χαμπέρ γιοκ

Η τηλεόραση είναι συντονισμένη στο κανάλι με τα νέα (χαμπέρ λέμε) και με το λεξικό στο χέρι μεταφράζω σκόρπιες λέξεις από τους τίτλους: διαβούλευση, επίθεση, μποϊκοτάζ, νεκροί. Δεν προλαβαίνω να ξεφυλλίσω αρκετά γρήγορα τις σελίδες του λεξικού έτσι αφήνω όλα τ’ άλλα και επικεντρώνομαι στην τελευταία λέξη της βινιέτας κάτω κάτω στην οθόνη όπου σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες βρίσκεται το ρήμα: κάνουν, υποστηρίζουν, ισχυρίζονται. Αποφασίζω πως οι Τούρκικες ειδήσεις μου φέρνουν πονοκέφαλο και γυρίζω στο Mtv και μετά στο μοναδικό καλωδιακό κανάλι που οι Simpsons δεν είναι μεταγλωτισμένοι.

Χωρίς ίντερνετ στο σπίτι, ειδήσεις στην τηλεόραση και εφημερίδες που να μπορώ να αξιοποιήσω για κάτι άλλο πέρα από το sudoku στις τελευταίες σελίδες, οι μέρες μου είναι δύσκολες. Και αισιόδοξες. Επειδή δεν ακούω τα άσχημα νέα, πιστεύω πως ο πλανήτης πάει καλύτερα. Επειδή ζω μακριά από τον οικονομικό εφιάλτη της Αθήνας, υποστηρίζω σε όποιον με ρωτάει ότι τα πράγματα βελτιώνονται. Επειδή άργησα να μάθω την έκρηξη στην Κύπρο, εκείνοι οι δίδυμοι ναύτες έζησαν λίγο παραπάνω στο δικό μου σύμπαν χωρίς νέα.

Στο Μίσιγκαν γνώρισα ένα ζευγάρι αμερικάνων δημοσιογράφων του Harper’s Bazaar που ζουν στην Νέα Υόρκη και καθώς χωνεύαμε το Ελληνικό Πασχαλινό γεύμα-υπερπαραγωγή στους καναπέδες μας η κοπέλα μου είπε για έναν χρόνο που πέρασε στην Πάρο αποκομμένη από νέα, ίντερνετ και ειδήσεις σε γλώσσα που μπορούσε να καταλάβει και όταν είδε σκηνές από το τσουνάμι της Ινδονησίας στην τηλεόραση ενός καφενείου νόμιζε ότι ήταν ταινία, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι συνέβη πραγματικά.

Τα νέα λοιπόν δεν συμβαίνουν μέχρι να ανακοινωθούν στην γλώσσα σου.

Από την ζωή στην Αμερική με το μπλάκμπερι να με ενημερώνει διαρκώς για νέα, updates στο facebook και διαφημιστικά emails στο inbox μου, στην άλλη άκρη του πλανήτη όπου σου γράφω με δανεικό ίντερνετ από τα starbucks, νιώθω τόσο αποκομμένη από την πραγματική ζωή όσο αν ζούσα σ’ ένα ξερονήσι και είχε 40 μέρες κακοκαιρία και κομμένο ρεύμα. Τις πρώτες μέρες φόρτωνα το μάκμπουκ στο σακίδιο και περπατούσα αποφαστιστικά τα 20′ ως το campus του Will για το δωρεάν wifi ή τα 15′ ως τα Starbucks για το wifi και τον καφέ. Μετά η θερμοκρασία άρχισε ν’ ανεβαίνει, το μάκμπουκ σαν να βάρυνε, το campus σαν ν’ απομακρύνθηκε, τα Starbucks σαν να έγιναν βαρετά. Και περνούν πια 3 και 4 μέρες χωρίς να ελέγξω τα μέιλς μου, η ταχύτητα δεν είναι ποτέ αρκετή για skype, το τουίτερ δεν ανοίγει (και όλοι υποπτευόμαστε τα κρατικά φίλτρα), δεν υπάρχει ούτε ένας γείτονας που να μην κλειδώνει το δικό του wifi και έτσι ζω και πάλι στον 20ο αιώνα, ή κάπου στα τέλη των 90ς, πριν κάνω την πρώτη μου dialup σύνδεση. Μου πήρε πάνω από 10 χρόνια ν’ αποσυνδεθώ και αν εξαιρέσεις τα στερητικά των πρώτων ημερών, τώρα μου αρέσει.

2 Comments

Filed under City girl going rural., Istanbul story

2 responses to “χαμπέρ γιοκ

  1. mpempa

    Χμμμ, αν και στη σκέψη μόνο αισθάνομαι ρίγη τρόμου, η αποτοξίνωση από την ενημέρωση μπορεί να είναι και ανανεωτική! BTW εδώ εμείς πάμε για πτώχευση, οπότε όπου να ‘ναι θα ακούσεις το χαμπέρ για το Γιουνανιστάν και αποκλείεται να μην το καταλάβεις!

  2. Γιώργος

    Αναφορικά με όσα γράφεις για ιντερνετ και wi-fi spots… είμαι σε πανικό!!! Τόσο μακριά είναι τα Starbucks? Δηλαδή, τόόόόσο μακριά? Πώς θα ανοίγει το μάτι ρεεεεεεεεεεε?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s