οικονομικό ρεπορτάζ

Θα σου το πω φίλη. Μου φαίνεται περίεργο που οι τράπεζες κλείνουν πριν πιω τον δεύτερο καφέ της μέρας και τα βάζω με τα ρολλά μπροστά από τις βιτρίνες των μαγαζιών της γειτονιάς που έχω βγει για να στηρίξω, σαν φανατική του “buy local or bye bye local,” αλλά οι ιδιοκτήτες κάνουν σιέστες αντί να πουλάνε καλσόν και στόκο στους αφιχθέντες, που αφενός δεν έχουν τα σωστά ρούχα για τον καιρό, αφετέρου πρέπει να κάνουν κάτι μικρά μερεμέτια στο σπίτι που τους περίμενε υπομονετικά τόσο καιρό. Και η κυρία απένταντι με τα εσώρουχα και ο κύριος Μπάμπης με τα χρώματα/εργαλεία έχασαν τους πελάτες τους σήμερα, και εκνευρισμένη μουρμούρισα πως δεν φταίνε οι πολυεθνικές και ο καπιταλισμός και οι Αμερικάνοι αν κλείσουν, γιατί τουλάχιστον ένας Αμερικάνος πολίτης και μια Μόνιμη Κάτοικος έφτασαν έξω από τα ρολλά τους με σκοπό να αφήσουν έσοδα αλλά δεν μας έκαναν την τιμή, και όπως το βλέπω δεν είναι ότι γλίτωσαν τίποτα από τα έξοδα λειτουργίας τους, γιατί έτσι κι αλλιώς τα φώτα ήταν ανοιχτά και υπαλλήλους δεν έχουν, μόνοι τους δουλεύουν τις τρύπες τους.

Αλλά για να σου πω και το θετικό, για πρώτη φορά είδαμε κόσμο στον τσαγκάρη της γειτονιάς, μπορεί να μην τον έχεις προσέξει ακόμα και αν ζεις 35 χρόνια στο Ηράκλειο, αλλά είναι εκεί, τόσα χρόνια νόμιζα πως ζει μόνο από τις επιδιορθώσεις του παμπάλαιου σακιδίου του Will που αρνείται να πετάξει ακόμα και τώρα που κανείς δεν μπορεί να μαντέψει το αρχικό χρώμα του δέρματος ενώ οι σταυροβελονιές του τσαγκάρη μας το συγκρατούν ενωμένο σαν το τέρας του Φράνκεσταϊν. “Α, τώρα οι άνθρωποι μπορεί να επιδιορθώνουν τα παπούτσια τους αντί να παίρνουν καινούργια” αποφασίσαμε και χαρήκαμε γι’ αυτή την νίκη του μάστορα που πολύ μας έχει σώσει από συναισθηματικούς αποχωρισμούς σακιδίων και τακουνιών που πολυχρησιμοποιήθηκαν.

Πολλές άδειες βιτρίνες όμως βλέπω φίλη στις βόλτες μου στην ευρύτερη περιοχή και στενοχωριέμαι, έκλεισε και ο αγαπούλης με τα βιολογικά προϊόντα εδώ δίπλα, αντικαταστάθηκε από μανικιούρ-πεντικιούρ προς μεγάλη απογοήτευση του Will που προτιμά σαφώς το οργανικό ταχίνι από τα ψεύτικα νύχια με λεοπάρ και στρασάκια. Αλλά η πιο συγκλονιστική αλλαγή έγινε στο ίδιο το σπίτι μας, στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας, έκλεισε το βιβλιοπωλείο που ήταν εκεί σε όλη μου τη ζωή. Δεν σου κάνω πλάκα, ούτε υπερβάλλω με τον αγαπημένο τρόπο του Ελληνάρα, ήταν εκεί από την πρώτη μέρα που με έφεραν σ’ αυτό το σπίτι από το μαιευτήριο και έμεινε εκεί ακούνητο για 30 χρόνια, να με προμηθεύει με τετράδια, μολύβια, παραμύθια, αυτοκόλλητα και φακέλους, μέχρι φέτος που κατέβηκα από το αυτοκίνητο και είδα τα λευκά χαρτιά να καλύπτουν τις σκονισμένες βιτρίνες και έπαθα σοκ, όλοι οι φίλοι μου το ήξεραν αυτό το βιβλιοπωλείο, πώς αλλιώς θα έβρισκαν το σπίτι, κανείς δεν κοιτάει αριθμούς στην Ελλάδα, δίνεις σημάδια, ναι, ναι εκεί απέναντι από το ταχυδρομείο, πάνω από το βιβλιοπωλείο. Η σκοτεινή ταμπέλα “δώρα, χαρτικά” και η απουσία των σταντ με τα παραμύθια που με χαιρετούσαν στην αρχή κάθε βόλτας μου είναι σαν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής, της εποχής που έμενα στην Αθήνα πάνω από “Το σπίτι του βιβλίου” με την αστεία καρικατούρα να διαβάζει στην κουνιστή καρέκλα της φωτεινής επιγραφής.

Το χειρότερο όμως ΟΛΩΝ, αυτό που με κάνει να θέλω να πάρω το επόμενο αεροπλάνο και να γυρίσω πίσω στην Αμερική είναι ότι το παλιό Starbucks της γωνίας έγινε Ψητοπωλείο ο Σάββας. Με τα μηχανάκια αραδιασμένα κι έτοιμα για ντελίβερι, με τα τραπέζια γεμάτα, μάλλον εκεί έπρεπε να ψάξω την κυρία με τα εσώρουχα και τον κύριο Μπάμπη με τα χρώματα/εργαλεία, όχι στα μαγαζιά τους, γιατί κάθε φορά που ανησυχώ πως η Ελλάδα έχει χρεωκοπήσει, πως οι Ευρωπαίοι την εκμεταλλεύονται και οι Αμερικάνοι την γεμίζουν αλυσίδες, αρκεί να πάρω το βλέμμα μου από τις σκοτεινές βιτρίνες με τα χαρτόνια και να το πάω σε ένα καφέ ή σουβλατζίδικο και να δω τα γεμάτα τραπέζια και τους συνομίληκούς μου με τα τσιγάρα και τα βουνά από γύρο και να ηρεμήσω και πάλι, οι άλλοι καλέ νομίζουν ότι χρεωκοπήσαμε, εμείς ξέρουμε πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, γι’ αυτό πιάσε μια καρέκλα κι ένα τασάκι κι έλα να βρούμε την λύση στο οικονομικό πρόβλημα αργορουφώντας έναν φρέντο καπουτσίνο, προσφορά 1.50 ευρώ.

3 Comments

Filed under Athens story

3 responses to “οικονομικό ρεπορτάζ

  1. Marrie

    Auto me ta Starbucks kai ton Savva htan ontws ksafniko kai paralogo.

  2. mpempa

    Χμμ, πέφτεις όμως στην παγίδα της γενίκευσης που μας χαρακτηρίζει ως Έλληνες🙂 Δεν είναι όλοι ίδιοι.

    ΥΓ: Αυτές οι νυχούδες όντως βγάζουν τρελά λεφτά γμτ! Πας για νύχι τέτοιες εποχές?

    • έχεις δίκιο, είναι το πιο υποκειμενικό post γεμάτο γενικεύσεις και ατάκες ξερόλα. Αλλά αυτά σκεφτόμουν εκείνη την ώρα. Και μου αρέσει όταν με φέρνεις στα ίσια μου🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s