από δεξιώσεις καλά πάμε

“Ευτυχώς που γύρισες στο Αν Άρμπορ να κάνεις και κανένα update το blog” με πειράζει ο αναγνώστης παύλα βαρόμετρο των θέσεών μου.

“Ναι, δεν είχα τίποτα καλό να πω στην Αθήνα και βαρέθηκα να γκρινιάζω”.

Ο αναγνώστης-βαρόμετρο-βασικός κριτής με ξανακοιτάει. Συνεννοούμαστε σαν δυο Αθηναίοι που έχασαν την βάση τους. Τόσο χάλια; με ρωτάνε οι ξένοι. Τόσο χάλια.

“Μέχρι και ανακούφιση που ένιωσα όταν φύγαμε για την Κωνσταντινούπολη, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό coming from a Greek,” αστειεύομαι γιατί χρειάζομαι το comic relief πριν αρχίσω να μονολογώ για την χαμένη-πόλη-μου.

Συγκεντρώνομαι στο σουβλάκι φρούτων, καρπούζι, σταφύλλι, πεπόνι, μάνγκο και πάλι καρπούζι. Είμαστε στην εκδήλωση καλωσορίσματος των καινούργιων διδακτορικών του τμήματος συγκριτικής λογοτεχνίας, 5 στο σύνολο, τους είδα να τρέμουν λίγο όταν βρέθηκαν στο κέντρο και όλοι τους χειροκρότησαν. Πέρσι ήταν και ο Will στην θέση τους, φέτος ανταλλάσσω τηλέφωνα και υπόσχομαι στα ντροπαλά κορίτσια πως θα τις ξεναγήσω στην πόλη και θα τους μάθω όλα τα καλά μπαρ.

“Στο Princeton είχαμε δύο μπαρ όλα κι όλα” παραπονιέται η exchange student που ήρθε στον Παράδεισο. “Εδώ έχουμε άπειρα, ακόμα και μαρτίνι μπαρ με ειδική εκδοχή του cosmopolitan” την καθησυχάζω.

Το πρόγραμμά μου για τις επόμενες εβδομάδες είναι πολύ φορτωμένο όπως καταλαβαίνεις. Σε λίγο φεύγω για το farmers market το οποίο είναι μια δικαιολογία απλώς για καφέ και βόλτες στο Kerrytown. Πάω να ετοιμαστώ.

Leave a comment

Filed under Ann Arbor story, Back to school

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s