say what?

στο εσωτερικό του καρπού μου έχω γραμμένο με ελληνικούς χαρακτήρες “τεσεκι(ού)ρ εντερίμ” προσπαθώντας να μάθω πώς να λέω ευχαριστώ κάθε φορά που βγαίνω από ένα κατάστημα. Μα, κι αυτοί οι άνθρωποι, δεν μπορούσαν να έχουν μια πιο εύκολη λέξη, κάτι μονοσύλαβο, κάτι εύχρηστο και φιλικό προς τους τουρίστες; Τουλάχιστον έμαθα εύκολα τι να λέω όταν μπαίνω σ’ ένα μαγαζί: μερχαμπά! με μεγάλη χαρά κι ικανοποίηση, αλλά το μυστικό εδώ είναι πως μου θυμίζει το δικό μας “τι χαμπάρια” σ’ ελεύθερη μετάφραση κι έτσι είναι σχεδόν σαν να κλέβω.

Ξέρεις τι θυμήθηκα; Πριν 2-3 χρόνια είχε έρθει μια Γαλλίδα intern στο Marie Claire που δεν μιλούσε καθόλου Ελληνικά και όταν πια γίναμε φίλες και εξολομογήθηκε πως τον πρώτο καιρό στο γραφείο είχε τρομοκρατηθεί γιατί νόμιζε πως γινόταν τέτοια φασαρία γιατί όλοι μαλώνουν με όλους, κάθε αστείο μας, έντονη κίνηση χεριού, γκρίνια για την εφορία την ερμήνευε ως διαφωνία και είχε πανικοβληθεί η αγαπούλα γιατί δεν ήξερε πως το ίδιο φωνάζουμε είτε είμαστε χαρούμενοι είτε θυμωμένοι στα Βαλκάνια. Ε, τώρα την καταλαβαίνω απόλυτα, κάθε φορά που μου μιλάει κάποιος εδώ δεν ξέρω αν με βρίζει ή με καλεί για τσάι, κάθε φασαρία στην πολυκατοικία μας θα μπορούσε να είναι επεισόδιο ενδοοικογενειακής βίας ή ξεκαρδισμένοι επισκέπτες, κάθε κουβέντα είτε ένα αστείο επεισόδιο είτε διαφωνία για κληρονομικά που θα καταλήξει σε σφαγή.

Τουλάχιστον θυμάμαι εύκολα την λέξη που κατευνάζει τα πνεύματα και σημαίνει κάτι σαν okay, κέρδισες, ό,τι πεις θα γίνει: ταμάμ.

Leave a comment

Filed under Istanbul story, On leaving.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s