθημα γιαπωνέζικων και καπάκι 1,5 ώρα ελληνικών σήμερα, οπότε η αλήθεια είναι πως νιώθω κάπως ζαλισμένη, αλλά όχι με την καλή έννοια. Αλλά δεν θα γκρινιάξω. Θα σταθώ μόνο στα θετικά: η οικογένεια της καθηγήτριάς μου στην Ιαπωνία είναι ασφαλής και η άνοιξη είναι εδώ.

Αυτό πάλι με την άνοιξη, θυμίζει πανηγύρι ανεύρεσης αγνοούμενου, παίρνουμε τηλέφωνο ο ένας τον άλλο μόνο και μόνο για να δηλώσουμε ότι η άνοιξη είναι εδώ, την είδαμε. Φοράμε γυαλιά ηλίου, μόνο ένα κασκόλ και ξεχνάμε τα γάντια στην τσέπη και κοιταζόμαστε όλοι με έκπληξη και λέμε ξανά και ξανά, ήρθε η άνοιξη, μήπως και κάναμε λάθος, μήπως ξαναφύγει, ξαναχαθεί για άλλους 4 σκοτεινούς μήνες. Πρέπει να σου πω ότι η αίσθηση των all star μετά τις χειμωνιάτικες μπότες και τις γαλότσες με κάνει να πιστεύω πως έφυγα από το σπίτι ξυπόλτη. Αλλά η άνοιξη είναι εδώ φίλη κι εγώ θέλω να βγω στους δρόμους να τραγουδήσω και να πετάξω στον αέρα ένα ψάθινο καπέλο με λουλούδια. Ακριβώς σαν αυτό που βρήκα στολισμένο πάνω σ’ ένα θάμνο εχθές. Μάλλον δεν είμαι η μόνη που έχω δει μιούσικαλ με χαρούμενους ανθρώπους.

Μιούσικαλ είπα και θυμήθηκα την ταινία μας. Εχθές τριγύριζα στα τρέιλερ και τις εγκαταστάσεις τους και πέτυχα την λέξη wardrobe πάνω σε μια σκηνή. Λίγο πριν πέσω στα γόνατα να ευχαριστήσω το θεό, κατάλαβα πως δεν είναι η λαμπερή ντουλάπα του μπρόντγουεϊ, αλλά μια βαρετή αποθήκη από βαρετά μπουφάν, παντελόνια και πουκάμισα. Ούτε ένα φτερό, ούτε ένα μεταξωτό γάντι ως τον αγκώνα, ούτε καν ένα λουστρινένιο γοβάκι να ευχαριστηθεί το μάτι μου.

Α, και τώρα που μιλάμε για ρούχα, την επόμενη εβδομάδα οργανώνω το πρώτο swap not shop party του Ann Arbor. H ιδέα φυσικά είναι αυτών των φανταστικών κοριτσιών εδώ και κάτι που συνηθίζαμε στο Marie Claire με την αλλαγή της σεζόν ή καμιά μετακόμιση, όταν έπρεπε να αδειάσουν οι ντουλάπες. Σε περιμένω να πιούμε cosmopolitans μαζί.

4 Comments

Filed under American woman?, Ann Arbor story, Uncategorized, Writer's block

4 responses to “100 τεύχη Cosmo

  1. jerry

    ήμουν εκεί..
    είμαι εκεί..
    και θα συνεχίσω:-)

    • το ξέρω ρε ξαδερφού, και είμαι τόσο ευγνώμων γι’ αυτό!
      άλλωστε είναι και δική σου αυτή η πορεία, τόσα θεματάκια μου έδωσες για ανάπτυξη, έκλεισες κι εσύ 100 τεύχη μαζί μου. :))

  2. DIA (ksereis poia dia!)

    den thelw na sou kopsw ta ftera, alla koita to 10-day forecast………..

    • δεν με νοιάζει τι λέει το φόρκαστ, εγώ θα το πετάξω το ψάθινο καπέλο στον αέρα και ας έρθει πάλι πίσω γεμάτο χιόνι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s