Parents in da City

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Θα ξυπνήσεις τόσο πρωί να έρθεις στο αεροδρόμιο;” με ρωτάει με δυσπιστία. “Δεν χρειάζεται παιδί μου, μπορούμε να βρούμε το σπίτι μόνοι μας” επιμένει. Θέλω να του πω ότι είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω μετά από όλα αυτά τα ξημερώματα που με έχει πάει εκείνος στο αεροδρόμιο, έχει φορτώσει τις βαλίτσες των 20 κιλών στις αναχωρήσεις, έχει ξεφορτώσει τις βαλίτσες των 30 κιλών στις αφίξεις, έχει περιμένει σε καθυστερήσεις, έχει αγχωθεί σε καταιγίδες. “Φυσικά και θα έρθω,” τον διαβεβαιώνω και ήδη φαντάζομαι την στιγμή που θα βγουν από τις αυτόματες πόρτες και θα τους τσιρίξω “καλωσήρθατε στην Κωνσταντινούπολη” με λουλούδια και μπαλόνια.

Φυσικά άργησα να φτάσω, φυσικά έπεσα σε μποτιλιάρισμα και απλώς τους βρήκα να με περιμένουν σ’ ένα παγκάκι νυσταγμένοι. Όταν με είδαν ξύπνησαν, γέλασαν. Καλωσήρθατε, τους μουρμούρισα περιμένοντας λίγη γκρίνια, νιώθοντας τύψεις που δεν τους υποδέχτηκα το ίδιο θεαματικά που με υποδέχονται εκείνοι κάθε φορά, κρατώντας τα αγαπημένα μου τριάνταφυλλα από τον κήπο και μερικές φορές έναν ζεστό καφέ.

Οι γονείς μου έχουν καθίσει έξω από το είσοδο των των αφίξεων πολλές φορές σε όλα αυτά τα χρόνια που ο αδερφός μου ζει στην Ιταλία και εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω σε ποια ήπειρο να ζήσω. Και κάθε φορά μας κάνουν να νιώθουμε σαν να κρατούσαν την αναπνοή τους μέχρι να επιστρέψουμε. Αυτό μπορεί να μας εκνευρίζει μετά από λίγες μέρες στην Ελλάδα, αλλά όταν φτάνεις μετά από 24 ώρες άυπνος σε μια σφικτή αγκαλιά είναι το καλύτερο καλωσόρισμα.

Μερικές ώρες αργότερα στο Ετιλέρ τσουκρίζουμε τα ποτήρια μας γεμάτα χρυσή efes. Καλωσήρθατε, ξαναλέω και χαίρομαι μόνη μου γιατί έφτασα επιτέλους στο σημείο που μπορώ να τους προσφέρω ένα ωραίο σπίτι να μείνουν στο εξωτερικό, που μπορώ να αναπληρώσω έστω και ένα από τα ταξίδια που δεν πήγαν αλλά εξαργύρωσαν σε ιδιαίτερα, ρούχα, δικά μου ταξίδια, μεταπτυχιακά, μεγάλο σπίτι και άνετη ζωή. Καλωσήρθατε, τους λέει και ο Will μπαίνοντας μετά το μάθημα κι αγκαλιάζονται και γελάμε όλοι μαζί κι εγώ λίγο πιο πολύ γιατί τους καμαρώνω και είμαστε εδώ στην Τουρκία, οι Έλληνες Γονείς και ο Αμερικάνος Σύζυγος και αποφασίζουμε πως η ζωή είναι ωραία, ή καλύτερα hayat çok guzel.

4 Comments

Filed under Istanbul story

4 responses to “Parents in da City

  1. meniamenia

    Έλα ρε, συγκινήθηκα με την τελευταία παράγραφο. Καλά να περάσετε και να τους τριγυρίσεις τους γονείς🙂

  2. Γιώργος

    Εγώ πάλι επιβεβαίωσα την απόφασή μου να πάρω ταξί να έρθω σπίτι. Όχι γιατί φοβάμαι ότι θα αργήσεις, το πιθανότερο είναι να καθυστερήσει και η πτήση μου εξαιτίας μου, αλλά επειδή αν υποψιαστώ ότι θα ψάχνω μέσα στο πλήθος να σε βρω και ότι θα περάσω τα πρώτα μου λεπτά στην Πόλη καθισμένος σε παγκάκι, θα πηδηχτώ από το παράθυρο.

  3. mpempa

    Συγκινήθηκα και εγώ, γιατί προς το παρόν έχω προσφέρει στη μαμά μου μόνο ένα 18 τετραγωνικών δωματιάκι στο εξωτερικό -στη διάρκεια του Εράσμους μου και ανυπομονώ να την ξαναβάλω σε ένα αεροπλάνο και να της προσφέρω τα ταξίδια που δεν έχει κάνει (ο πατέρας μου έχει υψοφοβία άρα no planes for him). Νομίζω ότι οι γονείς σου είναι πολύ υπερήφανοι για εσένα για όσα έχεις καταφέρει και σε επαγγελματικό και σε προσωπικό επίπεδο. Το κειμενό σου είναι υπέροχο!!!!!

  4. Estee

    Kαλώς τους δέχτηκες και να περάσετε υπέροχα!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s