πού να στα λέω

στο Sava’s τα τραπέζια έχουν σπρωχτεί στην άκρη, τα φώτα έχουν χαμηλώσει και οι ακαδημαϊκοί που δυο μέρες τώρα ανταλλάσσουν ιδέες και μελέτες για την Μεσόγειο και τη Μεσογειακή Ταυτότητα χορεύουν με τα χέρια ψηλά. Μετά το τρίτο ποτό ενώνω και εγώ τις δυνάμεις μου στον κοινό σκοπό δίπλα στην Κύπρια, τον Τούρκο, τον Αιγύπτιο και την Γειτόνισσα και πριν το καταλάβω χοροπηδάω με την χαρά που σου θυμίζει ξημέρωμα σε κλαμπ της Μυκόνου, τότε που το κλάμπινγκ ήταν ακόμα cool, εμείς ήμασταν καπνιστές και η Αθήνα ήταν φιλόξενη κι ασφαλής.

Φιλόξενη κι ασφαλής είπα και θυμήθηκα την Παρασκευή, μετά το girl’s night που περπάτησα μεθυσμένη με δυο καινούργιες φίλες τα 10 τετράγωνα που χώριζαν το μέρος που μπεκροπίναμε με τα σπίτια μας και όταν χωριστήκαμε δεν ανησύχησα ούτε στιγμή, συνέχισα να περπατάω στους άδειους δρόμους, κοιτάζοντας κοιμισμένα front porches και άδεια πάρκα, και νοστάλγησα και πάλι φίλη εκείνες τις μέρες που πηγαινοερχόμασταν με την ίδια άνεση στην πόλη μας κι ένιωσα τυχερή που μεγάλωσα σ’ αυτή την Αθήνα, γιατί τώρα ξέρω να εκτιμώ τη βραδινή ησυχία και το μοναχικό περπάτημα καθώς σιγοτραγουδάς, όχι γιατί φοβάσαι, αλλά γιατί η ζωή είναι ωραία.

Η ζωή είναι ωραία αλλά και πολυάσχολη εδώ στο ανοιξιάτικο Ann Arbor φίλη και ο απολογισμός των απανωτών πάρτι με άφησε με ένα σκισμένο πουά φόρεμα (RIP, σε αγάπησα πραγματικά), πόνους στη μέση (χορό δεν μου ήθελες;), 9879874986749 χαμένα deadlines (ναι, ναι, στέλνω το email τώρα!), μόνιμο πονοκέφαλο (τα είπαμε για το τζιν τόνικ μετά τα 3ο), καινούργιους φίλους και μερικές φωτογραφίες που θα πρέπει να εξαφανίσω πριν σταθούν εμπόδιο στην πολιτική καριέρα που ίσως επιθυμήσω μια μέρα.

Σήμερα είναι τα γενέθλια του Mr. Right. Νομίζω πως περισσότερο τα γιόρτασα εγώ, παρά εκείνος που πέρασε την μέρα διαβάζοντας και γράφοντας με ένα σύντομο διάλειμμα για καφέ με φίλους που μας έφεραν μπισκότα και εγκαινίασαν το μπαλκόνι μας για την σεζόν και ένα γρήγορο δείπνο. Και μετά θυμήθηκα πως είναι ΑΚΟΜΑ 29, τόσα χρόνια τον ξέρω και είναι ακόμα στα 20s του, είναι άδικο κυρίες και κύριοι να είμαι η μόνη 30σάμθινγκ σ’ αυτό το σπιτικό –και σ’ αυτή την παρέα.

Αλλά, δεν θέλω να σου γκρινιάξω σήμερα, θέλω να σου μεταφέρω θετικά κύμματα χαράς και ανοιξιάτικης ανανέωσης –ναι, καλά το κατάλαβες, η θερμοκρασία εδώ έχει ανέβει πάνω από το 0 και σήμερα που βγήκα με το ποδήλατό μου έξω φόρεσα κοντομάνικο (τ’ ακούσαμε κι αυτό!). Γι’ αυτό σου δίνω τις φωτογραφίες που μου προώθησε η Yumiko με τα άνθη των κερασιών στην Ιαπωνία, さくら όπως τα λένε οι ντόπιοι κι εγώ πια, γιατί προχωράω με τρελούς ρυθμούς φίλη, είμαι στα ρήματα πια, τα γιαπωνέζικα ήταν το κρυφό μου ταλέντο τελικά.

1 Comment

Filed under Ann Arbor story, Friends connection

One response to “πού να στα λέω

  1. meniamenia

    Χρόνια πολλά, να τον χαίρεσαι και να συνεχιστούν τα πάρτυ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s