σαν τούρκικη σαπουνόπερα

“Την είδα στην Ιστικλάλ, αυτήν την ατάλαντη που κάνει την γκόμενα του μουστακαλή. Αυτή που μαχαίρωσε η γυναίκα του, ναι. Από κοντά είναι ακόμα πιο ξινή, αλλά και όμορφη ρε παιδάκι μου” δηλώνω ενώ κουνάω το κεφάλι στο τηλέφωνο. Η μητέρα μου απαντάει με ήχους αποδοκιμασίας που ταιριάζουν απόλυτα με το δικό  μου ύφος. Όταν ήρθαν οι γονείς μου στην Κωνσταντινούπολη, ανοίξαμε την τηλεόραση για να δούμε τούρκικες σαπουνόπερες στο mute και συμπληρώναμε εμείς τους διαλόγους. Γελούσαμε βέβαια στα πιο δραματικά σημεία και συγκινούμασταν εκεί που όλοι αγκαλιάζονταν, αλλά σε γενικές γραμμές τα πήγαμε καλά με το μεταγλωτισμό.

“Τι έγινε αφότου έφυγα;” η μητέρα αγωνιά για την συνέχεια της ιστορίας που φτιάξαμε εμείς οι ίδιες. “Δεν ξέρω, δεν παρακολουθούσα, ήμουν πολύ απασχολημένη να βγαίνω τα βράδια”. Η μητέρα απαντάει με ήχους που κυμαίνονται ανάμεσα στο προσεκτικό γέλιο και την προειδοποίηση, καθώς εγώ μετράω με τα δάχτυλα τα δευτερόλεπτα πριν μου πει αυτό που λέει πάντα: δεν-ντρέπεσαι-παντρεμένη-γυναίκα, κάτι που με κάνει πάντα να γελάω δυνατά.

Πριν γίνω παντρεμένη-γυναίκα ήμουν ελεύθερο-κορίτσι και, κοίτα να δεις κάτι περίεργο, καμία από αυτές τις δύο αυτές ιδιότητες δεν μου έδινε το δικαίωμα να σέρνομαι στα μπαρ ζητώντας την μία efes dark μετά την άλλη, σε αντίθεση βέβαια με τον αδερφό μου που είχε ηθικό καθήκον να σώσει την φήμη της οικογένειας βγαίνοντας κάθε βράδυ με συνέπεια τάματος. Όχι, όχι, δεν γκρινιάζω σαν έφηβη για την άδικη κοινωνία, το ότι οι γονείς μου είναι τόσο περίεργοι έσωσε την καριέρα μου, τι θα είχα να γράφω στο Cosmo δέκα χρόνια, λίγο οι τρελοί γονείς λίγο οι τρελοί γκόμενοι ποτέ δεν στερεύω από ιδέες, α, δόξα τω θεώ και μασαλά, παράπονο δεν έχω, μόνη μου μπορώ να στηρίξω το τμήμα true stories.

Αλλά να μωρέ, θα ήθελα μια φορά να μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς την ανάγκη για μεταγλώτισση και υποτιτλισμό, χωρίς να χάνουμε κάτι στην μετάφραση. Και να, τα σκέφτομαι όλα αυτά γιατί μαζί με την επιστροφή στην Αθήνα επέστρεψε και η αϋπνία μου και η τηλεόραση δεν έχει τίποτα καλό, μια σειρά με ελληνοαμερικάνους στην Νέα Υόρκη, μισά αγγλικά, μισά ελληνικά, εκεί και αν χρειάζεσαι υπότιτλους, θα έδινα τον δεξί μου αντίχειρα για να παίξει την τελευταία σεζόν Mad Men, το ένα το άλλο όλα τα φετινά επεισόδια, μη σου πω θα βάφτιζα και το πρώτο μου παιδί Ντον από την χαρά.

Κάτσε, κάτσε, έχει κι άλλη τουρκική σαπουνόπερα, ααααα βρήκα και το ριάλιτι με τα κορίτσια του Χιου στο Playboy Mansion, να και η συμμαθήτρια Μπρίτζετ, θα ξεχάσω εγώ που την είχαμε στην τάξη του UCLA να υπνωτίζει την Σολέρο μας με τα blings της, ακολουθούσε η Σολ τις λάμψεις των διαμαντένιων λαγών πάνω της, ξεχνούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις του καθηγητή, άσε, δράμα το μάθημα με την πρώτην του Χέφνερ, αλλά την συμπαθούσαμε πολύ, προσφέρθηκε το κορίτσι να κάνει το πάρτι της αποφοίτησης στο Mansion και για λίγο φαντάστηκα τον μπαμπά μου να κάνει ζάπινγκ στην τηλεόραση και να με βλέπει να χορεύω εκεί στην πισίνα και να σκέφτεται τα χρήματα που επένδυσε στις σπουδές μου.

Σπουδές είπα και θυμήθηκα πως φέτος τον Σεπτέμβριο δεν θα ξεκινήσω το μεταπτυχιακό που ήθελα κι αυτή η σκέψη έρχεται με ανακούφιση και όχι λιποθυμίες στον καναπέ με κλάματα και τελικά καταλαβαίνουμε όλοι ότι όχι απλώς ισχύει το σοφό “κάθε εμπόδιο για καλό” αλλά πόσο σοφή ήταν η επιτροπή που απέριψε την αίτησή μου αφού όλοι ξέρουμε πως είμαι τέλεια στο να παρακολουθώ σεμινάρια σαν freelancer αλλά ποτέ δεν θα πήγα καλά με το δομημένο ακαδημαϊκό πρόγραμμα –σε αντίθεση με την Μπρίτζετ το λαγουδάκι που θα την έλεγες άνετα και φυτό με τις σημειώσεις της και τα χαμόγελά της στην καθηγήτρια. Έτσι λοιπόν και φέτος θα με βρίσκεις στο campus να τριγυρνάω σε ομιλίες και παρουσιάσεις και σεμινάρια και να κρατάω σημείωσεις, αλλά δεν θα δίνω εξετάσεις μετά και έτσι ξέρεις γιατί σκέφτομαι το τι έγινε με ανακούφιση.

Σ΄αφήνω τώρα γιατί πήγαν τα κορίτσια στο Βέγκας και θέλω να δω τα πάντα γιατί όταν ήμουν ελεύθερο-κορίτσι και όχι παντρεμένη-γυναίκα μπορούσα να ξεκινήσω το πρωί για μάθημα και να βρεθώ το βράδυ στο Βέγκας, αλλά τώρα πρέπει να κάνω τουλάχιστον ένα τηλέφωνο πρώτα, αχ, έτσι είναι η ζωή. Τα λέμε.

photo credit: Solero

Leave a comment

Filed under Back to school, Dear diary, Random days and nights

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s