ζωντανή σύνδεση με Marie Claire

φίλη είμαι στο γραφείο, εδώ με τις άλλες φίλες και μασουλάμε καραμελάκια με το λογότυπο του Michigan και γράφω σ’ αυτά τα παλιά πληκτρολόγια που θυμούνται το σχήμα των δαχτύλων μου και πριν είχα ανέβει στις άλλες φίλες του 3ου “για ανάθεση”, πήρα την επόμενη αποστολή του cosmo θα την δεις στα περίπτερα σε κανέναν μήνα, το deadline μου είναι για την επόμενη Παρασκευή, οπότε περίμενε την Πέμπτη να ξεκινήσει το άγχος και τα “απαπαπα, έχω πολλή δουλειά, πώς την πάτησα έτσι, εγώ για τουρισμό ήρθα εδώ” και άλλα τέτοια τεμπέλικα γιατί ένα κείμενο τον μήνα σου πέφτει βαρύ ρε παιδί μου, σε ξυπνάει από την αποχαύνωση της βόλτας και των μεσημεριάτικων κρασιών, από την χαλάρωση της περιπέτειας στη φύση, από την απομόνωση των ωραίων ιστοριών, των βιβλίων που σε κρατάνε όμηρο όλο το βράδυ και μετά για μέρες μετά τα σκέφτεσαι και τα ξανασκέφτεσαι και παρομοιάζεις φίλους με τους χαρακτήρες και τέλος πάντων, ναι, είπαμε επαγγελματίας είμαι, θ’ ανταποκριθώ στο κάλεσμα του καθήκοντος, θα το στείλω το κείμενο στην ώρα του, αλλά με πολύ κόπο.

Φίλη διαβάζω και χαζεύω και περπατάω από την μία άκρη της Αθήνας στην άλλη, δεν ήξερα πως μπορούσα να περπατήσω τόσο πολύ, ίσως δεν προλάβαινα παλιά, αλλά τώρα ενώ τρέχουμε στην Αττική για να προλάβουμε την αλλαγή του μετρό και ξέρουμε ότι θα πάρουμε το τελευταίο τρένο προς Κηφισιά λέω στον Will πως δεν πειράζει, αν το χάσουμε θα περπατήσουμε, δεν πρέπει ν’ αγχωνόμαστε, περπατιέται η Αθήνα του λέω με σιγουριά, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα αν έχουμε χρόνο και σνίκερ. Και ο Will ενθουσιάζεται με την καινούργια του σύζυγο, την καινούργια Αθηναία, που κάνει hiking στην Καισαριανή, που χαμογελάει στους περαστικούς και αφήνει κόσμο να μπει πριν από εκείνη στο μετρό, “μπορούμε να περιμένουμε το επόμενο” του λέω, ας μπει αυτός που βιάζεται, σκέφτομαι, το βλέπω το αγριεμένο μάτι του, είχα κι εγώ τρελά αφεντικά, ξέρω πως είναι να ξεκινάς την μέρα σου με γκρίνια και καβγάδες.

Αποφάσισα να μην βλέπω την ασχήμια και την γκρίνια και την ξενοφοβία και όλα αυτά τα παράλογα που με έστειλαν με κλάματα στην Αμερικάνικη πρεσβεία για πράσινη κάρτα, με ρωτούν όλοι αν θα πάω στο Σύνταγμα, αφού ήμουν κι εγώ μια από τους αγανακτισμένους, αλλά τώρα είμαι τουρίστας φίλη, είχα δύο επιλογές είτε να ζω την καθημερινότητα και να γίνομαι τέρας, είτε να κυκλοφορώ με μεγάλα ψάθινα καπέλα και να προσέχω μόνο τα αξιοθέατα, κι επέλεξα το δεύτερο τελικά, τους πρόδωσα τους αγανακτισμένους, πήγα με τους τουρίστες για να πιστέψω και πάλι πως ζούμε την πιο ωραία χώρα του κόσμου.

1 Comment

Filed under Athens story, Dear diary

One response to “ζωντανή σύνδεση με Marie Claire

  1. Πραγματικά σε ζηλεύω! Και είναι τόσο κρίμα, πραγματικά, να μπορούμε να εκτιμάμε τη χώρα μας μόνο σαν τουρίστες, σαν περαστικοί, ακριβώς γιατί έτσι δεν μας αγγίζουν πραγματικά τα προβλήματα, είμαστε έξω απο το “χορό”. Αυτό που ζούμε τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες πιστεύω ότι μας κάνει όλους να θέλουμε να γίνουμε μετανάστες και τουρίστες στη χώρα μας, γιατί ξέρουμε ότι μόνο έτσι μπορεί και να γυρίσει η αισιοδοξία και το χαμόγελο στα χείλη μας.
    Συνέχισε να τριγυρνάς με μεγάλα ψάθινα καπέλα (είμαι σίγουρη ότι θα σου πηγαίνουν πολύ!) και stop and smell the roses for a while και για εμάς.🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s