larger than life

η ορχήστρα παίζει μια μελωδία που θυμάμαι από τις κασέτες του μπαμπά μου και στο τεράστιο video wall πίσω τους ένας πολύ ψηλός άντρας με άσπρο t-shirt και γκρίζα μαλλιά χορεύει γελώντας. Κάπου κάπου σταματάει και παρασύρει στον χορό του παιδάκια που έχουν μαζευτεί γύρω του και μετά συνεχίζει με απλωμένα χέρια και το ίδιο τεράστιο χαμόγελο. Στο αμφιθέατρο του βόρειου campus όλοι σκουπίζουν τα μάτια τους, κάποιοι αναστενάζουν και ψιθυρίζουν ένα όνομα και λίγο πιο μπροστά μερικά ζευγάρια ώμων κουνιούνται ύποπτα σε μια προσπάθεια να συγκαλύψουν τους λυγμούς τους. Πόσα λεπτά κράτησε αυτό το τραγούδι; Μου φάνηκε πολύ πιο μεγάλο από την έκδοση που είχα ακούσει στις κασέτες μέσα στο αυτοκίνητο. Νομίζω πως κράτησε σχεδόν ένα χρόνο. Όσο ο καιρός που η κοινότητα του Ann Arbor θρηνεί τον θάνατο του Τραϊανού Γκάγκου.

Έχω ακούσει για το μεγάλο επιστημονικό έργο του, έχω ακούσει για την μεγαλύτερη συλλογή παπύρων στο δυτικό ημισφαίριοπου έχει το πανεπιστήμιο του Michigan, έχω ακούσει για όλες τις καινοτομίες και τα βραβεία του. Αλλά, αυτό το γεμάτο αμφιθέατρο με φοιτητές, συναδέλφους και φίλους που δάκρυσε κάτω από τα σοβαρά κουστούμια τους, αυτό το αμφιθέατρο που για λίγο κράτησε την αναπνοή του, είναι το μεγαλύτερο έργο ζωής που μπορεί να αφήσει κάποιος πίσω του.

Εγώ δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω φίλη, έφυγε λίγο πριν έρθω, σαν να προσπεράσαμε ο ένας τον άλλο προς αντίθετες κατευθύνσεις. Αλλά νιώθω την απουσία του στις ιστορίες των άλλων, στις βραδιές που μαζευόμαστε γύρω από το πιάνο και το όνομά του ψιθυρίζεται με το ίδιο χαμόγελο αγάπης, στα αφιερώματα στη μνήμη του. Ελπίζω να ήξερε πόσο είχε αγγίξει τις ζωές όλων εδώ, πόσο μεγάλο κομμάτι τους είναι ακόμα. Και μπορώ να σου πω κάτι που μου έμαθε ως απόντας, μέσα από ένα χορό σε κάποιο ερασιτεχνικό βίντεο: είναι αυτά τα χαρτομάντιλα που βγήκαν από τσέπες βιαστικά που δίνουν στο διάστημα που περνάς εδώ αξία. Είναι αυτοί οι ώμοι με τους συγκαλυμένους λυγμούς που μετρούν περισσότερο από τα βραβεία. Είναι τελικά η δυνατότητα να διδάξεις ένα μάθημα ζωής σε κάποια που δεν σε γνώρισε ποτέ μόνο μέσα από ένα βίντεο που σε κάνει τόσο ξεχωριστό.

Κι εσύ φίλη μου που βρίσκεσαι σ’ αυτόν τον ανταγωνιστικό χώρο και σ’ αυτή την κακιασμένη πόλη κι ακούς πολλές φορές συμβουλές όπως “αν είσαι ευγενικός φαίνεσαι αδύναμος” θυμίσου κάθε φορά πως όσοι έδωσαν τέτοιες συμβουλές, τα μόνα δάκρυα που αφήνουν πίσω τους είναι δάκρυα ανακούφισης. Και σκέψου πως ένα χαμόγελο και δυο απλωμένα χέρια μέσα σε ένα ερασιτεχνικό βίντεο είναι αρκετά για να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό σου.

1 Comment

Filed under Ann Arbor story

One response to “larger than life

  1. mpempa

    Αυτό το κείμενο τα λέει όλα, τι μένει στο τέλος μιας ζωής, τι έχει σημασία…Ειδικά η τελευταία παράγραφος περιγράφει μια συγκλονιστική αλήθεια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s