χιονίζει ή κάνουν τα μάτια μου ασπράκια;

Χιονίζει. Αλλά δεν με νοιάζει γιατί χιόνιζε κι εκείνες τις μέρες που περάσαμε με τον Μr. Right στη Νέα Υόρκη πριν 4 χρόνια, την επέτειο των οποίων γιορτάσαμε εχθές με βόλτες, καφέ, βιβλία, μια συναυλία της φιλαρμονικής ορχήστρας της Αγίας Πετρούπολης και τελικά έναν βραδινό περίπατο ως το σπίτι και δείπνο με κεριά.

Στην επιστροφή λοιπόν, περάσαμε μέσα από ένα πάρκο και αναρωτηθήκαμε πόσες φορές το είδαμε ν’ αλλάζει φέτος: όταν ήρθαμε ήταν πράσινο, μετά έγινε κόκκινο, στη συνέχεια λευκό και τώρα είναι πράσινο και καφέ, έτοιμο για το επόμενο πολύχρωμο στάδιο. Για μένα, τον άνθρωπο που μεγάλωσε στην μονοτονία των πεύκων και των θάμνων της Αθήνας, οι αλλαγές των εποχών είναι κάτι καινούργιο, σχεδόν συναρπαστικό θα έλεγα αν δεν φοβόμουν ότι θα με περάσεις για φυσιολάτρη που του αρέσει και το κάμπινγκ-μακριά-από-εμάς.

Εχθές που δεν χιόνιζε, έριξε χαλάζι, τόσο πολύ και τόσο εντυπωσιακό που μετά την μπόρα τρέξαμε στο μπαλκόνι και ήταν σαν να είχες αδειάσει σάκους με χοντρό αλάτι. Κι εδώ σταματάει το δελτίο καιρού, το ξέρω ότι βαριέσαι ν’ ακούς συνέχεια για χιόνια και δέντρα, αλλά φίλη μου είναι πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Εδώ, μακριά από τις άσχημες πολυκατοικίες και τα αυθαίρετα που καλύπτουν δάση και λόφους, μπορείς πραγματικά να γυρίσεις το κεφάλι σου λίγο και να δεις σύννεφα, μπλε ουρανό, κορυφές δέντρων ακόμα και ποικιλίες πουλιών χωρίς την κυριαρχία των περιστεριών.

Κάθε φορά που επιστρέφω από μια βόλτα όλο χαρά και ανακοινώνω στον Will μια μεγάλη μου ανακάλυψη ή του δείχνω άλλες 40 κουνημένες φωτογραφίες με σκίουρους ή λαγούς, παίρνει πάντα ένα ύφος συμπαράστασης και μου λέει “κακόμοιρη Αθηναία μου” και μετά γελάμε μαζί γιατί τελικά αυτό που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο από την Αμερική δεν είναι τα malls και η κίνηση, ούτε  καν η ευτυχία του να επικοινωνείς με τράπεζες μέσω emails, είναι η ευρυχωρία. Τα απλωμένα πάρκα, τα ξύλινα σπίτια, δυόροφα το πολύ, με μεγάλα πράσινα κενά ανάμεσά τους, μεγάλα πάρκινγ, μεγάλες σκάλες και μεγάλα μπαλκόνια εξοπλισμένα με μεγάλα μπάρμπεκιου. Στην Αμερική δεν χρειάστηκε να εξαπλωθούν οριζόντια, είχαν όσο χώρο ήθελαν για κάθετη επέκταση. Κι αυτό είναι σχεδόν ζαλιστικό για έναν Αθηναίο, σαν να χάνεις το κέντρο βάρους σου, ν’ αλλάζει ο προσανατολισμός της εσωτερικής σου πυξίδας.

Κι εσύ τώρα θα με ρωτήσεις λογικά: μα καλά, τόσα χρόνια δεν το είχες προσέξει; Ε, όχι δεν το είχα προσέξει ρε φίλη, γιατί όταν ζούσα στο LA ήμουν πολύ απασχολημένη να χορεύω και να φωτογραφίζω διάσημους, άντε καλά, διάβαζα και κάπου κάπου, ενώ όταν ερχόμουν για επισκέψεις μερικών εβδομάδων ήμουν πολύ απασχολημένη να ψωνίζω. Τώρα όμως που έχω την ηρεμία του κάτοικου με πράσινη κάρτα, βλέπω διαφορετικά τα πράγματα, ακόμα και η οπτική σου αλλάζει μαζί με το στάτους της βίζας σου.

Τώρα λοιπόν που δεν είμαι ο Ευρωπαίος τυχοδιώκτης που ήρθε να αρπάξει ό,τι μπορεί σε sales και να φύγει, αλλά ήρθα να φτιάξω μια ζωή εδώ, τώρα πρόσεξα την απλωμένη μου  καθημερινότητα.

Και μ’ αυτό το βαθυστόχαστο σε αφήνω για να φτιάξω καταϊφι.

3 Comments

Filed under American woman?, City girl going rural.

3 responses to “χιονίζει ή κάνουν τα μάτια μου ασπράκια;

  1. meniamenia

    Η μεσογειακή καταγωγή μου σου εύχεται με όλη της την καρδιά να μην χιονίσει άλλο και τα πάντα να γίνουν καταπράσινα και πολύχρωμα. Και καλή επιτυχία στο καταΐφι.

  2. κι η δική μου μεσογειακή καταγωγή σ’ ευχαριστεί μέσα από την καρδιά της.🙂

  3. Miss D.

    Ρε φίλη……….. Κ Α Τ Α Ϊ Φ Ι??????

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s