πάμε θέατρο

Αρχές του 21ου αιώνα, Αν Άρμπορ, Μίσιγκαν.

Η αυλαία ανοίγει στο σαλόνι ενός ξύλινου σπιτιού, βράδυ Παρασκευής. Ένα νεαρό ζευγάρι δουλεύει αμίλητο πίσω από ασορτί λευκά macbooks. Κάθονται απέναντι ο ένας από τον άλλο στο μεγάλο τραπέζι φαγητού και κάθε τόσο κοιτάζονται και γελάνε. Εκείνος βάζει ένα CD με βραζιλιάνικη μουσική κι εκείνη νιώθει τον ρυθμό να την σηκώνει από την καρέκλα και να την γεμίζει ενέργεια. Αφού χορεύει λίγο στο σαλόνι, ανακοινώνει ενθουσιασμένη “πάω για τρέξιμο”. (γέλιο κοινού).

Εκείνος την ενθραρρύνει με πολλά μπράβο και την παρακολουθεί καθώς βάζει τα αθλητικά της, ανοίγει την εξώπορτα στην άκρη του δωματίου και εξαφανίζεται. Μένει μόνος του. Επιστρέφει στο γράψιμό του. Ανοιγοκλείνει τα μάτια του μία, δύο,  τρεις φορές και πριν προλάβει να ολοκληρώσει την πρόταση που έγραφε, η πόρτα ξανανοίγει με φόρα και ένας σκούρος όγκος πέφτει στο πάτωμα βαριανασαίνοντας και βήχοντας. Είναι εκείνη.

Έχοντας επιστρέψει από ένα εξουθενωτικό τζόγκινγκ 70 δευτερολέπτων προσπαθεί να βρει την ανάσα της. Το κάψιμο στον λαιμό της είναι τόσο έντονο που της φέρνει δάκρυα στα μάτια. Εκείνος την ρωτάει πολύ σοβαρά πώς ήταν το τρέξιμο της. Εκείνη γυρίζει με δυσκολία στο σημείο που έχει πέσει και κοιτάει το ταβάνι. “Τέλειο”.

Κλείνει η αυλαία.

1 Comment

Filed under American woman?, Ann Arbor story

One response to “πάμε θέατρο

  1. mpempa

    Perfect!!!!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s