Αθηναίων Πολιτεία

Ο ηλεκτρικός δεν λειτουργεί. Προχθές ανακοίνωσαν την απεργία τους με χοντρό μαρκαδόρο πάνω σε μια κούτα που σφήνωσαν στις κολώνες της εισόδου. Ήθελα να διαβάσω τα αιτήματα για να συμπαρασταθώ και δεν υπήρχε τίποτα. Ούτε εκείνοι δεν παίρνουν σοβαρά τις απεργίες τους λοιπόν, απλώς διασκεδάζουν με τους ιδρωμένους Αθηναίους που στριμώχνονται στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ για να πάνε στις ρημαδοδουλειές τους.

Οι φίλοι μου είναι απλήρωτοι, ή μισοπληρωμένοι ή άνεργοι ή απλώς τρομαγμένοι κι ετοιμάζουν το plan B. Δεν είχαμε ποτέ plan B στην Αθήνα, φίλη, δεν χρειαζόμασταν, εδώ ήταν το σπίτι μας και δεν θα το αφήναμε με τίποτα, σε όσα σπασμένα πεζοδρόμια κι αν πιανόταν το τακούνι μας. Κρύβομαι στον πεζόδρομο μπροστά από το μουσείο της Ακρόπολης και κάνω πως η Αθήνα είναι ακόμα ωραία, ασφαλής και καθαρή, περπατάω νωχελικά, μην τελειώσει η Αρειοπαγίτου και αρχίσει η πραγματική ζωή.

Στο Σύνταγμα κύκλοι με ντουντούκες λένε τα δικά τους. Χτυπάνε κατσαρόλες, τυλίγουν σουβλάκια, πουλάνε σφυρίχτρες και πλαστικά σημαιάκια made in China. Ανεβάζουν πανό, ζητάνε υπογραφές. “Ποιο είναι το αίτημα” ρωτάει ο μπαμπάς μου έτοιμος να βάλει την τζίφρα του. “Όλα” του απαντάει ένας μεσήλικος. “Τι όλα δηλαδή;”. “Να διαγραφεί το χρέος, να φύγει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, να, να, να” στο τέλος της πρότασης λέει κάτι ένδοξο για το αποτελεσματικό ΚΚΕ. Ο μπαμπάς μου τον κοιτάει καλά, καλά. Αφήνει το στυλό κάτω. “Δεν είναι κομματοποιημένη αυτή η συγκέντρωση” του λέει και φεύγει. Μην μπερδευτείς φίλη, υπάρχει η πάνω πλατεία και η κάτω πλατεία, οι πραγματικοί αγανακτισμένοι και οι άλλοι της ξύλινης γλώσσας που πιστεύουν πως αν φωνάξουν δυνατά θα φύγει το χρέος –και αν χτυπήσουν τρεις φορές παλαμάκια θα ζήσει η Τίνκερμπελ.

Επιστρέφουμε στο Ηράκλειο και τις γεμάτες πλατείες του. Για λίγο μένει σκεπτικός μπροστά στα καφέ που δεν χωράει ούτε μισός αγανακτισμένος ακόμα, αναπνέει το σύννεφο καπνού και φασαρίας. “Μιλούσα με έναν παλιό φίλο”, μου λέει, “μεγάλο σε ηλικία, ο οποίος που είπε πως στην μεγάλη πείνα της Κατοχής, πάλι γεμάτα ήταν τα καφενεία της Αθήνας. Δεν είχαν καφέ και καβούρντιζαν ρεβύθια, αλλά ήταν εκεί. Ο κόσμος πέθαινε στους δρόμους αλλά ήταν εκεί, με τον ρεβυθοκαφέ”.

Ξανακοιτάμε το κόσμο στα τραπεζάκια.

“Θα πίνουν τον ρεβυθοφρέντο τους, ό,τι και να γίνει” αποφασίζουμε και επιστρέφουμε στο σπίτι.

2 Comments

Filed under Athens story

2 responses to “Αθηναίων Πολιτεία

  1. giotagiotaki

    Διαβάζω κάθε κείμενο που αναρτάται στο blog σου και πραγματικά θαυμάζω τον τρόπο που γράφεις. Από τότε όμως που επέστρεψες στην Ελλάδα σχεδόν όλα σου τα κείμενα αποπνέουν μια μελαγχολία.. Εμείς που ζούμε εδώ θέλοντας και μη συμβιβαζόμαστε με τις καταστάσεις που επικρατούν πλέον στην Ελλάδα και περιμένουμε -εγώ τουλάχιστον, με μια κρυφή ελπίδα- να δούμε που θα οδηγηθούμε. Στεναχωριέμαι όμως, όταν διαβάζω στα κείμενα σου το πως εσύ βιώνεις την όλη κατάσταση αφού έχεις έρθει ως τουρίστρια τρόπον τινά.. Άς ελπίσουμε σε καλύτερες μέρες συνονόματη και μακάρι την επόμενη φορά που θα έρθεις να είναι όλα καλύτερα για όλους!

    • Αχ, δεν ξέρεις πόσο το εύχομαι. Δεν ξέρεις με τι χαρά ήρθα πίσω και πόσο ήθελα να δω την αλλαγμένη Αθήνα μετά το σοκ της κρίσης. Δεν ξέρεις πόσο στενοχωριέμαι μ’ αυτό που βρήκα. Αλλά, έχεις δίκιο, δεν πρέπει να χάνουμε την αισιοδοξία μας, είμαι σίγουρη για τις καλύτερες μέρες και θα τις περιμένουμε ανυπόμονα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s